Ισχύει ο νόμος του Μέρφυ; Όχι για ποδηλάτες!

Τι είναι ο νόμος του Μέρφυ; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι σύνολο κανόνων που μπορεί να προοικονομήσει το μέλλον, ούτε να αιτιολογήσει το παρελθόν. Είναι απλά μία ευτράπελη σύνοψη της επιλεκτικότητας της μνήμης μερικών ανθρώπων. Η ιδιοσυγκρασία κάποιων ατόμων τούς κάνει να ξεχνούν εντελώς τις όμορφες στιγμές, καθώς και ό,τι τους έχει πάει καλά και αντιθέτως να εντυπώνουν ανεξίτηλα στη μνήμη τους τα στραβά και ανάποδα της καθημερινότητας.

Για παράδειγμα, δε θυμάσαι τις μέρες που πρόλαβες το λεωφορείο ή το τραίνο στο τσακ, αλλά μόνο εκείνες που το έχασες. Από τις τελευταίες μάλιστα, θυμάσαι εντονότερα εκείνες που η καθυστέρησή σου είχε αρνητικές συνέπειες κι όχι εκείνες που έκατσαν όλα τα φανάρια στο λεωφορείο και τελικά έφθασες στην ώρα σου. Αντίστοιχα γεγονότα συζητάς με τους φίλους σου, για να τα βγάλεις από μέσα σου, ενώ αμελείς να μοιράζεσαι όμορφες "τυχερές" στιγμές, όπου όλα πήγαν κατ' ευχήν. Αλλά είμαστε σε ποδηλατικό ιστολόγιο, οπότε ας επιστρέψουμε πίσω στο θέμα μας.

Στο Freeday της Παρασκευής έμαθα για μία ενδιαφέρουσα ποδηλατοβόλτα που θα έκανε την Κυριακή μία ερασιτεχνική ποδηλατική ομάδα. Ενθουσιάστηκα και πήρα αμέσως την απόφαση να συμμετάσχω, γνωρίζοντας ότι ο καιρός θα είναι καταπληκτικός για την εποχή. Όλα καλά μέχρι εδώ. Αλλά μόνο μέχρι εδώ. :p Μετά έρχεται ο Μέρφυ(ς) και σου λέει "Φιλαράκι δεν παίζει. Τσάκω πυρετό και λοιπά δυσάρεστα συμπτώματα ίωσης." Κάθομαι λοιπόν μέσα στο σπίτι το Σάββατο και ήδη αρχίζω να προβληματίζομαι με την ιδέα ότι με θα μείνω μέσα το σαββατοκύριακο. Κάπου εκεί σκέφτομαι ότι οφείλω να απαντήσω στον κ. Μέρφυ. Ετοιμάζω την τσάντα μου για την επόμενη μέρα, φτιάχνω το φαγητό και το συσκευάζω σε ταπεράκι, πλένω τα φρούτα, γεμίζω το παγούρι και ρυθμίζω το ξυπνητήρι για το επόμενο πρωί. "Αν έχω πυρετό αύριο, το πολύ-πολύ να μείνω σπίτι να στολίσω δέντρο. Αν όμως δεν έχω, θα πάω στην εκδρομή!"

Μπιιιιιιιιιιιιπ! Μπιιιιιιιιπ! Χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί της Κυριακής, σηκώνομαι, διαπιστώνω ότι νιώθω μια χαρά, οπότε αρχίζω να ετοιμάζομαι βιαστικά. Με το που βγάζω το ποδήλατο έξω, βλέπω το μπροστινό λάστιχο πίτα. Προφανώς είχε σκάσει λίγο πριν φθάσω σπίτι το βράδυ της Παρασκευής και είχε χάσει σταδιακά την πίεση την επόμενη μέρα. Εκεί αρχίζουν οι σκέψεις... Ο χρόνος ήταν οριακός για να φθάσω στην ώρα αναχώρησης του γκρουπ, τηλέφωνα από τους άλλους δεν είχα, οπότε το τοπίο αρχίζει να θολώνει. Η ποδηλατοβόλτα αρχίζει να εξαφανίζεται από το πρόγραμμα της ημέρας και η διάθεση τείνει να χαλάσει. Ξέχασε όμως κάτι ο κυρ Μέρφυ: Μου αρέσει πάρα πολύ η ποδηλασία και δεν την αφήνω έτσι εύκολα. Θα παίξω το τελευταίο μου χαρτί. "Όχι, δε θα στολίσω δέντρο σήμερα! Σήμερα έχει ποδηλασία!" Μπαλώνω τον αεροθάλαμο, παίρνω μερικές βαθιές ανάσες και σκέφτομαι ότι μπορεί να τους πετύχω στο δρόμο, αν τρέξω λίγο, υποθέτοντας τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν. Δεν ήταν οι πιθανότητες με το μέρος μου, αλλά ήταν η ελπίδα. Άλλωστε, στη χειρότερη περίπτωση η έκβαση θα ήταν να κάνω ποδήλατο μόνος. "Κι αν δεν τους βρω, θα επιστρέψω και θα ανέβω στην Πεντέλη." Επομένως είχα μπροστά μου ένα δίλημμα με δύο όμορφες επιλογές, απλώς με προτίμηση στην παρεΐστικη ποδηλατοβόλτα. Για να μην τα πολυλογώ, η εξέλιξη ήταν θετική, αφού σύντομα συνάντησα στο δρόμο τους ποδηλάτες και γέμισα την Κυριακή μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Καλή παρέα, με πολύ κέφι, φοβερός καιρός, υπέροχη διαδρομή.

Βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο (με χυμό πορτοκάλι :) ), θα έλεγα ότι ήμουν λίγο άτυχος την Κυριακή που διαπίστωσα το σκασμένο λάστιχο, αλλά πολύ τυχερός την Παρασκευή που δε με άφησε το ποδήλατο τα μεσάνυχτα. ΟΚ, για την αρρώστια δεν μπορώ να βρω κάτι ουσιαστικά καλό να πω, αλλά ευτυχώς που κράτησε μόνο μία μέρα, όσο δηλαδή για να με κάνει να εκτιμήσω περισσότερο την υγεία μου στη σημερινή βόλτα. Η σημερινή μέρα οφείλει λοιπόν να γραφεί στο ιστολόγιο, κόντρα στο νόμο του Μέρφυ, ώστε να εντυπωθεί μία αλληλουχία γεγονότων με καλή έκβαση, παρ' όλες τις αναποδιές που αποπειράθηκαν να με πτοήσουν. Οι ποδηλάτες έχουμε πολλές τέτοιες καλές μέρες, διότι η ποδηλασία είναι από μόνη της όμορφη, είναι περιπέτεια, είναι ατομική και ταυτόχρονα ομαδική προσπάθεια. :)

Όταν θέλεις κάτι πολύ, δεν πα να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον σου, θα το κάνεις. Ακόμα κι αν δεν το κάνεις, θα έχεις ευχαριστηθεί την προσπάθεια προς το όνειρό σου, το ταξίδι προς την Ιθάκη (από τον "Αλχημιστή" του ...Καβάφη. :p)

Γίδ-ing

Τη Δευτέρα είχε βγάλει έναν ήλιο απίστευτο. Ο καιρός κάθε άλλο παρά χειμώνα θύμιζε και το βουνό με καλούσε να το επισκεφθώ. Περπατώντας καθημερινά για τη δουλειά, βλέπω στο βάθος τις κορυφές των βουνών και νιώθω ότι με προκαλούν. Κάνω υπομονή μέχρι να βρεθεί ο απαραίτητος χρόνος και τότε ξεκινάω χωρίς να το σκέφτομαι.

Έφθασε λοιπόν η στιγμή της ανάβασης! Τα λεπτά γάντια ή τα χοντρά; Έλα μωρέ, έχει 12 βαθμούς και ήλιο, πόσο κρύο να κάνει πια στα 1.100 μέτρα; Εδώ φαίνεται πόσο γρήγορα ξεχνάει ο άνθρωπος. Δεν έχουν περάσει 9 μήνες από τις τελευταίες ψυχρές αναβάσεις και ήδη ξέχασα τη διαφορά θερμοκρασίας. Ανεβαίνοντας, θα μπορούσες να είσαι ακόμα και με μία μπλούζα, αλλά στην κατάβαση χρειάζεσαι ό,τι έχεις και δεν έχεις και ίσως δεν φθάσει. Θα επανέλθω όμως στο θέμα του κρύου.

Είχα γράψει σε προηγούμενη δημοσίευση ότι με τη συχνή παρουσία της αστυνομίας στου βουνό ήλπιζα ότι θα γλιτώναμε από το κοπάδι με τα κατσίκια που διαχειμάζει παράνομα στην κορυφή του βουνού. Αμ δε! Ανεβαίνοντας έβλεπα το δρόμο να έχει ολοένα και περισσότερα περιττώματα ζώων. Δεν είμαι ειδικός σε αυτά (:p), αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είχε ξαφνικά γεμίσει το βουνό σκατζόχοιρους και αλεπούδες. Είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι σε λίγο θα αρχίσει πάλι το κυνηγητό με τα τσοπανόσκυλα.

Τελικά μέχρι την κορυφή δεν είδα τα αιγοπρόβατα, παρά μόνο μερικούς που ανέβαιναν με αμάξι για να απολαύσουν τη θέα. Είναι κάτι κι αυτό, αλλά δε συγκρίνεται με την ποδηλατική ανάβαση. Μπορείς να παρατηρήσεις καλύτερα το δρόμο και το τοπίο, ενώ η ικανοποίηση της "κατάκτησης" της κορυφής με τον κόπο σου δε συγκρίνεται με την οδήγηση κανενός αυτοκινήτου. Η θέα ενός ποδηλάτη στα 1.100 μέτρα ξαφνιάζει τον κόσμο και ενίοτε με ρωτάνε πώς το κάνω. "Σταδιακά και με προπόνηση τα πάντα είναι εφικτά" είναι η συνήθης απάντησή μου.

Τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μαγευτικό, μισοκαλυμμένο από σύννεφα, ηλιοβασίλεμα, και έσπευσα να κατέβω για να προλάβω το φως της ημέρας. Τα χέρια είχαν ήδη αρχίσει να παγώνουν στη μικρή στάση στην κορυφή. Με τη θερμοκρασία κάτω από 5°C και 14 χιλιόμετρα κατάβασης, τα λεπτά γάντια δεν κάνουν τίποτα και η εξέλιξη είναι γνωστή. Στην αρχή παγώνουν τα χέρια, μετά αρχίζεις να μην νιώθεις τα δάχτυλα και στη συνέχεια να πονάς. Καλά μέχρι εκεί, παλεύεται. Το πρόβλημα είναι σε αρνητικές θερμοκρασίες, ακόμα και με χοντρά γάντια, όπου μία κατάβαση μίας ώρας είναι ικανή να σε κάνει να φθάσεις σπίτι και να χοροπηδάς 5 λεπτά για να ξεχάσεις τον πόνο, μέχρι να αρχίσει να κυκλοφορεί λίγο καλύτερα το αίμα. Το έζησα μερικές φορές τον προηγούμενο χειμώνα και μπορώ να πω ότι φαντάζει πλέον σαν μία αστεία εμπειρία. Δύσκολη όταν τη ζεις, ανεξίτηλη όμως μετά και ικανή να σε κάνει να γελάς όταν τη σκέφτεσαι ή την αφηγείσαι σε φίλους. Άλλωστε οι πιο καλές αναμνήσεις είναι οι πιο έντονες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο χαμηλή η θερμοκρασία για να φθάσω σε τέτοιο σημείο, αλλά αρκετή για να με κάνει να θυμηθώ τα περσινά με μία δόση νοσταλγίας. Κάθε δυσκολία είναι μία περιπέτεια, το αλάτι της ζωής που σε βγάζει από την καθημερινή ρουτίνα και σε γεμίζει εντυπώσεις.

