Βήματα μπροστά

Τελειώνει το σαββατοκύριακο και η αποτίμησή του ήταν ότι δε με βοήθησε ιδιαίτερα. Ίσως ευθύνεται η προσδοκία μου να έχει κάτι το διαφορετικό, κάτι το παραπάνω από τις καθημερινές. Η εβδομάδα ήταν ξεκούραστη και σχετικά όμορφη, οπότε δεν είχα ανάγκη να χαλαρώσω.

Δύο μάλλον βαρετές ποδηλατοβόλτες με παρέες, που σίγουρα ήταν καλές για προπόνηση και ό,τι συνεπάγεται αυτό σε φυσική κατάσταση και υγεία, καθώς και για να μη μείνω στο σπίτι και μελαγχολήσω. Δηλαδή ήταν αντικειμενικά σωστές επιλογές. Δε μου άρεσαν όμως. Δεν είχαν τη σπίθα της ομορφιάς που είχαν κάποτε. Θα έπρεπε να είχα θυσιάσει την κοινωνικοποίηση τη μία μέρα και να πιεστώ να ανέβω μόνος στην Πεντέλη, για να θυμηθώ την αξία της. Αντίστοιχα ένιωσα όταν βγήκα για καφέ με φίλους το Σάββατο, αλλά αυτό είναι κάτι που ξέρω ότι δε μου αρέσει και βγήκα συνειδητά στα πλαίσια του κοινωνικού κονφορμισμού, υπό την έννοια ότι το Σάββατο είναι μέρα εξόδου και νιώθεις παράξενα όταν είσαι μέσα. Συγκρίνεσαι με άλλους και ακολουθείς το ρεύμα.

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που έλεγα ότι δεν απολάμβανα σχεδόν τίποτε, όντας κολλημένος με μία κοπέλα, θυμάμαι ότι είχα πάθος με τα αυτοκίνητα. Διάβαζα, ονειρευόμουν, ήλπιζα ότι θα αποκτήσω ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο. Πάθος που δεν μπορούσα να ικανοποιήσω, καθότι σπούδαζα και τα χρήματα για τα αυτοκίνητα που ονειρευόμουν ήταν πολλά. Θυμάμαι να βγαίνω για καφέ και να βαριέμαι, το ίδιο σε club και γενικά ό,τι έκανα μου φαινόταν ανούσιο. Με εξαίρεση την ιστιοπλοΐα που μου έδινε καλές εμπειρίες και την ενασχόληση με τεχνικά θέματα υπολογιστών. Ήταν τα χαμένα χρόνια που έγραψα σε άλλη ανάρτηση.

Αντίστοιχα, τις τελευταίες εβδομάδες συχνά πιάνω τον εαυτό μου να χαλαρώνει διαβάζοντας αξιολογήσεις μοτοσυκλετών και κάνοντας τα συναφή υλιστικά όνειρα, που όμως σε αλλοτριώνουν και δε σε βοηθούν να βελτιωθείς. Αντί να βάζεις σημαντικούς προσιτούς στόχους που σε προάγουν σαν άτομο, απλά ονειρεύεσαι ολοένα και καλύτερη μοτοσυκλέτα, που δε σημαίνει ότι θα σε κάνει χαρούμενο και πιθανόν πρόκειται για μη εφικτό στόχο, που θα σε κάνει να χάσεις το χρόνο και τη συγκέντρωσή σου προς άλλα σημεία πιο σημαντικά για τη ζωή. Η κατάσταση αρχίζει και μου θυμίζει τη ζωή μου 15 χρόνια πίσω. Νιώθω σαν να κάνω βήματα πίσω και θέλω να το αλλάξω.

Σίγουρα έχω κάνει βήματα προς τα μπροστά, απομακρυνόμενος από γυναίκες με τις οποίες βλέπω ότι δεν έχω το όμορφο μέλλον που ονειρεύομαι μαζί τους, με έρωτα, συντροφικότητα, αγάπη, κοινή ζωή. Είναι σημαντική βελτίωση να βάζεις φρένο στα τρέχοντα συναισθήματά σου, βλέποντας ότι μία κατάσταση οδεύει σε μέρη που θα σε πληγώσει και θα σε κάνει να χάσεις χρόνο, ενέργεια και τις ωραίες στιγμές με άλλη κοπέλα που θα γνωρίσεις αν ξεφύγεις. Ακόμα όμως δεν έχω βρει τρόπο να περνάω καλά μόνος μου.

Μου λείπει το 2012 που με γέμιζε ο αθλητισμός, που ένιωθα καλά με τους φίλους μου. Σάββατο βράδυ έμενα μέσα, ίσως δούλευα κιόλας, αλλά δε με πείραζε. Ίσα-ίσα που μου έδινε ικανοποίηση το γεγονός ότι δεν πήγαινα με το ρεύμα, αλλά έκανα τις δικές μου επιλογές. Θέλω πολύ να ξαναβρεθώ σε τέτοια κατάσταση. Αντιθέτως τώρα, είμαι στην ίδια φάση που έχω ζήσει επί χρόνια, που βιώνω ωραίες καταστάσεις, αλλά δεν μπορώ να τις απολαύσω υπό το φόντο της μοναξιάς.

Θυμάμαι στα 19 μου έτη, να κάθομαι μόνος σε ένα βράχο πάνω στο κύμα, να κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα και να λέω από μέσα μου "Είναι ωραίο, αλλά γιατί δεν μπορώ να το απολαύσω;". Κάποια στιγμή έκανα συστηματική στροφή στον αθλητισμό και πλέον απολάμβανα τη ζωή, είτε με φίλους, είτε μόνος. Το κακό είναι ότι στη φάση που είμαι τώρα, κάνοντας τα ίδια πράγματα που έκανα και τότε, δεν παίρνω ικανοποίηση. Αναγνωρίζω τις καλές συνθήκες του περιβάλλοντός μου, δουλειά, οικογένεια, υγεία και λέω "πάλι καλά", αλλά δε νιώθω ευτυχισμένος.

Κάποιες από τις φορές που είχα νιώσει πραγματικά χαρούμενος, ήταν μετά από περιόδους δυσκολιών ή στέρησης. Π.χ. μετά το στρατό, τη διαμονή στο εξωτερικό, μετά από τραυματισμό στο χέρι που είχα περιοριστεί. Τότε έδινα αξία σε όσα πριν θεωρούσα δεδομένα και απολάμβανα τη στιγμή και τη μέρα. Τι σημαίνει αυτό όμως; Ότι θα πρέπει να περιμένω να χάσω πράγματα ή να στερηθώ για να αναγνωρίσω όσα θα έπρεπε να απολαμβάνω τώρα; Πρέπει να γλιστρήσω προς τα πίσω για να βρεθώ ξανά εδώ που είμαι τώρα και να εκτιμήσω όσα έχω;

Ξέρω ότι έχω πει πως θα γράφω θετικές αναρτήσεις, αλλά οφείλω να κάνω με ειλικρίνεια και αυστηρότητα τον απολογισμό μου, για να δω πώς θα κάνω βήματα μπροστά, αντί για βήματα προς τα πίσω. Έμαθα λοιπόν να φεύγω από καταστάσεις που οδηγούν σε ερωτικά αδιέξοδα, αλλά πώς θα μάθω να απολαμβάνω πάλι τη ζωή, όπως πριν από 5 χρόνια; Πρέπει να αλλάξω συνήθειες; Να αλλάξω χόμπι; Δεν πρέπει να ελπίζω μόνο σε μία κοπέλα, αλλά να φθάσω στην προσωπική ολοκλήρωση, ώστε η σχέση να συμπληρώνει τη ζωή και όχι να τη συντηρεί. Αλλά πώς; Είναι θέμα θεώρησης, απόφασης; Είναι η ευτυχία κυνήγι, όπως είπε μία φίλη; Πώς φθάνεις από το "είμαι αντικειμενικά καλά", στο να το βιώνεις και να το απολαμβάνεις;

Πρόσφατα είπε εύστοχα ένας φίλος: "Για να δημιουργήσει κάποιος πρέπει να έχει ανησυχίες, αναταράξεις μέσα του. Να βράζει, να υποφέρει και από την πίεση που θα εξωτερικευθεί, θα βγει κάτι μεγαλειώδες." Εκεί σκέφθηκα ότι οι περισσότερες φορές που ξεπέρασα τον εαυτό μου αθλητικά, ήταν όταν ήμουν πιεσμένος από προσωπικά προβλήματα και ότι οι φορές που γράφω στο ιστολόγιο είναι μετά συσσωρευμένα συναισθήματα. Νομίζω όμως ότι θα προτιμούσα να μην έχω αυτές τις στιγμές μικρής δημιουργίας ή προσπάθειας και να έχω πιο ήρεμο και ευχάριστο εσωτερικό κόσμο.

