Άσφαλτος ή χώμα;

Συνήθως οι συγγραφείς διεγείρουν την περιέργεια των αναγνωστών γράφοντας πρώτα τις σκέψεις τους και καταλήγοντας στο τέλος του κειμένου στο συμπέρασμα. Ε, όχι λοιπόν, εγώ (συγγραφικό ατόπημα η προσωπική αντωνυμία - αλλά εγώ δεν έχω πρόβλημα) θα σας κόψω την περιέργεια και το ενδιαφέρον με άμεση απάντηση!

Η απάντηση στον τίτλο είναι ότι δεν ξέρω! Δεν ξέρω αν προτιμώ την άσφαλτο ή το χώμα. Τουλάχιστον το 95% των χιλιομέτρων που έχω κάνει είναι στην άσφαλτο, ίσως και το 99%. Το λατρεμένο και μοναδικό μου ποδήλατο, μετράει πάνω από 23 χρόνια ζωής και είναι ποδήλατο βουνού, χωρίς ανάρτηση, με λάστιχα ημιασφάλτινα εδώ και 4 χρόνια. Με ποδήλατο βουνού έχω οργώσει την άσφαλτο σε όλο το νομό Αττικής και λίγο παραπέρα. Έχει τα κουσούρια του, που όμως το κάνουν ξεχωριστό και έχω μάθει να τα αγαπάω.

Πρόσφατα βγήκαν στη φόρα μερικά ακόμα προβλήματα (οπίσθιο ντεραγιέ, μπροστινά ποτήρια πιρουνιού, πίσω κέντρο) και μπήκα για μία ακόμη φορά στη σκέψη της αντικατάστασης του ποδηλάτου. Όταν όμως πας για νέο ποδήλατο, ανεβάζεις ψηλά τον πήχη. Θέλεις να είναι τέλειο και ξεχνάς πόσα προβλήματα συγχωρείς στον αχώριστο σύντροφό σου. Θέλεις να κυλάει γρήγορα στην άσφαλτο που κινείσαι συστηματικά, αλλά θέλεις και να μπορείς να ακολουθήσεις κανένα φίλο σε χώμα.

Μου αρέσει η σκυφτή θέση οδήγησης και δε θέλω τα όρθια trekking. Θέλω fitness, αλλά με αυτό θα πρέπει να ξεχάσω το χώμα. Θα μου άρεσε και η ιδέα της κούρσας, αλλά σίγουρα θα μου λείψει η δυνατότητα να κυκλοφορώ στο δάσος, έστω και για το 1% των χιλιομέτρων που διανύω. Είναι στιγμές που σκέφτομαι να πάρω κανένα 29άρι MTB, να του φορέσω ημιασφάλτινα λάστιχα και να κυκλοφορώ έτσι στο δρόμο. Έτσι κι αλλιώς έχω καλή φυσική κατάσταση και δε θα δυσκολευτώ με το MTB να κινούμαι σε σβέλτο ρυθμό στην άσφαλτο. Έτσι θα κάνω περισσότερη γυμναστική, ενώ με fitness ή κούρσα θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου αυξάνοντας τη μέση ταχύτητα με μικρότερη προσπάθεια.

Ο τίλος όμως αναφέρεται στη διαδρομή και όχι στο ποδήλατο... Πώς μου ήρθε σημεριάτικα (δεν υπάρχει στα λεξικά το λήμμα) αυτό; Όλα ξεκίνησαν με μία απόπειρα να πάω στο γερμανικό νεκροταφείο που είναι στην Πεντέλη, μετά το Διόνυσο και τη Ραπεντώσα. Είναι από τα μέρη που θέλω από περιέργεια να επισκεφθώ, διότι έχω περάσει πολλές φορές από κοντά με αμάξι και ποδήλατο, αλλά ποτέ δεν έτυχε να το επισκεφθώ. Δεν ήθελα και πολύ να το αποφασίσω, όταν με πήρε μία φίλη για ποδηλασία.

- Πού θα πάμε;

- Έχω ιδέα: Εκάλη, Ρέα, Διόνυσο, γερμανικό νεκροταφείο και επιστροφή από Ροδόπολη και Θέτιδος.

