Μπήκε η άνοιξη! 21η Μαρτίου σήμερα, εαρινή ισημερία και επισήμως η έναρξη της καλύτερης εποχής του χρόνου. "Καλοκαίρι" λένε την επόμενη εποχή, αλλά ο καλός καιρός είναι τώρα.
Τα νέα είναι ότι συνήθισα στη νέα δουλειά, όπου έχω μερικές όμορφες στιγμές. Φαίνεται από το γεγονός ότι τελειώνει το σαββατοκύριακο και χαίρομαι που θα πάω στη δουλειά αύριο. Βέβαια, εξακολουθώ να κοιτάζω για άλλη δουλειά, που να έχει προοπτικές εξέλιξης και καλύτερα χρήματα, αλλά αναγνωρίζω ότι είμαι σε σαφώς καλύτερη εργασιακή κατάσταση σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες. Ευγενικοί συνάδελφοι, ωραίο κλίμα, καλούτσικο αντικείμενο εργασίας. Αισθάνομαι ξανά παραγωγικός και χρήσιμος.
Η βασική αλλαγή είναι ότι η νέα εργασία δεν είναι σε γραφείο, όπως οι περασμένες, οπότε το σώμα χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Έχω όμως επαφή με πελάτες, εναλλαγή περιβάλλοντος, ωραία επικοινωνία. Στρες και δύσκολη συναναστροφή συμβαίνουν σχετικά σπάνια, σε αντίθεση με την προηγούμενη εργασία.
Ιστολόγιο συγγραφικής εκτόνωσης είναι όμως αυτό, οπότε ας περάσω στις σκέψεις που με βασανίζουν. :)
Είναι εντυπωσιακό ότι μία μέρα μετά την προηγούμενη ανάρτηση επιχείρησε να με ξαναπροσεγγίσει η Ιωάννα. Είχε προσπαθήσει μερικές φορές τα περασμένα χρόνια, αλλά δεν είχα απαντήσει. Σεβόμουν τόσο την κοπέλα με την οποία ήμουν εκείνη την περίοδο, όσο και την ίδια. Δεν ήθελα να της δώσω ελπίδες. Έχω πονέσει τόσο πολύ από γυναίκες που μου έχουν δώσει ελπίδες, χωρίς να ενδιαφέρονται, ώστε έχω αποκτήσει υψηλή ευαισθησία στο συγκεκριμένο θέμα και δεν κάνω το αντίστοιχο. Σεβασμός στις ψυχές.
Αυτή φορά με πέτυχε μόνο μου και σε δύσκολη φάση (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), οπότε ξεκίνησε η δεύτερη προσπάθεια. Ενέδωσα και βγήκα μαζί της, δίνοντάς της μία ακόμα ευκαιρία. Τέσσερα χρόνια μετά, η κοπέλα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει συμπεριφορά. Καταιγιστικό φλερτ τις πρώτες μέρες, πολλές υποσχέσεις για κοινή ζωή και όμορφη σχέση. Αυτή τη φορά όμως ήξερα τι ρίσκο παίρνω, απλά αφενός ήμουν ευάλωτος, αφετέρου ήθελα να δω αν έχει ωριμάσει συναισθηματικά.
Πέρασα μερικές πολύ όμορφες στιγμές μαζί της και κατόπιν έφυγε για το εξωτερικό όπου εργάζεται τα τελευταία χρόνια. Υποσχέθηκε ότι θα έρθει σύντομα. Δεν είμαι τύπος που ενδιαφέρεται για σχέση εξ αποστάσεως, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν είχα εναλλακτική. Είτε τίποτα, είτε αυτό. Η κοπέλα είναι πανέμορφη και έμενε να δω αν η επιμονή της να είμαστε και πάλι ζευγάρι σήμαινε ότι έχει αλλάξει συμπεριφορά.
Αμ δε... :p Γράφω με ευτράπελο τρόπο, αλλά πονάει. Η Ιωάννα δυστυχώς δεν έχει αλλάξει καθόλου σε αυτόν τον τομέα. Τις πρώτες δύο εβδομάδες ήταν ζεστή και μετά εξαφανίστηκε. Όπως έκανε άλλωστε πάντοτε. Θερμή λίγες μέρες μετά που συναντιόμασταν και κατόπιν τελείως απόμακρη. Και πώς το διαχειρίζομαι αυτό; Για αρχή κάνω υπομονή, αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν, θεωρώντας όμως ότι δεν είμαι σε σοβαρή σχέση, παρόλο που ξέρω ότι δεν έχω τη δυνατότητα να μην εμπλακώ συναισθηματικά. Δεν έχω στόχο να την κυνηγήσω και πάλι. Δεν αξίζει... Δεν εννοώ ότι δεν αξίζει η γυναίκα, αλλά ότι δεν αξίζει σε κάποιον να υπόκειται τέτοια συμπεριφορά. Αφήνω λοιπόν να μου δείξει αν η επιμονή της να είμαστε μαζί σημαίνει κάτι βαθύτερο μέσα της ή αν προτιμάει να απομακρυνθεί.