Αν αντανακλούμε στα πρόσωπα των άλλων αυτό που νιώθουμε μέσα μας, μάλλον αυτή την περίοδο είμαι η χειρότερη παρέα. Το κακό είναι ότι προσπαθώ μάταια να συναναστραφώ θετικά με κόσμο, τη στιγμή που δεν υπάρχει κάτι ωραίο να βγει από μέσα μου. Από τη μία δε θέλω να χάνω ευκαιρίες, από την άλλη μάλλον αυτές δεν υπάρχουν όσο δεν εκτιμώ τον εαυτό μου και τη ζωή. Ίσως χρειάζομαι μία ακόμα περίοδο απομόνωσης για να πάρω δυνάμεις και να ξαναβρώ τον εαυτό μου, αντί να κυνηγάω καταστάσεις απελπισμένος και απαισιόδοξος. Δεν μπορώ όμως να πάρω εύκολα τέτοια απόφαση, γιατί ξέρω ότι η απομόνωση σε αφήνει κοινωνικά πίσω. Χμμμ... δεν καταλήγουν κάπου αυτές οι σκέψεις. Φάση και αντίφαση, σε αέναη διαδοχή.

Ξεκίνησα να γράφω την ανάρτηση Κυριακή, μετά από ένα μάλλον μελαγχολικό σαββατοκύριακο και τη συνεχίζω Δευτέρα, με κάπως καλύτερη διάθεση. Η δουλειά που τόσο περιμένω να τελειώσει και ώρες-ώρες με πιέζει, είναι το πιο δυνατό μου σημείο τα τελευταία χρόνια. Μου δίνει αυτοπεποίθηση, αίσθηση παραγωγικότητας, προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, βοηθάει να σκεδάζω τις αρνητικές σκέψεις που γράφω εδώ, θέτοντας διαφορετικά προβλήματα που ξεκουράζουν το μυαλό με την εναλλαγή και βέβαια μου δίνει τη δυνατότητα να επιβιώνω και να ικανοποιώ κάποια από τα όνειρά μου.

Αντιθέτως, ο ελεύθερος χρόνος που ονειρεύομαι, αυτή την περίοδο γυρνάει ως συναισθηματικό μπούμερανγκ και με χτυπάει στην καρδιά και το μυαλό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μου αρέσει πολύ η δουλειά μου; Ότι δεν ξέρω πώς να αξιοποιήσω τον ελεύθερο χρόνο; Ότι περνάω ερωτική απογοήτευση και δεν μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου, όταν ηρεμεί το μυαλό από υποχρεώσεις;

Σπάω το κεφάλι μου να βρω τρόπο να σταματήσει η οπισθοχώρηση και να κάνω βήματα μπροστά.

Ισμήνη!

Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν τρεις Ισμήνες στη ζωή μου. Η μία είναι η Οδός Ισμήνης στην Εκάλη, με την κλίση που ξεπερνάει το 25% σε κάποια σημεία της και αποτελεί άριστη προπονητική ανηφόρα. Η αλήθεια είναι ότι έχω να την ανέβω πάνω ένα χρόνο, διότι έχω χάσει τον παλαιότερο ποδηλατικό ενθουσιασμό που με έκανε να την ανεβαίνω κάθε φορά που περνούσα από την οδό Ρόδων και την έβλεπα να φαντάζει επιβλητικά στα δεξιά μου.

Η δεύτερη είναι η κάποτε καλή μου φίλη, που φέρει το ψευδώνυμο Ισμήνη, την οποία έχω επίσης να δω πολύ καιρό. Αποφάσισα να απομακρυνθώ από εκείνη, όταν διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να τη δω απλά ως φίλη και θα έπρεπε να βιώσω τη μοναξιά μακριά της για να προσπαθήσω να γνωρίσω κάποια κοπέλα. Μου λείπει μεν πολύ, αλλά μου έκανε καλό ως απόφαση, με βοήθησε να προχωρήσω τη ζωή μου.

Η τρίτη και καλύτερη Ισμήνη, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, είναι η αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα. Είναι γεγονός ότι έχω πολλά υλικά όνειρα, αλλά προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι οι σημαντικότερες ομορφιές στη ζωή προέρχονται από τους ανθρώπους, όχι από τα αντικείμενα. Όμως είναι απίστευτο το πόση χαρά μου δίνει η Ισμήνη. Ακόμα κι όταν δεν την καβαλάω, μόνο η ιδέα ότι με περιμένει σταθμευμένη να την οδηγήσω, με κάνει χαρούμενο.

Την οδήγησα χθες μετά από μία εβδομάδα αποχής. Ο ηδονιστής φιλόσοφος Επίκουρος έλεγε να αποφεύγουμε τον πόνο, αλλά ταυτόχρονα να κάνουμε οικονομία στις απολαύσεις, ώστε να είναι πιο όμορφες και να έχουν διάρκεια. Πράγματι, εβδομάδες που είμαι καθημερινά παρέα με την Ισμήνη, η οδήγηση μου φαίνεται λιγότερο εντυπωσιακή, σε σχέση μετά από μερικές ημέρες αποχής που ενθουσιάζομαι. Πάντοτε όμως την απολαμβάνω.

Πέρασα χθες μερικές φορές από το χώρο που την είχα σταθμεύσει στη δουλειά και την κοιτούσα επίμονα. Σαν να βλέπω μία γυναίκα με την οποία είμαι ερωτευμένος. Αλλοτρίωση; Με έκανε χαρούμενο ένα αντικείμενο. Ήξερα ότι μετά από μερικές ώρες θα ήμουν πάλι πάνω της, βυθισμένος στις ενδορφίνες της οδήγησης, μέσα στον αστικό ιστό.

Δε χρειάζεται να τρέξω για να την απολαύσω, έχω την ωριμότητα να συγκρατούμαι. Αρκεί η αίσθηση της δύναμης και των δυνατοτήτων που με εξιτάρει. Είναι ο λόγος που θα ανέβαινα ακόμη περισσότερο σε κυβικά και ιπποδύναμη με νέα μοτοσυκλέτα. Δε θα έτρεχα περισσότερο, ίσα-ίσα που ο μεγαλύτερος όγκος και το βάρος θα έκαναν τη μοτοσυκλέτα πιο δυσκίνητη σε συνθήκες κυκλοφοριακής συμφόρησης που συναντώ καθημερινά. Όμως θα ένιωθα εντονότερα τη δυνατότητα ισχύος, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι θα ήταν αναξιοποίητη. Είναι μία παράλογη αλήθεια, που έχει την αξία της, αφού με κάνει χαρούμενο.

Η εβδομάδα κύλησε πολύ καλά. Στρωτή δουλειά, μερικές εξωτερικές υποθέσεις που με ανανέωσαν, επιτέλους μπόλικος ύπνος ώστε να εκτονώνω τα συναισθήματα και τρέξιμο στο Άλσος Συγγρού. Όπως έχω ξαναγράψει, η ποδηλασία τον τελευταίο καιρό δε με ελκύει πολύ. Κάνω ποδήλατο, αλλά δεν το απολαμβάνω τόσο, όσο πριν από τέσσερα χρόνια. Έχει φύγει ο ενθουσιασμός και έχει μείνει η συνήθεια και βέβαια οι παρέες. Είναι καλή δραστηριότητα, αλλά όχι όνειρο. Με το τρέξιμο όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γυρνάω από τη δουλειά και σπεύδω να αλλάξω ρούχα για να προλάβω λίγο φως ημέρας και το δειλινό στο άλσος Συγγρού. Είναι μοναχικά, αλλά ωραία. Σίγουρα θα μου άρεσε να έτρεχα με την Ισμήνη ή άλλη παρέα, αλλά και μόνος γεμίζω όμορφα το απόγευμα. Μαζί με τη μηχανή και ελάχιστες στιγμές στη δουλειά, το τρέξιμο είναι από τα σημεία που ομορφαίνουν την καθημερινότητα.