 Όμως τα σχέδια άλλαξαν μετά από λίγο:

- Μήπως να τα πούμε στο Άλσος Συγγρού και να πάμε από εκεί Μελίσσια, Βριλήσσια;

Χρειάστηκαν ελάχιστες στιγμές σκέψης για να αποφασίσω ότι σήμερα θα ήταν ημέρα χαλαρής βόλτας με καλή παρέα και όχι δυνατής προσωπικής προπόνησης, οπότε δέχθηκα την πρόταση.

Έχω γράψει και έχω πει πολλές φορές, ότι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει όταν πηγαίνεις κάπου με ποδήλατο, είναι να έχεις αργήσει στο ραντεβού σου. Ανεβάζεις ρυθμό και ανεβάζεις ρυθμό και ανεβάζεις ρυθμό, πνίγεται το άγχος στο ποτάμι των ενδορφινών και φθάνεις πανευτυχής στο ραντεβού σου, στην ώρα σου ...και πρώτος. Έφθασα λοιπόν πρώτος στο άλσος και άρχισα να κάνω βόλτες.

"Πώς γίνεται να είναι τόσο όμορφο; Γιατί κάθε φορά εντυπωσιάζομαι και χαλαρώνω με το καταπράσινο δασικό τοπίο;"

Κάπου εκεί άρχισα να αναθεωρώ την προτίμησή μου για ασφάλτινη ποδηλασία και να προβληματίζομαι μήπως θα πρέπει να αρχίσω συστηματικά να επισκέπτομαι δασικά μονοπάτια.

Δεν κατέληξα σε απόφαση. Το ποδήλατό μου παραμένει λειτουργικό, οπότε δεν έχω άμεση ανάγκη αλλαγής. Είναι καλά συντηρημένο και έχουν αλλαχθεί τα περισσότερα τμήματά του στα πλαίσια της τακτικής συντήρησης. Μου επιτρέπει να κινούμαι γρήγορα στην άσφαλτο και με αργό ρυθμό, προσεκτικά, στο χώμα, οπότε προς το παρόν με καλύπτει. Μένει όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου η αμυδρή επιθυμία για ένα καθαρόαιμο ασφάλτινο και ένα καθαρόαιμο χωμάτινο ποδήλατο. Και λέω αμυδρή, διότι ξέρω πολύ καλά ότι η ευχαρίστηση της ποδηλασίας εξαρτάται από τον ποδηλάτη και όχι από το ποδήλατο. Πάρε το χρέπι σου και ανέβα κανένα βουνό, αντί να κοιτάζεις το λουστρίνι σου στην αποθήκη και τότε θα νιώσεις ευτυχισμένος. Περισσότερο πετάλι και λιγότερες αγορές. :)

Φυσικά ο Ποδηλάτης Πεντέλης, δεν μπορεί χωρίς Πεντέλη, οπότε έπεισα τη συμποδηλάτισσα για μία μικρή ανάβαση Πεντέλης από τον περιφερειακό και επιστροφή από Νέα Πεντέλη και Βριλήσσια και φυσικά τη σύντομη ανάβαση προς την ωραία θέα του Προφήτη Ηλία της Νέας Πεντέλης. Άκουσα και το κλασσικό:

"Θα σε σκοτώσω με τις ανηφόρες που με βάζεις πάλι να ανέβω."

ΟΚ, δυνάμωσα κάπως πάλι και δε νιώθω την κούραση των άλλων. :)

Να θυμάσαι: Η ομορφιά είναι στην ανηφόρα

Επιτέλους χαλάρωσε η δεύτερη δουλειά που κάνω και έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Όπως κάθε καλοκαίρι που σπάει η δουλειά, περνάω στάδιο προσαρμογής όπου προσπαθώ να σκεφθώ τι μπορώ να κάνω για να γεμίσω το χρόνο μου.

Όταν όμως έχεις συνηθίσει να είσαι δημιουργικός και παραγωγικός μέσα από τη δουλειά σου, τα χόμπι, αν και ευχάριστα, φαντάζουν λίγα. Απολαμβάνεις τη χαλάρωση του ελεύθερου χρόνου, αλλά δε σε γεμίζει στην αρχή η αίσθηση ότι αφιερώνεις χρόνο μόνο για τον εαυτό σου και όχι σε έργο που στρέφεται και προς τρίτους.