Παγωμένα χέρια λοιπόν, το χαμόγελο στα χείλη με μία δόση αγωνίας για το αν θα φθάσω πάλι να χοροπηδάω στο σπίτι (:p) και ωπ! Τι είναι αυτό; Τέρμα τα φρένα, μετά τη στροφή, πριν το πυροφυλάκιο του Φούρλα ο δρόμος έχει γεμίσει κατσίκια. Μόνα τους όμως, ούτε βοσκός πουθενά, ούτε τσοπανόσκυλα, τίποτα. Πολύ ωραίο θέαμα, καθώς ανέβαιναν την πλαγιά για να γλιτώσουν από τον ποδηλάτη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο σε γεμίζουν τέτοιες απλές εικόνες, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από τον αστικό ιστό. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό και ούτε μία φορά που να έχεις μετανιώσει για την επιλογή σου. Σιγουράκι! :)

Μισό τοστ (ημι-τοστ)

Ο σημερινός πρωινός ήλιος δεν άφηνε περιθώρια για σκέψεις, με δεδομένο ότι είχαμε χάσει μερικές βόλτες τις προηγούμενες μέρες με τις βροχές. Οι καιρικές προγνώσεις ανέφεραν ψιχάλες για το μεσημέρι, αλλά δεν τις αφήσαμε να μας πτοήσουν. Μερικά τηλεφωνήματα σε φίλους και βουρ για ανάβαση Υμηττού. Προτιμώ γενικά την Πεντέλη ως κοντινό και πιο δύσκολο προορισμό, αλλά πιο αραιά επισκέπτομαι με παρέα τον Υμηττό και την Πάρνηθα για να απολαύσω τις ομορφιές τους. Μία αλλαγή χρειάζεται σε όλους μας.

Δεν πρόλαβα να καβαλήσω το ποδήλατο κι άρχισαν οι ψιχάλες. Κοντοστάθηκα λίγο, αλλά αποφάσισα να συνεχίσω ανεξαρτήτως καιρού. Σήμερα έχει βουνό, τέλος! Ευτυχώς, το ψιχάλισμα δεν κράτησε πάνω από μισή ώρα και ο καιρός μας έκανε τη χάρη. Πολύ όμορφος ουρανός με διάφανα σύννεφα, κάπου-κάπου να σκάει μύτη ο ήλιος, ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήταν το σύννεφο που σκέπαζε την κορυφή του Υμηττού. Με το που το είδα ενθουσιάστηκα: "Παιδιά, κοιτάξτε προς την κορυφή. Θα μπούμε στο σύννεφο!" :)

Η ανάβαση σήμερα ήταν παρεΐστικη, που σημαίνει ότι σεβόμαστε το ρυθμό του πιο αργού ποδηλάτη. Δεν τον πιέζουμε και φροντίζουμε να απολαύσει κι εκείνος τη διαδρομή, όπως όλοι μας. Χαλαρός ρυθμός, 3-4 στάσεις, χαβαλές και αγνάντεμα της θέας. Κοίταζα τους άλλους λαχανιασμένους και κουρασμένους, προσπαθώντας να ανακαλέσω στο μυαλό μου μνήμες από τις πρώτες αναβάσεις που ήμουν σε ίδια και χειρότερη κατάσταση. Τώρα μου φαίνεται μακρινή ανάμνηση, σε σημείο να ξεχνιέμαι κάποιες φορές και να απορώ πώς κουράζονται οι άλλοι με τον αργό ρυθμό.

Για καλή μας τύχη στην κορυφή  του βουνού μας έκανε την τιμή το σύννεφο να μας περιμένει. Μετά τις κεραίες η ορατότητα περιοριζόταν στα 30 μέτρα. Είχε ήδη πέσει το σκοτάδι και το θέαμα ήταν μαγικό. Λατρεύω την ομίχλη, ενώ το βράδυ έχει άλλη γοητεία. Δεν έβλεπες το λεκανοπέδιο, δεν έβλεπες καν τους συμποδηλάτες σου λίγα μέτρα πιο μπροστά. Ποδηλατούσες σε ένα πέπλο ομίχλης, κοιτάζοντας μόνο τη γραμμή στην άκρη του δρόμου για να μη βγεις εκτός. Ανεπανάληπτα! Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι θα εξελιχθώ σε συννεφοκυνηγός. Μόλις βλέπω σύννεφο, θα καβαλάω το ποδήλατο και θα τρέχω το να το προλάβω στην κορυφή του βουνού. :)

Επιστροφή κλασσικά από τη Λεωφόρο Κηφισίας σε γρήγορο ρυθμό. Συνήθως μετά από την ανάβαση του Υμηττού είμαι κουρασμένος και επιστρέφω χαλαρά. Σήμερα όμως ένιωθα ότι δεν είχα κουραστεί καθόλου και ήθελα να πιέσω λίγο τον εαυτό μου για να εκτονωθώ. Το παράξενο είναι ότι τον τελευταίο καιρό ανεβαίνω πιο συχνά την Κηφισίας, παρά την Πεντέλη. Αρχικά με πείραζε η στροφή στην αστική ποδηλασία, αλλά πλέον βλέπω ότι και η ανηφορική λεωφόρος έχει τη χάρη της, ειδικά το κομμάτι του Αμαρουσίου.

Υμηττέ θα σου ξανάρθουμε. Δεν υπόσχομαι όμως ότι θα γίνει σύντομα, διότι ήδη μου λείπει η Πεντέλη και θα την προτιμήσω. :)

Βρέχει!

Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα! :) Μου αρέσει να περπατάω στη βροχή, ακόμα περισσότερο να τρέχω με ψιχάλα, αλλά όχι να κάνω ποδήλατο. Είμαι ασφάλτινος ποδηλάτης του στεγνού δρόμου._

Η βροχή έχει όμως ένα καλό, σε σχέση με την ποδηλασία. Σε βοηθάει να πάρεις την απόφαση να βγεις για ποδήλατο, πριν αρχίσει να βρέχει. Είσαι στη δουλειά και σκέφτεσαι: "Να βγω σήμερα για ποδήλατο ή να μη βγω;" Στο σημείο αυτό βλέπεις τον καιρό, καταλαβαίνεις ότι την επόμενη μέρα δε θα μπορείς (εννοώ δε θα θέλεις! ΟΚ, ΟΚ...) εξαιτίας της βροχής, οπότε δεν υπάρχει κάποια απόφαση να πάρεις. Γυρνάς σπίτι, τσιμπάς κάτι, αλλάζεις ρούχα και καβαλάς το ποδήλατο. Απλά τα πράγματα! :)

Μία από τις εικόνες που λατρεύω είναι η νεφοσκεπής κορυφή της Πεντέλης.  Να φαίνεται το βουνό μέχρι τα 800 μέτρα και μετά το χάος. Όλη η κορυφή μέσα στο σύννεφο. Η θέα αυτή με γεμίζει έντονα συναισθήματα. Ξυπνάει αναμνήσεις από το ομιχλώδες τοπίο που συναντά κανείς όταν βρεθεί μέσα στο σύννεφο. Ορατότητα με το ζόρι στα 30 μέτρα, αναμμένα φώτα για να φαίνεσαι μέρα-μεσημέρι, απόλυτη ησυχία. Ποιος παλαβός ανεβαίνει στην τυφλή κορυφή του βουνού μέσα στην ομίχλη; :p

Πρόσφατα έκανα μία διαδρομή 70 περίπου χιλιομέτρων με μία ερασιτεχνική ποδηλατική ομάδα. Ωραία παρέα, με κέφι, αλλά κλασσικά χαλαρός ρυθμός που δε σου δίνει το κάτι παραπάνω που χρειάζεσαι για να εκτονωθείς. Στην επιστροφή άφησα την ομάδα να συνεχίσει με το ρυθμό της και έφυγα μόνος προς Νέα Μάκρη και κατόπιν Διόνυσο για να ανέβω την Πεντέλη από την άλλη μεριά. Γοητευτική διαδρομή, σαφώς πιο εύκολη από την ανάβαση στο στρατόπεδο, αλλά αρκούντως κουραστική για να νιώσω ότι προπονήθηκα. Περνώντας τον Άγιο Πέτρο, το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στην κορυφή του βουνού που ήταν καλυμμένη με σύννεφα. Ο μυϊκός τραυματισμός στο πόδι με περιόριζε ακόμη, αλλά η επιθυμία να επισκεφθώ την κορυφή σε αυτές τις συνθήκες ήταν έντονη. Μέσα μου πάλευε η λογική με το συναίσθημα. Να φερθώ συνετά και να μην καταπονήσω άλλο το πόδι μου ή να ακολουθήσω την καρδιά μου και να χωθώ μέσα στην ομίχλη; Το δίλημμα κράτησε αρκετές στιγμές, μέχρι που έφθασα στο Διόνυσο και πλέον είχα τρεις δικαιολογίες για να μην ανέβω: Ημιτενοντώδης, υποκνημιδικός, τετρακέφαλος. Εδώ ακριβώς έγκειται το καλό με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Πιέζεις τον εαυτό σου πολύ, πάρα πολύ, αλλά μέχρι το σημείο που το ευχαριστιέσαι και δεν κάνεις κακό στο σώμα σου. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτε σε κανένα, δε σε κυνηγάνε οι χρόνοι και όταν πρέπει αναπαύεσαι. Έχεις την ευχέρεια να ξεκουραστείς όσο χρειάζεται, να επουλώσεις μυϊκούς τραυματισμούς, χωρίς να μένεις πίσω σε προπονήσεις. Στόχος σου είναι να περνάς καλά, να βάζεις υψηλούς προσωπικούς στόχους ως προς τις επιδόσεις, αλλά όταν χρειάζεται να τους αναθεωρείς, χωρίς κόστος. Κατηφόρα λοιπόν στην λεωφόρο Διονύσου, σνομπάρισμα της υπέροχης ανηφόρας της οδού Θέτιδος και αναβολή της επίσκεψης της κορυφής για άλλη μέρα. Προπόνηση στην υπομονή δηλαδή, όπως άλλωστε κάνω εδώ και καιρό με τρέξιμο που μου λείπει πολύ.

Να επιστρέψω στη βροχή όμως... Άρχισε αυτή την εβδομάδα να βρέχει συστηματικά. Τόσο συστηματικά που θα καταλήξουμε να πηγαίνουμε για καφέδες. :p Την Πέμπτη δεν πρόλαβα με τη δουλειά  να ανέβω στο βουνό και έπιασε βροχή. Χθες μας τα χάλασε πάλι ο καιρός, αλλά σήμερα έχω την πρώτη δοκιμή για τρέξιμο, μετά από 7 εβδομάδες. Για να δούμε... :)

Καλό μήνα και καλό χειμώνα!

Υ.Γ.: Μου είχε λείψει απίστευτα το τρέξιμο. Φοβερή χαλάρωση, εκτόνωση και ευεξία μετά. Ειδικά αν τρέχεις με παρέα, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για να γεμίσεις ένα απόγευμα. :)

Επιτέλους δρόσισε! :)

Σε κάθε αλλαγή εποχής όλοι έχουμε ενδοιασμούς για τον επερχόμενο καιρό. Θα μπορέσουμε να κάνουμε ποδήλατο με τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα; Θα αντέξουμε την καλοκαιρινή ζέστη; Θα το ευχαριστηθούμε ή θα πρέπει να κάνουμε πολλή υπομονή;

Όποιος αντιμετωπίζει κατάματα τα καιρικά φαινόμενα και δίνει στον εαυτό του τον απαραίτητο χρόνο προσαρμογής, έχει απαντήσει πολλές φορές καταφατικά στα παραπάνω ερωτήματα. Με το κατάλληλο ντύσιμο και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπου, κάθε εποχή μπορεί να προσφέρει ευχαρίστηση σε εξωτερικές αθλητικές δραστηριότητες. Έκαστη εποχή έχει τη χάρη της και όλες μαζί συνθέτουν το μωσαϊκό του κλίματος με τις ενδιαφέρουσες εναλλαγές.