Σήμερα Σάββατο, προτίμησα να μη βγω πάλι για ποδήλατο με την κλασσική παρέα. Από τη μία το ενδεχόμενο βροχής, από την άλλη δεν είχα ενθουσιασμό για ποδηλασία, προτίμησα να μείνω σπίτι, να κάνω μερικές δουλειές σε αργούς ρυθμούς και να γράψω τις σκέψεις μου στο ιστολόγιο.

Απέχω πολύ ακόμα από το στάδιο της συναισθηματικής ανεξαρτησίας. Η αίσθηση ευτυχίας εξακολουθεί να υπάρχει στο μυαλό μου μόνο μέσα από το φόντο μίας όμορφης σχέσης. Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να "χάσω" μερικά χρόνια μόνος, έχοντας βρει την ατομική ευτυχία ή αν θέλω να ψάξω να βρω δυνάμεις να ξαναπροσπαθήσω κάτι καινούριο. Έτσι κι αλλιώς η αισιοδοξία και η αυτοπεποίθηση βαίνουν μειούμενες. Τουλάχιστον πετυχαίνω μερικές καλές στιγμές που φωτίζουν το σκούρο φόντο του παρόντος.

Ισορροπίες

Οι τελευταίες μέρες είναι μάλλον καλές, τόσο ως προς τη δουλειά όσο και ως προς τον ελεύθερο χρόνο. Παρόλο που οι αρνητικές σκέψεις του πρόσφατου παρελθόντος έρχονται τακτικά, το μυαλό μου καταφέρνει ολοένα και συχνότερα να ξεπερνάει, έστω και για λίγο, τα προσωπικά προβλήματα και να εστιάζει στις όμορφες στιγμές.

Μπορώ να αποτιμήσω καλύτερα τις ωραίες δραστηριότητες που κάνω, χωρίς βέβαια να καταφέρνω ακόμα να τις απολαύσω σε βάθος. Η λογική τα πετυχαίνει αρκετά συχνά να με βάζει σε καταστάσεις που είναι αντικειμενικά καλές, οπότε αρχίζω να βλέπω περιστασιακά χρώμα στη ζωή μου. Δεν υπάρχει η πληρότητα της συντροφικότητας που αφήνει στο μυαλό ένα ωραίο φόντο, ούτε ακόμα η προσδοκώμενη ανεξαρτησία από το προαναφερθέν συναίσθημα. Οποιαδήποτε από τις δύο καταστάσεις θα ήταν ωραίο να επιτευχθεί, αλλά χρειάζομαι ακόμα πολύ χρόνο.

Μπορώ να απολαύσω στιγμές στη δουλειά, ειδικά τις τελευταίες ημέρες με την ποικιλία δραστηριοτήτων, την παρέα με ποδηλάτες και ορειβάτες, τα ωραία τοπία, τον απίστευτο φθινοπωρινό καιρό και όχι απλά να τα περιγράφω. Όχι σε όλο το βάθος τους, αλλά σε αρκετό, ώστε να νιώθω ότι έχω κάνει μία συναισθηματική πρόοδο. Είμαι προετοιμασμένος για σκαμπανευάσματα στη διάθεση, αλλά δεν παύω να αναγνωρίζω τις καθημερινές ομορφιές.

Η απόφαση που έχω πάρει εδώ και μερικούς μήνες, είναι να μην προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Δεν είναι δυνατόν ούτε να κάνω τα πάντα στη δουλειά, αλλά και ούτε να ακολουθώ όλους τους φίλους στις πολυάριθμες δραστηριότητες που οργανώνονται. Με πειράζει πολύ να χάνω ευκαιρίες, αλλά προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι το στρες που προκαλεί η προσπάθεια να τα προλάβω όλα, τελικά με κάνει να απολαμβάνω λίγα και να χάνω την προσωπική ηρεμία. Κάποιος είχε πει "Οι επαγγελματίες δεν κρίνονται από τα 'ναι', αλλά από τα 'όχι'", κάτι το οποίο ακολουθώ από πέρσι, ενώ έχω μεθοδεύσει καλύτερα φέτος. Πλέον άρχισα να λέω όχι και στις δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου, ακόμα και όταν είναι όμορφες.

Σήμερα για παράδειγμα, έτρεχα να προλάβω κάποιες δουλειές, κουρασμένος από την έλλειψη ύπνου, προσπαθώντας παράλληλα να προλάβω μία υπέροχη προπονητική διαδρομή με ποδηλάτες. Ακόμα στενοχωριέμαι που την έχασα, αλλά ξέρω ότι είναι συνετή επιλογή να μην περάσω άλλη μία νύχτα με λίγο ύπνο, κάνοντας μερικές σημαντικές δουλειές στο χρόνο που περισσεύει. Έτσι ξέρω ότι δε θα φθάσω κατάκοπος στη δουλειά αύριο, αλλά δημιουργώ τις προϋποθέσεις για να απολαύσω τόσο τη μετάβαση με τη μηχανή, όσο και ολόκληρη την αυριανή μέρα. Πρόπερσι, θα θυσίαζα τον ύπνο, θα έκανα με άγχος την προπονητική βόλτα απόψε και θα υπέφερα από την κούραση όλη την επόμενη μέρα, φθάνοντας στα ψυχολογικά μου όρια. Η εμπειρία απέδωσε καρπούς. :)

Ένας φίλος, αρκετά μεγαλύτερος σε ηλικία, είπε πρόσφατα: "Τρέχει ο κόσμος, νομίζοντας ότι θα τα προλάβει όλα. Αν συνειδητοποιήσουν ότι δεν προλαβαίνουν σχεδόν τίποτα, θα κόψουν ρυθμό." Δεν κατάλαβα καλά τη φράση στο πρώτο άκουσμα, αλλά με την κουβέντα καταλήξαμε ότι βάζοντας πολλούς και υψηλούς στόχους, χάνουμε την καθημερινότητα. Εξαίρεση αποτελεί φυσικά το να κυνηγάς τα όνειρά σου, κάνοντας θυσίες, αλλά θα πρέπει κάθε τόσο να κάνεις μία παύση για να σκεφτείς αν εξακολουθείς να απολαμβάνεις τη διαδικασία σε συνδυασμό με το όραμα του στόχου ή αν έχεις πάθει εμμονή και τελικά έχεις υποβαθμίσει την ποιότητα της ζωής σου. Σε αυτόν τον τομέα έχω πολλά να μάθω ακόμα, χρειάζομαι περισσότερη εμπειρία.

Περισσότερος ύπνος τις τελευταίες ημέρες σημαίνει πιο πολλή ηρεμία, αυξημένες ανοχές σε εντάσεις και απόλαυση των όμορφων στιγμών. Η έλλειψη ύπνου με καθιστά πιο ευάλωτο συναισθηματικά, κάτι το οποίο βιώνω σήμερα, μετά από αρκετές μέρες που συνέβαινε το αντίθετο. Ξέρω πλέον ότι θα πρέπει να θυσιάζω κάποια πράγματα, για να ξεκουράζομαι περισσότερο και να απολαμβάνω τα επόμενα. Έτσι κι αλλιώς οι δυνατότητες αξιοποίησης του χρόνου είναι πάμπολλες κι αυτό μου μετράει περισσότερο είναι η διάθεση.

Ας πάμε όμως στα πιο όμορφα.