Ελεύθερος χρόνος λοιπόν το Σάββατο και περιέργως χρειάστηκα αρκετή ώρα για να πάρω την απόφαση να καβαλήσω το ποδήλατο. Ο καιρός ήταν απίστευτος για παραμονή καλοκαιριού (αύριο είναι το θερινό ηλιοστάσιο). 27 βαθμοί και κατά περιόδους συννεφιά. Θεϊκό!

"Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να ανέβω φέτος το καλοκαίρι ευχάριστα την Πάρνηθα που έχω να επισκεφθώ από πρόπερσι ποδηλατικά.", σκέφτηκα.

"Πολλές όμως οι 4 ώρες για μοναχική ποδηλασία." Έχω χάσει το πάθος που με έκανε να ανεβαίνω στα βουνά ακόμα και νύχτα, μόνος. Ίσως έχω χαλαρώσει και δε με πιέζει κάτι έντονα για να ξεφύγω.

"Μήπως να πάρω το Θέμη ή τον Κώστα για να ανεβούμε Υμηττό; Κι αυτούς έχω να τους δω ένα χρόνο." Αλλά η εμπειρία μου λέει ότι δύσκολα βρίσκεις παρέα τελευταίας στιγμής για δύσκολη ποδηλασία. Οι άλλοι θέλουν χρόνο να το επεξεργαστούν και δεν είναι παρορμητικοί σαν εμένα.

"Στην τελική τι Ποδηλάτης Πεντέλης είμαι αν έχω να ανέβω από τον Απρίλιο στην κορυφή του αγαπημένου μου βουνού; Έχω αφιερωθεί στις χαλαρές βόλτες με ποδηλατοπαρέες και στη Λεωφόρο Κηφισίας, ενώ πρόπερσι ανέβαινα δύο φορές την εβδομάδα στην Πεντέλη. Θα είναι άλλωστε ευκαιρία να μετρήσω το χρόνο μου, για να δω πόσο βελτιώθηκα."

Χρειάστηκα λίγο ακόμα χρόνο για να πάρω την απόφαση. Δεν είχα αναστολές κόπωσης, ούτε χρόνου. Είχα αναστολές επαφής με κόσμο. Δεν ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να απομονωθώ στη γαλήνη της κορυφής του βουνού ή αν θα προτιμούσα να δω κανένα φίλο σε καφετέρια της αστικής πεδιάδας.

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να συνδυάζω καλή παρέα, με έντονη άθληση και επαφή με τη φύση; Γιατί πρέπει να πάρω, όπως πριν από 5 χρόνια, την απόφαση να κινούμαι μόνος μου, ώστε να νιώθω ότι βρίσκομαι στο φυσικό μου περιβάλλον; Χρειάζομαι την επαφή με ανθρώπους, αλλά όχι μέσα στην κονσερβοποιημένη διασκέδαση. Σίγουρα δεν μπορώ να απομονωθώ, αλλά και πάλι δε ζει το ψάρι στη στεριά, ούτε ο Ποδηλάτης Πεντέλης στο πολύβουο λεκανοπέδιο. Ονειρεύομαι κάποια στιγμή να βρω δουλειά και παρέα στην επαρχία και να φύγω για πάντα εκεί.

Έχοντας κάνει αυτές τις σκέψεις, γέμισα το παγούρι μου νερό και καβάλησα το ποδήλατο. Δεν ένιωσα έντονη κούραση σε κανένα σημείο της διαδρομής. Έριξα λίγο το χρόνο, σε σχέση με τις περασμένες φορές, αλλά έχω ακόμα 14 λεπτά να καλύψω για να φθάσω το ρεκόρ μου.

Ο κόσμος στο βουνό ήταν ελάχιστος κι αυτός μέχρι την πίστα moto cross. Πιο ψηλά άκουγα μόνο την ...ησυχία. Στην ανηφόρα αισθανόμουν μόνο τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου, άντε και κανένα τιτίβισμα πουλιού που απορούσε με την παρουσία ποδηλάτη. Στην ορθοπεταλιά σε μεγάλες κλίσεις άκουγα τα λάστιχα μου να τρίζουν στη ζεστή άσφαλτο, φέρνοντας αναμνήσεις δύο ετών. Η απόκρημνη θέα ήταν εκεί για να με αποζημιώσει όπως πάντα και ο άνεμος ιδανικός για να με δροσίσει στις νότιες ανηφοριές.