Εδώ και λίγες μέρες σταμάτησε να μυρίζει καλοκαίρι και άρχισε επιτέλους ο καιρός να θυμίζει φθινόπωρο. Στην ανάβαση πλέον δεν ζεσταίνεσαι, ενώ στην κατάβαση είναι απαραίτητο το ζεστό ντύσιμο με τζάκετ και γάντια. Τα χρώματα του τοπίου δεν είναι πια τα καλοκαιρινά ξεπλυμένα, αλλά έχουν αντικατασταθεί με τα ζεστά, μεστά χρώματα του φθινοπώρου. Αντί να κυνηγάς τη σκιά, αναζητάς τον ήλιο και αντί για δροσιστικές κατηφόρες, προσμένεις τις ανηφόρες που θα σε ζεστάνουν. Ο ουρανός με τα σύννεφα έχει μεγαλύτερο φωτογραφικό ενδιαφέρον, ενώ η βροχή που καραδοκεί, σε κάνει να παίρνεις άμεσα την απόφαση για ξεμύτισμα μόλις ανοίξει λίγο ο ουρανός.

Μετά από μερικές εβδομάδες αποχής, ανέβηκα πάλι στην Πεντέλη. Έχει μικρύνει η φωτοπερίοδος, οπότε πρέπει να οργανώσεις τις δουλειές σου καλά για να βρεις χρόνο νωρίς το απόγευμα και να απολαύσεις τη διαδρομή με φυσικό φως. Λίγο το κρύο, λίγο το σκοτάδι που πέφτει νωρίς, το βουνό αρχίζει να αδειάζει από κόσμο. Κανένας ποδηλάτης και αναρριχητής, μόνο δύο πεζοπόροι, καθώς και δύο περιπολικά στην κορυφή, παρέα με ένα όχημα του στρατού. Σε πρώτη σκέψη, η παρουσία της αστυνομίας είναι θετική, διότι μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τον τσοπάνη που φέρνει κάθε χρόνο το κοπάδι να διαχειμάσει στη Πεντέλη. Ίσως γλιτώσουμε φέτος το κυνηγητό με τα τσοπανόσκυλα, μέχρι την άνοιξη. Σίγουρα είναι καλύτερα να αλλάζεις μερικές κουβέντες με τους αστυνομικούς, παρά να τσακώνεσαι με τα τσοπανόσκυλα. :p

Ο μικρός μυϊκός τραυματισμός στο πόδι πάει καλύτερα, αλλά η αποχή από τις προπονήσεις είναι εμφανής στις επιδόσεις μου. Η ανηφόρα δείχνει να έχει μεγαλώσει σε κλίση, ενώ ο αντίθετος άνεμος με κάνει να σκέφτομαι πολλές φορές κάθε δευτερόλεπτο να κατεβάσω ταχύτητα, αντί να επιμείνω σε μακριά σχέση που προπονεί καλύτερα. Εκεί επιμένεις όμως, σφίγγεις τα δόντια και συνεχίζεις. Σύντομα η φύση σε ανταμείβει: Ο άνεμος που για εσένα είναι δοκιμασία, είναι παιχνίδι για το γεράκι που πλανάρει αγέρωχο λίγες δεκάδες μέτρα μπροστά σου. Όσο δυναμώνει ο άνεμος και λαχανιάζεις για να διατηρήσεις το ρυθμό σου, τόσο περισσότερο διασκεδάζει το γεράκι χωρίς καν να κουνάει τις φτερούγες του. Έκαστος στο είδος του... :)

Πότε επισκέπτομαι την Πεντέλη;

Ανεβαίνω στο βουνό σε κάθε ευκαιρία. Με παρέα κάνω και νυχτερινές αναβάσεις, αλλά όταν είμαι μόνος φροντίζω να επιστρέφω μέρα. Οι βασικές προϋποθέσεις είναι να μη βρέχει, να μην έχω κάποιο σοβαρό μυϊκό τραυματισμό και φυσικά να έχω ελεύθερο χρόνο. Η διάθεση ξέρω ότι θα βρεθεί, ενώ η κούραση δε με αποτρέπει, απλώς καθορίζει το ρυθμό μου.

Είναι πολλές οι φορές που μου λένε φίλοι να πάω για καφέ ή φαγητό, αλλά τελικά επιλέγω να ανέβω μόνος μου στην Πεντέλη. Δεν έχει υπάρξει φορά που να το έχω μετανιώσει, ενώ με έχω πιάσει κάποιες φορές να οδηγώ το αυτοκίνητο κατευθυνόμενος προς κάποιο χώρο κονσερβοποιημένης διασκέδασης, να κοιτάζω στο βάθος τα βουνά, τον Υμηττό, την Πεντέλη, την Πάρνηθα, να νιώθω ότι με προκαλούν και να μετανιώνω για την επιλογή μου. Αρκετές φορές έχω νιώσει έντονα συμβιβασμένος στον καναπέ κάποιας καφετέριας, προκειμένου να κρατήσω επαφές με καλούς φίλους. Δεν είναι ότι περνάω άσχημα, αλλά νιώθω ότι με πνίγει ο κλειστός χώρος, το τσιγάρο, η φασαρία και ταυτόχρονα ξέρω πολύ καλά ότι θα μπορούσα να βρίσκομαι στην κορυφή κάποιου βουνού και να περνάω πιο όμορφα κοιτώντας την πόλη από ψηλά και αφήνοντας το βλέμμα μου να εστιάζει στο μακρινό ορίζοντα.