Εννοείται ότι θα με πειράξει η αρκετά πιθανή αρνητική εξέλιξη της κατάστασης. Όμως έτσι κι αλλιώς μόνος μου θα ήμουν σε περίοδο απαγόρευσης κυκλοφορίας, όπου και τους φίλους βλέπω σπάνια, ενώ οι κοινωνικές δραστηριότητες έχουν εκμηδενιστεί. Έχω να χάσω, αλλά όχι πολλά.
Η ζωή μου είναι σχετικά άχρωμη αυτή την περίοδο. Πολλές στιγμές μαυρίλας και λίγες όμορφες, που ευτυχώς απαντώνται στην εργασία μου. Δεν έχω καταφέρει εδώ και πολλά χρόνια να ορίσω την ευτυχία μου, χωρίς σύντροφο. Πηγαίνω λίγο για ποδηλασία, κυρίως μόνος μου, λίγο για περπάτημα με φίλους, αλλά λείπει η σπίθα της ευχαρίστησης, το υπόβαθρο της ευτυχίας. Είμαι για μία ακόμη φορά σε φάση που δεν ευχαριστιέμαι τη ζωή.
Βγάζω σπάνια τη μοτοσυκλέτα για να μη μένει ακίνητη καιρό. Ο περιορισμός της κυκλοφορίας αφενός, η δική μου διάθεση αφετέρου και κυρίως η αλλαγή της εργασίας, την έχουν αφήσει σε ακινησία. Την οδήγησα πριν από μία εβδομάδα και συνειδητοποίησα ότι μου λείπει. Μέχρι πριν από λίγους μήνες ήταν εργαλείο σχεδόν καθημερινής μετακίνησης, ενώ τώρα μετατράπηκε σε μηχανή βόλτας.
Η κακή εξέλιξη της σχέσης με την Ιωάννα, με έκανε να σκέφτομαι πάλι την προηγούμενη κοπέλα. Η Ιοκάστη (ψευδώνυμο) τριγυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου. Ξέρω θα ακουστεί παράξενο, αλλά αν και αποφεύγω τις διακοπές, τις τελευταίες μέρες αναπολώ την εβδομάδα που πήγα διακοπές μαζί της το καλοκαίρι. Δεν ήταν τόσο τα μέρη που είδαμε, όσο ο κοινός χρόνος και το αίσθημα ότι της προσφέρω κάτι που της αρέσει. Η ομορφιά του να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου.
Περνάνε συνεχώς από το μυαλό μου οι στιγμές μαζί της, όλες με την ωραιοποίηση που παρέχει ο χρόνος. Θυμάμαι όμως καλά πως όταν τελείωσαν αυτές οι μέρες, ήθελα να κρατήσουν περισσότερο, άρα δεν είναι μία απλώς ωραιοποιημένη ανάμνηση. Δεν είμαι σίγουρος αν είχε να κάνει με τις συνθήκες ή με την κοπέλα, αλλά δεν παύει να μου λείπει η σχέση με την Ιοκάστη. Ξέρω ότι ο καιρός γιατρεύει τις πληγές του παρελθόντος και ότι είναι νωρίς ακόμα. Έχω υπομονή. Η διαφορά ήταν ότι η σχέση με την Ιοκάστη είχε ξεκινήσει τόσο καλά πρόπερσι, ώστε είχα ξεχάσει αμέσως την προηγούμενη σχέση μου. Αντιθέτως, οι εξελίξεις με την Ιωάννα, αντί να με κάνουν να προχωρήσω συναισθηματικά μαζί της, επαναφέρουν μνήμες του παρελθόντος που με βασανίζουν.
Αναζητώ απεγνωσμένα δραστηριότητες που θα μπορούσαν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα, αλλά δεν εντοπίζω κάποιες. Ελάχιστες όμορφες στιγμές, σε μία κατάσταση αναμονής, υπομονής, άχρωμης ζωής. Μακάρι να μπορούσα να βρω κάτι που θα με κερδίσει. Οφείλω όμως να εκτιμήσω το γεγονός ότι έφυγα από την κατάσταση απελπισίας και φόβου που αισθανόμουν πριν αλλάξω δουλειά. Αρχίζω σταδιακά να αποκτώ αυτοπεποίθηση, ίσως και λίγη αυτοεκτίμηση.
Ψάχνω να βρω διάθεση να συνεχίσω το διάβασμα που έκανα εντατικά τους περασμένους μήνες, αλλά δεν τη βρίσκω. Στην αρχή είχα τη δικαιολογία ότι η δουλειά μου τρώει πολλή ενέργεια. Τώρα που απέκτησα λίγη εμπειρία και έχω περισσότερο χρόνο, καταλαβαίνω ότι μου λείπει κυρίως η διάθεση. Έφαγα γερό πλήγμα με εργασία και προσωπική ζωή, οπότε χρειάζεται χρόνος για να ανακάμψω.
Θα πρέπει να στραφώ για μία ακόμη φορά στην Πεντέλη.