Βρήκα λοιπόν χρόνο για λίγο περισσότερη ποδηλασία και τρέξιμο. Η ποδηλασία μου δίνει πλέον μερικές καλές στιγμές, αν και έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος και δε με ενθουσιάζει. Ακόμα και η Πεντέλη, τον τελευταίο καιρό δε μου φαίνεται ελκυστική. Παρόλα αυτά, πιέζοντας τον εαυτό μου να βγει, επιστρέφω σπίτι σε καλύτερη διάθεση και σίγουρα ξέροντας ότι επένδυσα το χρόνο μου σωστά. Ίσως θα πρέπει να βρω κάποια νέα δραστηριότητα να με γεμίζει περισσότερο.

Το τρέξιμο αυτή την εποχή, μαζί με τη μηχανή, είναι τα δύο σημεία που με κάνουν να ονειρεύομαι. Τόσο όταν τρέχω στο Άλσος Συγγρού, όσο και όταν φέρνω στη σκέψη μου την επόμενη εξόρμηση. Είναι και ο καιρός φανταστικός τις τελευταίες εβδομάδες. Κάποιοι τον αποκαλούν καλοκαιρινό, αλλά είναι ανώτερος. Καλοκαίρι σημαίνει ζέστη και ξηρασία. Φθινόπωρο και άνοιξη συνοδεύονται από ήλιο που τον κυνηγάς, αντί να τον αποφεύγεις, από δροσιά που απολαμβάνεις. Δεν προσπαθείς να καλύψεις το σώμα σου, ούτε με βαριά ρούχα, ούτε με αντηλιακό. Ο καιρός του φθινοπώρου και της άνοιξης είναι φτιαγμένος για δρομείς. Έχεις μεγαλύτερη αντοχή, δεν αφυδατώνεσαι, δεν κρυώνεις, ούτε ζεσταίνεσαι. Τα χρώματα είναι μεστά και οι εικόνες απαλές για το βλέμμα. Όλη η φύση είναι μαζί σου.

Στο Άλσος Συγγρού έχω χαρεί αρκετά ηλιοβασιλέματα τον τελευταίο καιρό. Πολύς κόσμος που περπατάει και τρέχει, ωραίες μυρωδιές, εικόνες που αναζωογονούν. Τα γράφαμε στις εκθέσεις μικροί, αλλά τα βιώνουμε όταν μεγαλώνουμε. Νιώθεις πιο έντονα την καρδιά σου στην ανηφόρα, το σώμα κραδαίνεται περισσότερο στην κατηφόρα, τα φύλλα χαϊδεύουν τους ώμους και το πρόσωπο, οι θάμνοι αγγίζουν τα πόδια, γεμίζοντας τις αισθήσεις. Τι θα έχεις να θυμάσαι, αν δε σε τρυπήσουν οι πευκοβελόνες, αν δε σε γδάρουν στις γάμπες τα πουρνάρια, αν δε σε κάνει μούσκεμα μία μέρα η βροχή;

Έχω ακόμα πολύ δρόμο για την προσωπική ευτυχία, αλλά νομίζω ότι έχω πάρει καλό μονοπάτι.

Καλές στιγμές

Ως γνήσιος ηδονιστής, δε συναινώ με σε όσους λένε ότι η ευτυχία είναι στιγμές. Θεωρώ ότι μπορώ να την προσεγγίσω για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα, όπως την είχα βιώσει παλαιότερα. Η πραγματικότητα με διαψεύδει, αλλά συνεχίζω το κυνήγι.

Επιβεβαιώνοντας αυτό που ...δε θέλω να πιστέψω, θεωρώ ότι οι τελευταίες δύο εβδομάδες είχαν αρκετές καλές στιγμές. Κάποιες τις πέτυχα με προσπάθεια, άλλες έφθασαν μόνες τους για να δώσουν χρώμα σε μία γκρίζα καθημερινότητα.

Η δουλειά σχετικά χαλαρή κάποιες μέρες, με έκανε να επιστρέφω στο σπίτι χωρίς να νιώθω πιεσμένος, ενώ μερικά απογεύματα τελείωνα νωρίτερα. Επαφή με κόσμο που δεν είχα ξαναδεί στα πλαίσια καλής συνεργασίας. Η καθημερινή επαφή με τα ίδια άτομα φέρνει συγκρούσεις. Δε σημαίνει ότι οι όσοι γνώρισες τελευταία είναι καλύτεροι, απλά δεν έχεις φθάσει στο σημείο της καθημερινής τριβής επί χρόνια, ώστε να κουραστείς από τις ασυμβατότητες χαρακτήρων. Οι αλλαγές πάντοτε αναζωογονούν και σπάνε τη ρουτίνα.

Πιο όμορφες στιγμές ήταν μερικά sprint με δυνατούς ποδηλάτες και σίγουρα οι δρομικές εξορμήσεις στο Άλσος Συγγρού, σε μία περίοδο με ιδανικό καιρό. Οι καλύτερες όμως στιγμές ήταν τις ημέρες που γύρισα νωρίτερα στο σπίτι και είχα την ευκαιρία να απολαύσω με άνεση χρόνου την αυλή, όσο δεν την απόλαυσα όλη την υπόλοιπη χρονιά. Δε χάζευα, αλλά δούλευα με χαλαρούς ρυθμούς, με το φθινοπωρινό ήλιο να με χτυπάει πλαγίως ζεσταίνοντάς με και ζωντανεύοντας το βλέμμα, όπως συμβαίνει τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές. Μου κάνει εντύπωση που όλη τη χρονιά δεν είχα αισθανθεί αυτή τη χαλαρότητα. Από τη μία τα προσωπικά προβλήματα, από την άλλη η πίεση της δουλειάς, δε με είχαν αφήσει να απολαύσω κάτι τόσο προσιτό.

Όντας πιο συνειδητοποιημένος, έψαχνα ωραίες στιγμές, ακόμα και μέσα στη ρουτίνα. Ήταν αρκετές οι φορές που έκλεισα τη μουσική στο αμάξι για να ακούσω τα θρόισμα των φύλλων ενώ ήμουν μποτιλιαρισμένος στην Κηφισίας. Και πολλές οι μέρες που επέλεξα να πάω σε δουλειά με τα πόδια για απολαύσω τον καιρό και τη χαλάρωση του περπατήματος.

Αξιοσημείωτη ήταν επίσης η εξ αποστάσεως επαφή με συνεργάτη πριν από λίγες ημέρες, η οποία με έκανε να νιώσω επιτέλους ότι συνεργάζομαι πολύ θετικά. Χρειάστηκα μερικές πληροφορίες για την εργασία μου και ο άλλος προθυμοποιήθηκε με σθένος να με εξυπηρετήσει, αφιερώνοντας πολύ χρόνο για να μου εξηγήσει θέματα που γνώρισε πολύ καλά, επιμένοντας με επιπλέον πληροφορίες που θα μου φανούν χρήσιμες, τη στιγμή που βρισκόταν σε εργασιακό πανικό. Εννοείται ότι έκανα θετική αναφορά για εκείνον και έμεινα να ονειρεύομαι ότι θα βρεθώ κάποια στιγμή σε εργασιακό περιβάλλον με έμπειρους και συνεργάσιμους συναδέλφους που θα εργάζονται φιλότιμα για τον κοινό στόχο. Έναν χώρο που θα βελτιώνω τις δεξιότητές μου και θα μοιραζόμαστε με θέρμη την εμπειρία που αποκτούμε.

Η μηχανή, πιστός σύντροφος, ομορφαίνει συστηματικά τη μετακίνηση προς τη δουλειά και με κάνει χαρούμενο. Ανώτερη αίσθηση σε σχέση με τη μετακίνηση με αυτοκίνητο. Ενεργητικότητα, υπεροχή, ευελιξία, αίσθηση δύναμης, επαφή με το περιβάλλον. Αν και λατρεύω την Ισμήνη, ονειρεύομαι να την κρατήσω, αλλά να πάρω μία ακόμα πιο δυνατή μηχανή. Δε μου χρειάζεται περισσότερη ταχύτητα, αλλά νομίζω ότι έχω αποκτήσει μεγάλο πάθος για τις μοτοσυκλέτες και με γοητεύουν οι περισσότερες. Αν είχα πάρα πολλά χρήματα, αυτή την περίοδο θα έδινα μεγάλο μέρος τους εκεί. Ήδη σκέφτομαι να κάνω κανένα ταξίδι με μηχανοπαρέα, κάτι που απέφευγα για καιρό, προτιμώντας άλλες δραστηριότητες.