Μου πήρε περίπου μισή ώρα για να σταματήσω να σκέφτομαι τις εντάσεις της δουλειάς και να χαλαρώσω το πνεύμα μου. Πρόκειται για την πολύτιμη εκτόνωση των πιέσεων που προσφέρει η άθληση. Κατόπιν άρχισα να νιώθω την κούραση και να κοιτάω το χρονόμετρο. Ανέβασα λίγο ρυθμό, μέχρι το σημείο που αρχίζει να θολώνει ελαφρά το βλέμμα. Μου είχε λείψει κι αυτό.

Σήμερα ήταν από τις λίγες φορές που απόλαυσα την κατηφόρα. Δεν είμαι κατηφοράκιας, λατρεύω μόνο τις ανηφόρες που έχω κερδίσει με τον κόπο μου και σήμερα την ευχαριστήθηκα πολύ. Κι όχι για την αδρεναλίνη, προσπαθώ να κρατάω αποστάσεις από αυτή εδώ και πολλά χρόνια. Κυρίως για το αίσθημα του φαινόμενου ανέμου στο πρόσωπο και το στήθος (μου λείπει η αίσθηση της μοτοσυκλέτας, αλλά οσονούπω θα έχω τη δική μου) και το βούισμα του ανέμου στα αυτιά μου. Η ησυχία, μετατρέπεται στην κατηφόρα σε βουητό που σου λέει την ταχύτητά σου. Οι στροφές που πριν έβλεπες να έρχονται σε αργό ρυθμό, πλέον καταφθάνουν καταιγιστικά και τα φρένα με την καλή αίσθηση σου επιτρέπουν να φέρεις στα όρια τον πίσω τροχό με τη μεταφορά βάρους μπροστά και να παίξεις με την πρόσφυση. Αλλάζεις χαιρετισμούς με μερικούς ανθρώπους που εμφανίστηκαν πεζοί στο βουνό και πριν το καταλάβεις είσαι στους πρόποδες.

Δε θα έλεγα συνολικά ότι ενθουσιάστηκα ή ότι χαλάρωσα ιδιαίτερα, όπως παλαιότερα. Είπαμε, υπάρχει θέμα χημείας. Αλλά σίγουρα γέμισα μερικές ώρες με κάτι που με κάνει να νιώθω ότι ζω με τον τρόπο που θέλω.

Να θυμάμαι να ...μην ξεχνάω το βουνό. :p

Αναζητώντας τις χαμένες ενδορφίνες

Κάποια στιγμή πρόπερσι είχα φθάσει στο στάδιο να κάνω 8 προπονήσεις την εβδομάδα, με περισσότερη ποδηλασία και λίγο τρέξιμο. Δεν κουραζόμουν σχεδόν ποτέ, είχα ξεχάσει τι θα πει εξάντληση και δεν καταλάβαινα τους φίλους που κουράζονταν στις βόλτες που πηγαίναμε παρέα. Περνούσα πολύ καλά για κάποια χρόνια με την εναλλαγή εργασίας και συστηματικής άθλησης.

Τότε είχε πέσει στα μάτια μου ένα διαδικτυακό άρθρο που μιλούσε για την εξάρτηση από τον αθλητισμό και το φαινόμενο της υπεράθλησης. Είναι ομολογουμένως κι αυτή μία εξάρτηση, αλλά ενδεχομένως η καλύτερη που μπορεί να σου τύχει. Ήταν φορές που επέλεγα να μη δω φίλους, για να ανέβω μία ακόμη φορά την Πεντέλη ή να πάω για τρέξιμο. Ήταν φορές που ήθελα να πάω σε μία δουλειά, επιδιώκοντας τη διαδρομή προς τα εκεί με το ποδήλατο.

Πού κολλάνε τα παραπάνω στο παρόν; Πλέον ο χρόνος μου είναι λίγος, ούτε λόγος για υπεράθληση, ενώ και η φυσική κατάσταση, αν και βελτιωμένη, δεν είναι ακόμα σε επίπεδα αθλητή. Το πρόβλημα αυτή τη φορά είναι και πάλι χημικό.