Ως προς το ρυθμό, θα έλεγα ότι σε κάθε ανάβαση πιέζω τον εαυτό μου για να δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ. Δε με κυνηγάει ο χρόνος, αλλά τα συναισθήματα. Αν ανέβω χαλαρά, δε θα εκτονωθώ και θα θέλω περισσότερο. Επιδιώκω να κουραστώ πολύ, οπότε ανεβάζω το ρυθμό ανάλογα με το πόσο ξεκούραστος είμαι. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε μία από τις τελευταίες αναβάσεις, ένιωθα έντονα κουρασμένος και νόμιζα ότι είχε πέσει η αντοχή μου. Κι όμως, όταν κοίταξα το ρολόι στην κορυφή, είδα ότι είχα μειώσει αισθητά το ρεκόρ μου για τη συγκεκριμένη διαδρομή.

Για κάποιον που δεν αθλείται, το αίσθημα κόπωσης προκαλεί αποστροφή. Για έναν αθλητή προκαλεί εθισμό. Όσο περισσότερη η κούραση, τόσο μεγαλύτερη η "κάθαρση" στον τερματισμό, τόσο πλατύτερο το χαμόγελο της ικανοποίησης. Οι μοναχικές διαδρομές έχουν το πλεονέκτημα ότι ορίζεις ο ίδιος το ρυθμό σου. Δεν σε καθυστερούν άλλοι, ενώ αν νιώσεις ελαφρύ τράβηγμα σε κάποιο μυ ή προεόρτιο κράμπας, μειώνεις αντίστοιχα το ρυθμό μέχρι να νιώσεις καλύτερα και χωρίς να καθυστερήσεις άλλους.

Παλιότερα είχα ψηλότερα στις προτεραιότητές μου την κοινωνικοποίηση μέσω του αθλητισμού. Αν έβρισκα κόσμο στο δρόμο, πήγαινα μαζί τους, εφόσον ήθελαν και οι άλλοι. Πλέον δεν το κάνω στην ποδηλασία, γιατί συνήθως ο ρυθμός των άλλων είναι μικρότερος. Στο τρέξιμο, ως νέος δρομέας, ακολουθώ άλλους συχνότερα, μιας και οι μαραθωνοδρόμοι μου ρίχνουν ακόμα πολύ, τόσο σε μέση ταχύτητα, όσο και σε σε αντοχή. Το τρέξιμο είναι η νέα μου συστηματική αθλητική δραστηριότητα, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή σε αγώνες δρόμου. Μου αρέσει πολύ, διότι με κουράζει σαφώς περισσότερο στον ίδιο χρόνο και βέβαια επειδή βρίσκω πολύ κόσμο να συναγωνιστώ. Κάποιοι από τους δρομείς που συναντώ στο δρόμο και σε αγώνες με φέρνουν στα όριά μου, γεγονός που μου διεγείρει το ενδιαφέρον.

Δυστυχώς εδώ και 2 εβδομάδες έχω ένα μικρό μυϊκό τραυματισμό, που με εμποδίζει να τρέξω και δείχνει να είναι επίμονος. Θέλοντας να κάνω ποδηλασία σε χαλαρό ρυθμό, περισσότερο για αποκατάσταση του τραυματισμού μου, σήμερα επέλεξα μία ποδηλατική ομάδα που έκανε χαλαρή βόλτα. Πολύ όμορφη παρέα, φοβερό κέφι, μαγευτικό το δάσος που επισκεφθήκαμε και θεότρελα τα παιχνίδια που παίξαμε. Σαφώς καλύτερα από την καφετέρια της προηγούμενης ημέρας. Όμως, προς το απόγευμα που ολοκληρώθηκε η ποδηλατοβόλτα, παρόλο που ένιωσα να έχω καλύψει πλήρως την ανάγκη μου για επικοινωνία με κόσμο, δεν αισθανόμουν είχα ασκηθεί αρκετά. Όλη τη μέρα έριχνα κλεφτές ματιές στη συννεφοκαλυμμένη κορυφή της Πεντέλης που με φλέρταρε έντονα και δε χρειάστηκα πολλή ώρα για να αποφασίσω ότι θα την επισκεφθώ και πάλι. Ο χρόνος περίσσευε, το πόδι μου φαινόταν να μην επιδεινώνεται από την ποδηλασία και το δελτίο καιρού δεν έδινε περιθώρια για αποφάσεις: Τις επόμενες τρεις μέρες θα βρέχει, άρα σήμερα έχει Πεντέλη! Η επιλογή ήταν αναμφισβήτητα σωστή. Η Κυριακή γέμισε με τον καλύτερο τρόπο, με όμορφη παρέα, επαφή με τη φύση, άθληση και η εβδομάδα ξεκινάει με τις μπαταρίες γεμάτες θετική ενέργεια. :)

Η γοητεία της Πεντέλης

Από τη στιγμή που ένας ποδηλάτης ξεπερνά το στάδιο του αρχαρίου, αρχίζει πλέον να χαράζει τη ρότα του στην άσφαλτο και στο χώμα. Εξετάζει τι του αρέσει, συνυπολογίζει τη συγκομιδή νέων εμπειριών, δοκιμάζει τον εαυτό του.

Η ανάβαση της Πεντέλης ήταν κάποτε όνειρο του γράφοντα. Πλέον είναι τακτικός προορισμός. Είναι ο χώρος που εκτονώνω τις καθημερινές εντάσεις, το μέρος που χαλαρώνω, που με κάνει να χαμογελάω και να σχηματίζω ακόμα και τα πιο τρελά μου όνειρα. Δεν ήταν όμως έτσι από την αρχή.