Αν κάτι μου λείπει πολύ, είναι τα ταξίδια που έκανα πέρσι με τη δουλειά. Η εβδομάδα κυλούσε πολύ γρήγορα και πολύ άνετα. Καθημερινά νέες εμπειρίες σε σημείο να έχω την αίσθηση ότι πληρώνομαι για να περνάω καλά. Ειδικά τα ταξίδια που είχα κάνει με τη μοτοσυκλέτα ήταν από τις καλύτερες δραστηριότητες της ζωής μου και μάλιστα στα πλαίσια της δουλειάς. Μακάρι να επιστρέψει τέτοια περίοδος.

Ξέρω ότι ακούγεται παράξενο να γράφω από τη μία ότι δεν είμαι των ταξιδιών, αλλά από την άλλη να απολαμβάνω τα επαγγελματικά ταξίδια. Μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός ότι ξέρω πως γεμίζω ένα μέρος του χρόνου, που συνήθως είναι πιεστικό, με κάτι σχετικά ευχάριστο. Για τον ελεύθερο χρόνο έχω μεγαλύτερες προσδοκίες και τα ταξίδια δεν τις εκπληρώνουν. Χρειάζομαι τη δουλειά να με βάζει σε πρόγραμμα, απλά τη θέλω πιο χαλαρή και με περισσότερες εναλλαγές και ξέρω ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ουτοπία, διότι το έζησα.

Θα συνεχίσω να ονειρεύομαι και βλέπουμε. :)

Τελευταία ανάρτηση για τη "Μαρία"

Για μία ακόμη φορά, υπόσχομαι ότι θα κλείσει ωραία η ανάρτηση. Υπομονή στις πρώτες γραμμές παρακαλώ.

Είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα του χωρισμού, που η λογική δε με βοηθάει. Υπάρχει σαν σοφό φόντο στη σκέψη, αλλά κατατροπώνεται από τον πόνο, τη θλίψη, την ερωτική απογοήτευση.

Η Κυριακή ήταν δύσκολη, πολύ δύσκολη. Το βράδυ στριφογύριζα με τη σκέψη της πρώην. Δεν κοιμήθηκα καλά, ξυπνούσα συνέχεια και τη σκεφτόμουν. Το πρωί το ίδιο. Συνέχεια με πίεση στο κεφάλι και τα μάτια βουρκωμένα. Άντεχα όμως. Είπαμε, έχω περάσει χειρότερα πριν από μερικά χρόνια.

Παρέβηκα τη δεύτερη συμβουλή του δασκάλου μου: "Αν έχεις το μυαλό σου στη γκόμενα, μην την πάρεις τη ρημάδα τη μοτοσυκλέτα." Μου έλειπε όμως η μηχανή, είχα να την καβαλήσω πέντε ημέρες και ήξερα ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Το γεγονός ότι με τη μοτοσυκλέτα τρέχεις, κινείσαι ανάμεσα στα αυτοκίνητα και είσαι εκτεθειμένος, απαιτεί το 100% της προσοχής σου. Το 90% δεν αρκεί, παίρνεις ρίσκο.

Από τα πρώτα μέτρα το πρωί με τη μηχανή, άρχισα να νιώθω καλύτερα. Επιτέλους περνάνε μερικά δευτερόλεπτα που δε σκέφτομαι τη Μαρία. Όμως μετά τη σκέφτομαι πάλι. Διώχνω τις σκέψεις, διότι η κίνηση έχει πυκνώσει και χρειάζεται προσοχή. Δεν είναι υποχρέωση του κάθε νυσταγμένου οδηγού να προσέχει έναν μηχανόβιο που τρέχει ανάμεσα στα αμάξια. Δική μου η ευθύνη και το ρίσκο. Μετά από λίγο σκέφτομαι ξανά τη Μαρία. Κοιτάζω λίγο γύρω, προσπαθώ να ξεχαστώ, αλλά η καρδιά δε βοηθάει. Ένας από πίσω μου ανυπομονεί να περάσει με μηχανή. Δεν τον κοντράρω, κάνω δεξιά να περάσει, δεν είμαι σε φάση να παίρνω περισσότερο ρίσκο. Μετά από λίγο χαιρετάω τον τροχονόμο της Κατεχάκη. Χαιρετάει και εκείνος. Ίσως νομίζει ότι είμαι αστυνομικός. :p

Ανοίγει ο δρόμος μετά τη Μεσογείων. Πίσω μου ένα όχημα γκαζώνει. Σκέφτομαι τη Μαρία και διώχνω αμέσως τη σκέψη. Ξανάρχεται η εικόνα της και αποζητώ τρόπο να την ξεχάσω, να νιώσω λίγη ηρεμία. Ανοίγω το γκάζι, πατάει και ο άλλος, ανοίγω κι άλλο, επιταχύνει κι αυτός, αλλά δεν έχει ελπίδες. Η μηχανή μου είναι πολύ γρήγορη. Εξαφανίζομαι ανώριμα στη δύνη της ταχύτητας, με τη σκέψη επιτέλους καθαρή και την αδρεναλίνη να αρχίζει να ρέει στο αίμα μου.

- Όπα φίλε, δε θα πεθάνεις για μία γκόμενα, λέω από μέσα μου. Είπαμε η αδρεναλίνη είναι υπέροχη, αλλά σκοτώνει υπό συνθήκες.

Κλείνω το γκάζι και φθάνω σε σβέλτους, αλλά συνετούς, ρυθμούς χαρούμενος στη δουλειά. Α, ρε Ισμήνη, πόση χαρά μου δίνεις. Χρειάζεται όμως σύνεση για να κρατήσει για καιρό η συμβίωση με τη μοτοσυκλέτα.

Στη δουλειά είχα λίγες στιγμές που ψιλοξεχνιόμουν, αλλά παρέμενα χάλια. Ήταν προφανής η κακή ψυχολογική κατάστασή μου ιδίως τις πρωινές ώρες. Αν χαίρομαι για κάτι, είναι που έπαψα εδώ και μερικές εβδομάδες να κοιτάζω το κινητό μου εναγωνίως για κανένα μήνυμα. Ακόμα κι αν το ξεχάσω στο σπίτι, ποσώς με νοιάζει.

Φθάνει το απόγευμα και εξακολουθώ να νιώθω χάλια. Περίμενα να περάσει  η μέρα, να τελειώσει η δουλειά, αλλά γιατί; Τι θα κάνω μετά; Απλά θα μελαγχολήσω.