Πηγαίνοντας στη δουλειά με το ποδήλατο, συνήθως ξεκινάω με μέτρια διάθεση, κάνω λίγο ζέσταμα και αρχίζω να επιταχύνω. Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να παραμιλάει λέγοντας "Where are the fucking endorphins?" να τρέχω ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αμάξια, ψάχνοντας ολοένα και ψηλότερα την ευχαρίστηση της προσπάθειας.

Λένε ότι η ζωή μας κατευθύνεται από τις ορμόνες. Ο εγκέφαλος αποζητάει συνεχώς την ικανοποίηση που η φύση έχει προγραμματίσει να μας δίνεται με την έκκριση ενδορφινών, όταν εκπληρώνουμε κάποιες προϋποθέσεις. Π.χ. τροφή, επικοινωνία με κόσμο, ασφάλεια, ενεργοποίηση του μυϊκού συστήματος. Όταν κάνεις αυτό που πρέπει, παίρνεις το μπισκοτάκι σου.

Τον τελευταίο καιρό όμως τα μπισκότα είναι ολοένα και σε πιο ψηλό ράφι, ολοένα και λιγότερα και πολλές φορές κρυμμένα καλά, σε σημεία που δε φαντάζομαι και ενίοτε δε βρίσκω. Πρόβλημα!

Θα γίνω πιο συγκεκριμένος. Κατεβαίνω σήμερα με το ποδήλατο στη δουλειά. Μου φταίει η κίνηση, μου φταίει το καυσαέριο, να σπριντάρω έντονα δεν μπορώ, διότι άρχισε να με πονάει εδώ και λίγες μέρες το γόνατο. Φθάνω στη δουλειά χωρίς να έχω κέφι. Περνάνε οι ώρες νεράκι, όπως πάντα και καβαλάω το ποδήλατο για την επιστροφή. Ανηφορική διαδρομή στο μεγαλύτερο μέρος της, κόντρα άνεμος, ανεπανάληπτη δροσιά. Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μία ευχάριστη επιστροφή. Αμ δε!

Φθάνω στο Άλσος Συγγρού και σκέφτομαι "Αυτό ήταν για σήμερα; Κάτι πρέπει να γίνει!" Μπαίνω στο άλσος και αποφασίζω να κάνω ένα γύρο στο χώμα, ακολουθώντας λίγο διαφορετική διαδρομή από την περιμετρική που παίρνω συνήθως. Πάει ο πρώτος γύρος. Τίποτα... Είμαι γενικά της ρουτίνας και αποφεύγω τις αλλαγές, αλλά για μία φορά παίρνω τη γενναία ( :p ) απόφαση: "Θα εξερευνήσω μονοπάτια που δεν έχω δει." Κάνω κύκλους από εδώ και από εκεί, πολύς κόσμος στο άλσος, αρχίζει και πέφτει ο ήλιος και τα χρώματα γίνονται πιο ήπια και πιο μεστά. Μόνο προς στο τέλος αρχίζω να νιώθω ότι χαλαρώνω.

Με αυτά και με αυτά, ένιωσα ότι έκανα κάτι όμορφο σήμερα, αλλά καθημερινά αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο ότι δυσκολεύομαι να ελέγξω τη διάθεσή μου και η χημεία είναι εναντίον μου. Δουλειά, υγεία, οικογένεια, όλα καλά, αλλά δε νιώθω ικανοποιημένος. Τι μένει; Να ανεβαίνω κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά στον Υμηττό ή την Πεντέλη; Χμμμ... Οι ποδηλατικές ομάδες αρχίζουν να μη γεμίζουν. Βαριέμαι τις χαλαρές βόλτες, δεν παίρνω κάτι αυτή την περίοδο από την επαφή με τον κόσμο, αλλά ξέρω ότι έχω να χάσω πολλά με την απομόνωση και προς το παρόν πιέζομαι για να κάνω λογικές επιλογές, θεωρώντας ότι θα ξεπεράσω τη δύσκολη φάση που περνάω.

Για να κλείσω με κάτι καλό, στον ποδηλατόδρομο στο κέντρο της Κηφισιάς πέτυχα ένα γνωστό, που είχα να δω πάνω από 15 χρόνια και αλλάξαμε μερικές κουβέντες. Με το ποδήλατο έχεις καλύτερη επαφή με το περιβάλλον και τους άλλους γύρω σου, ενώ με το αμάξι προσπερνάς τη ζωή.

Η ομορφιά ήταν στην ανηφόρα.