Πρόσφατα, καθώς κατέβαινα το βουνό και φωτογράφιζα το ηλιοβασίλεμα, πέτυχα ένα φίλο που ανέβαινε με το αμάξι. "Ήρθα λίγο πάνω να ξελαμπικάρω." Και πού να ήξερε πόσο πιο όμορφα θα ήταν αν το έκανε με το ποδήλατο. Μετά από μερικές μέρες που τον πέτυχα ξανά στο δρόμο, με ρώτησε πώς και δε φοβάμαι να ανεβαίνω μόνος πάνω. "Είναι spooky στο σκηνικό με τη συννεφιά, την απομόνωση, τα βράχια στην κορυφή." Η φράση αυτή με πήγε αρκετά πίσω στο χρόνο, τότε που σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο. Αρχικά αγριεύεσαι όταν ανεβαίνεις μόνος σου. Θα δεις πέρδικες, καμιά χελώνα, ίσως κανένα φίδι, κι αν είσαι τυχερός κανένα λαγό στην κορυφή, καθώς και την αλεπού που τριγυρνάει λίγο πιο χαμηλά από το μοναστήρι. Μετά τη σπηλιά του Νταβέλη σπάνια ανεβαίνει άνθρωπος, ειδικά όταν ο καιρός δεν είναι εκδρομικός.

Η διαδρομή είναι πολύ δύσκολη, οπότε οι ποδηλάτες είναι σπάνιοι σε μεγάλα υψόμετρα. Εξαίρεση είναι το καλοκαίρι που βλέπεις μερικούς παραπάνω, επειδή η κυκλοφορία στα άλλα βουνά αποκόπτεται από την τροχαία, για να προλάβουν πυρκαγιά. Η Πεντέλη όμως σε περιμένει εκεί πάντοτε προσβάσιμη, να την απολαύσεις ακόμα και με 7 μποφόρ άνεμο και τα τύμπανα των κεραιών να σπάνε και να εκτοξεύονται στις πλαγιές.

Αν και το τοπίο προκαλεί δέος στον αμύητο, προσωπικά με μαγνήτιζε εξ αρχής. Έχω συνηθίσει από μικρός να βρίσκομαι μόνος στη μέση του πουθενά με την ιστιοπλοΐα και το windsurfing, αλλά και να μετατρέπω το αίσθημα αγωνίας σε αθλητική δραστηριότητα. Όσο πιο έντονα τα συναισθήματα, τόσο μεγαλύτερη η αντοχή μου, τόσο περισσότερη η προσπάθεια. Μοιραία όμως, φορά με τη φορά, η οικειότητα που ένιωθα στο βουνό αυξανόταν. Εκεί που ένιωθα αγωνία, όταν άφηνα τον πολιτισμό για να φθάσω στην κορυφή, πλέον αισθάνομαι χαρά. Τη χαρά της απομόνωσης, της ηρεμίας, της πέραν των συνηθισμένων δραστηριότητας. Φθάνοντας στο πυροφυλάκιο σε υψόμετρο 830 μέτρων, αρχίζω να νιώθω το μέρος δικό μου. Όχι με την έννοια της κτήσης, αλλά με τη σκέψη ότι απολαμβάνω κάτι που λίγοι τολμούν και έχω όλο το χρόνο να θαυμάσω κάθε σημείο του τοπίου, κάθε οπτική γωνία της φανταστικής θέας, χωρίς να με αποσπάσει τίποτε.

Με τον καιρό μαθαίνεις τον κόσμο που κυκλοφορεί εκεί. Εκείνους που κάνουν αναρρίχηση λίγο πριν το πυροφυλάκιο, τον κύριο με τη μηχανή on/off που ανεβαίνει καθημερινά το καλοκαίρι με τη σαγιονάρα :p, τον πυροφύλακα με το πράσινο Jimny που ρεμβάζει το ηλιοβασίλεμα, τους σμηνίτες που κάνουν την τακτική επίσκεψη στην κεραία του παλαιού στρατοπέδου.

Η λίγη ώρα που θα μείνεις με μόνη συντροφιά το ποδήλατό σου, είναι ανεκτίμητη. Η παρατεταμένη επικλινής ανηφόρα σου δίνει έναν όμορφο αθλητικό στόχο και η ησυχία του βουνού σε βοηθάει να ακούσεις καλύτερα τη σκέψη σου, χωρίς να σε αποσπά η βοή της πόλης. Βλέπεις το λεκανοπέδιο από ψηλά και αφήνεσαι στη γοητεία του ηλιοβασιλέματος...

Ποδηλασία στην Πεντέλη - Η Αρχή

Πριν από μερικά χρόνια, ως αρχάριος ποδηλάτης, ονειρευόμουν το επίπεδο ανάγλυφο μερικών βορείων χωρών ή έστω συμβιβαζόμουν με τους εύκολους δρόμους των νοτίων προαστίων της Αθήνας. Όχι ότι ήμουν φυγόπονος, αλλά το έντονο ανάγλυφο των βορείων προαστίων μοιραία περιόριζε σημαντικά την ακτίνα δράσης μου ως ποδηλάτης. Μικρές βόλτες με έντονη κούραση, λίγες επιλογές για μεγάλες αποστάσεις, ιδιαίτερα το καλοκαίρι με τη ζέστη.

Η εξέλιξη όμως ήταν απρόσμενα ευχάριστη, όπως συμβαίνει σε όλους σχεδόν τους ποδηλάτες. Με ποδηλασία 1-2 φορές την εβδομάδα, σε λίγους μήνες οι ανηφόρες άρχισαν να γίνονται λιγότερο κουραστικές και τα 15 χιλιόμετρα των πρώτων διαδρομών, παιχνιδάκι. Η βελτίωση είναι γρήγορη τον πρώτο καιρό, διότι μαθαίνεις εύκολα να ελέγχεις την ανάσα σου και διαπιστώνεις ότι ο γρηγορότερος τρόπος για να ανέβεις ένα λόφο, είναι να ελαττώσεις πολύ την ταχύτητά σου. Διατηρείς τους παλμούς της καρδιάς σε άνετα επίπεδα, ώστε να αντέξεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Κάπως έτσι, από τα 10 χιλιόμετρα, αρχίζεις ποδηλατείς 15, 20, ...30.