Ανεβαίνω στη μηχανή και σε μερικά λεπτά αρχίζω να νιώθω καλύτερα. Η Ισμήνη έχει αρχίσει να μου προσφέρει περισσότερα απ' ό,τι το ποδήλατο. Προσπαθώ να οργανώσω λίγο τη σκέψη μου και να επιστρατεύσω την εμπειρία. ΟΚ, δεν αντέχω να υποφέρω έτσι συνέχεια. Δε θέλω να ξαναερωτευτώ, ίσως δε θέλω να ξαναδώ γυναίκα. Υπερβολικές σκέψεις, αλλά παραμένουν για καιρό τώρα στο μυαλό μου, με έχουν κουράσει. Αυτό που μπορεί να σου κάνει η εμπειρία είναι να σε βάλει σε καταστάσεις που θα επιταχύνουν τους μηχανισμούς της λήθης. Άρα;

Θυμάμαι πολύ καλά ότι όταν είχα ερωτευθεί πριν πολλά χρόνια μία κοπέλα που δεν ενδιαφερόταν, έκανα το μεγάλο λάθος να μιλάω σε φίλους συνέχεια, επί χρόνια, γι' αυτή. Αντί να δημιουργώ νέες εμπειρίες, αναμόχλευα τις παλαιές και δεν προχωρούσα τη ζωή μου, με πείσμα και λογική απάρνηση των συναισθημάτων που με κυρίευαν. Παρέτεινα μία κατάσταση, που θα μπορούσα να είχα λήξει σε μερικούς μήνες με την τωρινή εμπειρία. Πού είναι λοιπόν αυτή η τωρινή εμπειρία και τι λέει;

Πρώτον να μη μιλάω για την κοπέλα συνέχεια. Βέβαια, δεν είναι δυνατόν να μην εξωτερικεύσω ξανά τις σκέψεις μου, αλλά θα τις περιορίσω με πείσμα στο ελάχιστο δυνατό. Γι' αυτό και στις μελλοντικές αναρτήσεις θα αποφύγω όσο μπορώ τις αναφορές στη Μαρία. Δε με ενδιαφέρει να επιστρέψω στην προηγούμενη κατάσταση, ούτε θέλω τέτοια σχέση, άρα δεν έχει νόημα να αναλογίζομαι το παρελθόν και τις επιλογές μου. Φυσικά έχω περιέργεια για το τι σκεφτόταν μέσα της, αλλά οι υποθέσεις δε με βοηθούν σε κάτι. Είναι πιθανό να έψαχνε απλά να βάλει μία σχέση στη ζωή της για να νιώθει συναισθηματικά καλυμμένη, αλλά να μην ήθελε να γίνει μεγάλο κομμάτι της ζωής της. Μπορεί να ενθουσιάστηκε απότομα και να της έφυγε ο ενθουσιασμός. Μπορεί κάτι να μην της άρεσε σε εμένα, που να το διέγνωσε στην πορεία. Μπορεί να γνώρισε κάποιον άλλον στο μεταξύ. Ή απλά να ισχύει αυτό που είπε, ότι είχε πληγωθεί από την προηγούμενη μακρόχρονη σχέση και δεν ήταν συναισθηματικά έτοιμη να αφεθεί στον έρωτα και την αγάπη, ακόμα κι αν ξεστόμιζε τέτοια λόγια. Τα ενδεχόμενα είναι πολλά και ο αναλογισμός τους δε βοηθάει σε κάτι, από τη στιγμή που δε μου αρέσει η συμπεριφορά που εισέπραττα και με δεδομένο ότι ήθελα να δώσω πολύ περισσότερα, παίρνοντας τα αντίστοιχα, στα πλαίσια μίας όμορφης σχέσης.

Το ήξερα από την αρχή ότι παίρνω ρίσκο και τώρα το πληρώνω, όπως ακριβώς περίμενα. Παραθέτω αυτούσια την ανάρτηση που είχα κάνει πριν από τέσσερις μήνες, όταν είχα γνωρίσει τη "Μαρία", που δείχνει πόσο διορατικός (ή απαισιόδοξος) ήμουν:
___________________________________________________________

- Ρε φίλε, πριν από λίγες μέρες δεν έλεγες ότι θα απέχεις από γυναίκες; Δεν έγραφες ότι άρχισες δειλά-δειλά να απολαμβάνεις τη συναισθηματική ανεξαρτησία;

- Φυσικά. Δεν το σχεδίασα το χθεσινό. Ίσα-ίσα που προτίμησα να μην πάω για μπάνιο για φίλους, ώστε να μη δω την πρώην που ήταν μαζί τους. Ήταν συνετή επιλογή. Απλά επέλεξα να μην απομονωθώ και να βγω με κόσμο.

- ΟΚ μέχρι εδώ. Στην άλλη γιατί μίλησες; Αφού δεν την ήξερες!

- Ε, ρε άνθρωπε, μου άρεσε πολύ εμφανισιακά και είπα να...

- Καλή χοντράδα έκανες πάλι. Τώρα πώς νιώθεις που κλιμακώθηκε;

- Κατ' αρχάς εκείνη εκδήλωσε ενδιαφέρον να βγούμε. Δε θα το κυνηγούσα και το ξέρεις.

- Λοιπόν πώς νιώθεις τώρα;

- Τη μία όμορφα, την άλλη χάλια. Η κοπέλα είναι overkill για εμένα. Πάρα πολύ όμορφη, αθλητική, γοητευτική, δίνει την εντύπωση μεγάλης αυτοπεποίθησης. Πιθανώς θέλει να παίξει και να ανεβάσει ακόμα περισσότερο την αυτοπεποίθησή της. Γιατί να επιλέξει εμένα, αν είναι τόσο κοινωνική και της την πέφτουν όλοι οι άντρες, όπου βρεθεί;

- Τώρα τι θα κάνεις;

- Προς το παρόν δεν μπορώ να συγκρατήσω τα όνειρά μου. Πέρασα πολύ όμορφα δύο ημέρες μαζί της, ακόμα κι αν δεν εκδήλωσα έμπρακτα το ενδιαφέρον μου.

- Καλά πας, ανόητε. Θα ερωτευτείς μόνο εσύ και μετά θα παραπονιέσαι.

- Αφού με ξέρεις τώρα... Αν φάω ένα ακόμα φτύσιμο, θα σωριαστώ στο έδαφος. Κατόπιν όμως θα σηκωθώ και θα αρχίσω να τρέχω. Και τότε δε θα με φθάνει κανένας. Έτσι, ερωτοχτυπημένος και απογοητευμένος, μοναχικός δρομέας. Πρώτη φορά θα είναι; Το απεύχομαι, αλλά ευτυχώς υπάρχει και η Πεντέλη. Στα χίλια μέτρα υψομέτρου ξεχνάω τα πάντα. :) Άλλωστε, θα γράφω πιο συχνά εδώ.

- Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Κουταμάρα έκανες πάλι, πάνω είχες αρχίσει να συνέρχεσαι συναισθηματικά. Τέλος πάντων. Για πες μου όμως, ο τίτλος της ανάρτησης πού κολλάει;

- Α, ναι! Στο να θυμάμαι ότι οι ευκαιρίες δεν έρχονται μόνες τους. Πρέπει να τις κυνηγάς, να κοινωνικοποιείσαι. Εννοείται ότι θα πρέπει να αναμένω δύσκολες περιόδους, όπου ενδέχεται να μεθοδεύω απομόνωση για ξαναβρώ τον εαυτό μου. Όμως, ακόμα κι αν μου φαίνεται δύσκολο, όταν τέλος πάντων βρίσκω δυνάμεις, να μην κλείνομαι στον εαυτό μου.  Να θυμάμαι να βγαίνω με κόσμο! :)
________________________________________________________________________

Πόσο καλά είχα προβλέψει την κατάσταση!

Οπότε πάμε στο δεύτερο κομμάτι επιστράτευσης της εμπειρίας: Να βάζω τον εαυτό μου σε καταστάσεις που θα με βοηθήσουν να ξεχαστώ. Κάπως έτσι λοιπόν αποφάσισα να μην πάρω κανένα φίλο για να του πω τον πόνο μου, αλλά να βγω μόνος για τρέξιμο. Ο καιρός σήμερα το απόγευμα ήταν τέλειος για εξωτερικές αθλητικές δραστηριότητες.

Πήγα στο Άλσος Συγγρού με κακή διάθεση, αλλά το πάλεψα καλά να διώξω τις σκέψεις του χωρισμού και να παρατηρώ το υπέροχο τοπίο. Το δειλινό ήταν καταπληκτικό. Ελάχιστος κόσμος στο άλσος, ιδανικός καιρός και απίστευτο σκηνικό. Λένε ότι οι αισιόδοξοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να απομακρύνουν άσχημες εικόνες και να εστιάζουν στα καλά. Νομίζω ότι σήμερα το πέτυχα. Βοήθησαν φυσικά οι δρομικές ενδορφίνες.

Για καλή μου τύχη, στην επιστροφή πέτυχα έναν φίλο δρομέα που είχα να δω κανένα μήνα. Τρέξαμε μαζί λίγη ώρα και πήγα στο σπίτι. Ήταν πραγματικά όμορφο απόγευμα και το απόλαυσα.

Στο εξής θα προσπαθήσω να γράφω πιο ευχάριστες αναρτήσεις. Θα αποφεύγω, όσο μου επιτρέπουν τα συναισθήματά μου, να αναφέρομαι σε άσχημες καταστάσεις και να εστιάζω στις ωραίες, ελπίζοντας ότι θα δημιουργήσω συγγραφικά βιώματα που θα επηρεάσουν θετικά τη ζωή μου. Δεν είμαι απόλυτος, θα αφήνω εξαιρέσεις όταν θέλω να εκφράσω αρνητικά συναισθήματα που με πιέζουν, αλλά θα αυξήσω αισθητά την καταγραφή των όμορφων στιγμών, ώστε να τις βιώνω διπλά και να προσπαθώ περισσότερο.

Ήταν μία καλούτσικη Δευτέρα. :)

Περίοδος ελάχιστων απολαύσεων

Πέρασε μία εύκολη εβδομάδα στη δουλειά. Απαιτητική δουλειά, αλλά με ωραίες εναλλαγές, εξαιτίας εξωτερικών εργασιών, αλλά και χρόνος για άθληση. Ο καιρός πολύ καλός, προδιέθετε για εξωτερικές δραστηριότητες.

Υπήρξαν πολλές στιγμές με αντικειμενικά όμορφες καταστάσεις, τόσο στη δουλειά, όσο και στον ελεύθερο χρόνο. Μπόρεσα να αναγνωρίσω την αξία τους και να εκτιμήσω την ύπαρξή τους, αλλά όχι να τις απολαύσω. Έχει καταστραφεί ο μηχανισμός των ενδορφινών για μία ακόμη φορά. Ξέρω ότι έχω περάσει πολύ χειρότερα σε φάση χωρισμού επί μήνες και το θυμάμαι πολύ καλά. Δεν παύει όμως να είναι και τώρα δύσκολη φάση.

Ξαναγράφω τα ίδια με την προηγούμενη ανάρτηση, διότι αυτά νιώθω. Ξυπνάω και σκέφτομαι την κοπέλα. Οι εικόνες της γυρνούν συνέχεια στο μυαλό μου, είτε με αφορμές καθημερινά ερεθίσματα, είτε χωρίς αφορμές. Δουλεύω και τη σκέφτομαι, κοιμάμαι και είναι πάλι στο μυαλό μου. Μου λείπει, σκέφτομαι τι ελπίδες θα είχα αν προσπαθούσα περισσότερο, παρόλο που κατά τη διάρκεια της σχέσης είχα ξεκαθαρίσει μέσα μου ότι δεν άξιζε η μονόπλευρη προσπάθεια.

Ένα δάκρυ κυλάει τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές.

......................

Ξεκίνησα να γράφω την ανάρτηση την Παρασκευή και τελικά τη συνεχίζω Κυριακή. Τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα απ' όσο φανταζόμουν.

Πίεσα τον εαυτό μου να βγει το Σάββατο με φίλους για να μη μελαγχολήσω μέσα στο σπίτι. Δεν πέρασα ιδιαίτερα καλά και έπαθα σοκ όταν είδα τελείως τυχαία την πρώην στο δρόμο. Άφησα τους φίλους και την πλησίασα. Δε θα μπορούσα να μην της μιλήσω. Είπαμε μετά από σχεδόν δύο μήνες τα νέα μας και τη ρώτησα πώς ένιωθε μέσα στη σχέση και τι πιστεύει ότι πήγε στραβά.

Όπως έκανε συνήθως, δεν απάντησε ευθέως, χρησιμοποίησε υπεκφυγές. Συγκινήθηκα, ένιωσα ότι τη θέλω πολύ και έχασα τη δύναμη που είχα βρει να μείνω μακριά της. Σε αντίθεση με άλλες σχέσεις, δεν την είχα δει καθόλου για καιρό, κάτι το οποίο με είχε βοηθήσει να μην υποφέρω πάρα πολύ με τη θέα της ή την επικοινωνία. Ε, χθες γύρισαν όλα τα συναισθήματα πίσω. Την αγκάλιασα, τη φίλησα με πάθος. Εκείνη όχι πολύ θερμή, αλλά ούτε τελείως απόμακρη. Μιλήσαμε αρκετή ώρα, της μίλησα ειλικρινά, της είπα ότι τη σκέφτομαι κάθε δευτερόλεπτο και ότι θα ήθελα να κάνουμε μία ακόμα προσπάθεια, εφόσον όμως νιώθει ότι είναι ερωτευμένη μαζί μου και μπορεί να μου δώσει το χρόνο και τη σημασία που δίνει μία πραγματικά ερωτευμένη κοπέλα στο σύντροφό της. Δεν απάντησε θετικά, ούτε αρνητικά. Μέσα μου, δυστυχώς, άρχισα να γεμίζω ελπίδες με ραγδαίο ρυθμό. Άτιμος έρωτας, παραλογισμός στο μέγιστο.

Της εξήγησα για μία ακόμη φορά ότι τη θέλω στη ζωή μου, αλλά να είναι όσο ερωτευμένη και εγώ. Ότι έχω ζήσει τέτοια σχέση με αμοιβαίο έρωτα και είναι υπέροχη, όσο διαρκεί τουλάχιστον η καλή φάση. Ότι ξέρω πως δεν μπορείς να πείσεις μία γυναίκα ότι της αρέσεις και ότι απλά θέλω να σκεφτεί πώς νιώθει. Αν δε θέλει να δώσει το πολύ παραπάνω που έδινα εγώ στη σχέση, τότε καλύτερα να μην ξαναεπικοινωνήσει μαζί μου για να την ξεπεράσω σταδιακά. Εξήγησα και πάλι ότι έχω ζήσει μονόπλευρα ερωτευμένος σε σχέση και δε θέλω να το ξαναπεράσω.

Την επόμενη μέρα, σήμερα δηλαδή, ένιωσα ακόμα πιο αδύναμος. Έχασα τη δύναμη της απόστασης που είχα πετύχει τόσον καιρό και περίμενα να επικοινωνήσει εναγωνίως μαζί μου. Έμαθα ότι ήδη έβγαινε με ένα παλικάρι, τον οποίο (είπε ότι) θεωρούσε φίλο και δε σκόπευε να κάνει κάτι μαζί του. Δεν την αμφισβήτησα, αλλά δεν την πίστεψα. Θεωρώ ότι η κοπέλα ήθελε να φλερτάρει και προφανώς έψαχνε πάλι να ερωτευθεί, όπως όταν είχε γνωρίσει εμένα.

Αυτή τη φορά όρισε εκείνη το χωρισμό. Δεν ήθελε τελικά να τα ξαναβρούμε. Είπε ότι διαπίστωσε πως μετά τη μακρόχρονη σχέση που είχε πριν από εμένα και τη σύγκρουση και τη φθορά του χωρισμού με εκείνον, δεν μπορεί να νιώσει συντροφικότητα για κάποιον. Και ότι αν δεν το κατάφερε με κάποιον "τόσο τέλειο σαν εμένα" δεν πιστεύει ότι θα το καταφέρει ποτέ με κανέναν. Δεν είναι ότι δεν το είχα καταλάβει, απλά ήμουν ερωτευμένος και ήλπιζα. Έβλεπα ότι η κοπέλα δε δινόταν, ήθελε να κάνει τη ζωή της. Μπορεί να αλλάξει μερικούς συντρόφους, μέχρι να συνέλθει ψυχολογικά, απλά εγώ να μην το μαθαίνω και ζηλεύω.