Όμως ο καιρός περνούσε, έκανα ποδηλασία τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα, οι ανηφόρες φάνταζαν ολοένα και πιο μικρές και οι διαδρομές ανεπαρκείς για να προσφέρουν τη χαρά της έντονης άθλησης. Ο κάποτε δύσκολος προορισμός της λίμνης του Μαραθώνα, έγινε εύκολος. Πανέμορφος, αλλά πολύ εύκολος. Χρειαζόμουν λοιπόν το κάτι παραπάνω.

Αρχικά επιχείρησα μερικές αναβάσεις στον Υμηττό και κάποιες στα χαμηλά περάσματα της Πεντέλης (από Νέα Μάκρη και Παλαιά Πεντέλη). Δύσκολες κι αυτές στην αρχή, έφερναν ψυχή και σώμα κοντά στα όριά τους. Όμως το όνειρο των αναβάσεων και της ολοένα και αυξανόμενης δυσκολίας, αποτελούσε δυνατό κίνητρο για περαιτέρω προσπάθεια. Άλλωστε ανέκαθεν θαύμαζα τους ποδηλάτες που έβλεπα να ανεβαίνουν βουνά, όσο εγώ περνούσα από δίπλα τους με το αυτοκίνητο. Μου φαινόταν αδιανόητο και ακατόρθωτο για το μέσο άνθρωπο.

Στο σημείο αυτό να πω ότι πάντοτε έψαχνα παρέα για να βγαίνω για ποδηλασία, αλλά στις δύσκολες διαδρομές δεν ήταν εύκολο να βρω. Λίγοι φίλοι ήθελαν να κάνουν δύσκολες βόλτες, οπότε, αν ήθελα να βελτιωθώ, θα έπρεπε μοιραία να κάνω μία ακόμα υπέρβαση, επιλέγοντας μοναχικές προπονήσεις. Έπρεπε κάποια στιγμή να απαντήσω αποφασιστικά στο δίλημμα: Με φίλους σε καφετέρια ή μόνος στο ποδήλατο; Παρεξηγήθηκα με φίλους, μου κρατούσαν μούτρα για καιρό κάποιες κοπέλες, αλλά το ποδήλατο νίκησε. Πάντοτε ένιωθα τη σπουδαιότητα της επικοινωνίας με κόσμο, αλλά πλέον είχα ανακαλύψει κάτι που με γέμιζε ακόμα κι όταν ήμουν μόνος.

Κοινωνικό ον από τη φύση του ο άνθρωπος, συνεπώς μία μοναχική δραστηριότητα που σε γεμίζει, μάλλον είναι αρκετά γνήσια ώστε να επικρατεί έναντι της επαφής με κόσμο. Σίγουρα το ιδανικό, που ακόμα και τώρα επιδιώκω, είναι να συνδυάζεται η κοινωνικοποίηση με τον αθλητισμό, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό. Σε αυτή την περίπτωση κατανέμεις τον ελεύθερό σου χρόνο, μεταξύ κοινωνικών δραστηριοτήτων και προσωπικών, αναζητώντας τη βέλτιστη ισορροπία.

Έχοντας κάνει τις παραπάνω υπερβάσεις και συνειδητές επιλογές, έκανα πιο συστηματική την άθληση, αφού πλέον το πρόγραμμά μου είχε ως μεταβλητή μόνο τον ελεύθερό μου χρόνο κι όχι τις προτιμήσεις τρίτων. Είχα χρόνο και διάθεση; Έβγαινα! Δεν είχα διάθεση, αλλά είχα χρόνο; Πάλι έβγαινα! Όπως λέει ένας καλός φίλος ποδηλάτης: "Ξεκινάς για άθληση όταν έχεις ελεύθερο χρόνο, χωρίς να εξετάζεις αν έχεις διάθεση. Η διάθεση θα έρθει σίγουρα στην πορεία." Μεγάλη αλήθεια η συγκεκριμένη ρήση. Θυμάμαι πολλές φορές να έχω ξεκινήσει για άθληση χωρίς διάθεση, αλλά δε θυμάμαι καμία που να μην έχω επιστρέψει σπίτι με αίσθημα ικανοποίησης, χαλάρωση, χαμόγελο.

Γενικά είμαι ενθουσιώδης με την ποδηλασία και ενίοτε το παρακάνω, πιέζοντας τον εαυτό μου περισσότερο απ' όσο πρέπει. Έτσι λοιπόν με την Πεντέλη, τις δύο πρώτες φορές που επιχείρησα να ανέβω στην κορυφή των 1.100 μέτρων, πέτυχα από έναν μυϊκό τραυματισμό που με κράτησε εκτός ποδηλασίας για ένα μήνα. Ικανοποίηση στο μέγιστο, αλλά τις επόμενες εβδομάδες μου έλειψε το ποδήλατο. Στη συνέχεια εξακολούθησα να ανεβαίνω στα πιο εύκολα βουνά της Αττικής, την Πάρνηθα και τον Υμηττό, αλλά η Πεντέλη με γοήτευε περισσότερο εξαιτίας της δυσκολίας της. Ο Υμηττός είναι καταπράσινος και μαζεύει πολύ κόσμο, η Πάρνηθα είναι ακόμα πιο όμορφη, έχει υπέροχη θέα και βέβαια τα ελάφια, ενώ η Πεντέλη είναι κατακαμμένη και ξερή. Πού και πού ένας θάμνος και σπάνια κανένα δέντρο. Έχει όμως ανυπέρβλητη θέα, αλεπούδες, κοπάδια από πέρδικες, λαγούς και βέβαια τη μεγάλη κλίση του δρόμου, που αποτελεί πρόκληση για κάθε προπονημένο ποδηλάτη. Δε χρειάστηκε πολύ για να με γοητεύσει και να αποτελέσει τακτικό προορισμό για τις προπονήσεις μου. :)