Για μία ακόμη φορά, δεν ντράπηκα να δείξω αδυναμία απέναντί της. Δήλωσα ερωτευμένος, ζηλιάρης, αδύναμος. Την ευχαρίστησα για τις όμορφες στιγμές και της είπα ότι την αγαπάω. Της εξήγησα ότι αν της γυρνάω την πλάτη, δεν είναι επειδή την αποστρέφομαι, αλλά επειδή ο έρωτας με κάνει να μην μπορώ να τη βλέπω κοντά μου, χωρίς να είναι στην αγκαλιά μου. Σαν κατακλείδα της ζήτησα να κόψει ενδεχόμενη προσπάθειά μου να επικοινωνήσω μαζί της, ώστε να την ξεπεράσω κάπως πιο σύντομα. Βέβαια θεωρώ ότι θα βρω μόνος μου τη δύναμη να απομακρυνθώ, όπως άλλωστε την είχα βρει πριν από 1,5 μήνα. Απλά τώρα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα: Πληγωμένος εγωισμός, ελπίδες των οποίων τα φτερά πρέπει να κόψω και η τιμημένη η ζήλια που ενδεχομένως προχωράει τη ζωή της με άλλον.

Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να μην την είχα δει χθες. Να είχα βγει στο δρόμο με τους φίλους ένα λεπτό πιο αργά και απλά να είχε περάσει χωρίς να τη δω. Το μόνο που επισημοποιήθηκε είναι ότι δεν μπορούσε να νιώσει συντροφικότητα εξαιτίας του πόνου από μακρόχρονη παλαιά σχέση, κάτι το οποίο ήδη υποψιαζόμουν και δε με βοήθησε που το επιβεβαίωσα. Ίσα-ίσα που μου έκανε κακό που έμαθα για τη ζωή της τώρα, που την ξαναείδα και απέκτησα ελπίδες έστω και για μία μέρα, καθώς και την αίσθηση ότι μου λείπει.

Όσο κι αν η λογική και η εμπειρία λένε τα αντίθετα, αυτή τη στιγμή νιώθω ότι δε θα ξαναερωτευτώ ποτέ τόσο πολύ και δε θα ξαναβρεθώ με τόσο όμορφη κοπέλα. Ηλίθιες αξίες ζωής είναι αυτές, αλλά τώρα με κάνουν να πονάω. Νομίζω ότι δε θα την ξεπεράσω ποτέ. 8/10/2017: Μακάρι μετά από χρόνια να βλέπω την ημερομηνία και αυτή την ανάρτηση και να γελάω, έχοντας συνέλθει, ευτυχισμένος.

Αύριο συνεχίζεται η κατάρρευση. Καλό μου κουράγιο.

Μικρές αλλαγές

Έχω γράψει πολλές φορές ότι δε μου αρέσουν οι μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Από την άλλη μεριά, με κουράζει η μονοτονία και η καθημερινή επανάληψη των ίδιων δραστηριοτήτων.

Μετά από ένα ανανεωτικό καλοκαίρι, εξαιτίας της περασμένης σχέσης, έπεσα πάλι στη ρουτίνα της δουλειάς. Επιστρέφω στο σπίτι και είτε νιώθω κομμάτια και δεν έχω χρόνο να σκεφτώ, είτε έχω χρόνο, αλλά δεν έχω διάθεση να κάνω κάτι και νιώθω ζω μία ρουτίνα. Η δουλειά ατελείωτη και ο χρόνος κυλάει γρήγορα, όπως έλεγα και την άνοιξη, αλλά δε μου αφήνει αίσθηση ικανοποίησης, ούτε με με κάνει που χαίρομαι που ζω την κάθε ημέρα.

Εξαίρεση στη ρουτίνα ήταν η Παρασκευή, κατά την οποία προέκυψε αιφνιδίως εξωτερική δουλειά σε ένα όμορφο μέρος. Πρόκειται το κομμάτι του Αμαρουσίου πίσω και κάτω από το Άλσος Συγγρού, στο κτήμα Βορρέ. Άρχισα να το εκτιμώ πριν από ένα χρόνο που βρέθηκα εκεί πάλι για δουλειές και το θεωρώ πλέον το καλύτερο τμήμα του Αμαρουσίου. Ησυχία, πολλοί ακάλυπτοι δενδρόφυτοι χώροι, ψηλή βλάστηση, ωραία σπίτια. Έφθασα στο ραντεβού νωρίτερα, οπότε είχα αρκετή ώρα για να περπατήσω στα πανέμορφα δρομάκια και στα κρυφά μονοπάτια ανάμεσα στα σπίτια. Ήταν μία ανάσα επαφής με τη φύση, μέσα σε μία εβδομάδα εργασιακού πανικού και προσωπικής κατάπτωσης. Τέτοιες μικρές αλλαγές χρειάζομαι για να απολαμβάνω τη ζωή, όπως τα μικρά ταξίδια που είχα πέρσι με τη δουλειά και μου λείπουν πολύ.

Οι εναλλαγές διάθεσης είναι συνεχείς. Άλλοτε μαυρίζουν τα πάντα γύρω, άλλοτε είναι γκρι. Το χρώμα πάει, χάθηκε προσωρινά. Περνάνε στιγμές που σκέφτομαι να παρατήσω τα πάντα, να παραιτηθώ από τη δουλειά, να εξαφανιστώ στο εξωτερικό, όπως είχα κάνει πριν από χρόνια, πάλι σε φάση ερωτικής απογοήτευσης. Δε βοηθούν όμως οι ακρότητες. Σημασία έχει να μαθαίνεις από το παρελθόν και αν δεν μπορείς να αποστασιοποιηθείς συναισθηματικά, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνω, τουλάχιστον να βρίσκεις τις δυνάμεις να βάζεις τον εαυτό σου σε καταστάσεις που θα σε βγάλουν πιο γρήγορα από την οδύνη.


Αισθάνομαι συνέχεια πιεσμένος, θλιμμένος, οι ανοχές μου είναι μηδαμινές. Αρχίζω και νιώθω αποστροφή προς τον κόσμο, στα όρια του μίσους. Ξυπνάω και παραμιλάω λέγοντας το όνομα της κοπέλας, κοιμάμαι και τη σκέφτομαι. Μόνο στη δουλειά ξεχνιέμαι με το φόρτο εργασίας, αλλά και πάλι δε νιώθω καλά. Ξέρω ότι ήταν σωστή η απόφαση να χωρίσω, αν και ερωτευμένος, ενώ επίσης ήξερα ότι θα πονέσω πολύ. Δεν είχε μέλλον η σχέση και θα έπρεπε να τελειώσει γρήγορα το παρόν της.

Εδώ είμαι λοιπόν τώρα που πονάω πολύ. Λοιπόν; Η Πεντέλη δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστική, η ποδηλασία αρχίζει και γίνεται αδιάφορη, όπως και κάθε άλλη δραστηριότητα. Βγαίνω με φίλους και πλήττω, δεν υπάρχει τίποτε να με ικανοποιεί. Το σαββατοκύριακο για μία ακόμη φορά μου φάνηκε ανιαρό. Ξεκουράστηκα μεν, αλλά δεν ένιωσα κάποια στιγμή ανακούφιση στην καρδιά μου.

Αν γυρίσω δεκαπέντε χρόνια πίσω σε αντίστοιχη φάση ερωτικής απογοήτευσης, αυτό που θυμάμαι είναι ότι μετά από καιρό κατέληξα πως μου έκανε κακό να συζητάω με φίλους για την κοπέλα, αν και μου έβγαινε συνεχώς αυθόρμητα. Έτρεχα με το αμάξι για να ξεχάσω, χρησιμοποιούσα την αδρεναλίνη κατά κόρον, για χρόνια. Τώρα σκέφτομαι ότι πάλι θέλω να εκφράσω τις σκέψεις μου, αλλά ίσως αυτό τις διατηρεί πιο έντονα στη μνήμη. Ενδεχομένως ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, κάνω κακό στον εαυτό μου.

Η αισιοδοξία χάνεται στην ομίχλη, σαν να ταιριάζει με τον καιρό τις τελευταίες μέρες. Μαζί η αυτοπεποίθηση, τα όνειρα, το χαμόγελο. Αρχίζουν να τελειώνουν οι δυνάμεις μου και η λογική δεν αρκεί για να με κάνει να συνεχίσω να προσπαθώ. Έχω πέσει στη δίνη της συναισθηματικής και προσωπικής κατάρρευσης και απλά παρατηρώ την πτώση.