Ποδήλατο ή αυτοκίνητο; Φυσικά ποδήλατο!

Έχοντας περάσει πολλά χρόνια στην Αθήνα και έχοντας κυκλοφορήσει αμέτρητες ώρες ως πεζός, επιβάτης μέσων μαζικής μεταφοράς, οδηγός αυτοκινήτου και ποδηλάτου, έχω αποκτήσει εμπεριστατωμένη άποψη για τα προτερήματα και μειονεκτήματα κάθε τρόπου μετακίνησης στο λεκανοπέδιο.

Το αυτοκίνητο βολεύει πολύ όταν απουσιάζει η κίνηση στους δρόμους, όταν η απόσταση είναι μεγάλη και δεν υπάρχει απευθείας ανταπόκριση από μέσα μαζικής μεταφοράς και φυσικά όταν βρέχει. Επειδή όμως η κυκλοφοριακή συμφόρηση είναι πανταχού παρούσα στην Αθήνα, η οδήγηση αυτοκινήτου όχι μόνο δεν είναι γρήγορη, αλλά προκαλεί άγχος, πίεση και φυσικά κοστίζει.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι πιο ξένοιαστος τρόπος μετάβασης, ειδικά για την καθημερινή μετακίνηση στη δουλειά, αλλά όταν χρειάζεται συνδυασμός αυτών, συνήθως απαιτείται πολύς χρόνος στο δρόμο. Αν κάποιος καλύπτεται μόνο με μετρό και ηλεκτρικό ή με μία λεωφορειακή γραμμή, τα πράγματα είναι άνετα. Αν όμως χρειάζεται να αλλάξει λεωφορεία, οι ώρες στο δρόμο ροκανίζουν την καθημερινότητα.

Πολύ καλή περίπτωση είναι το περπάτημα, το οποίο επιδιώκω όσο το δυνατόν συχνότερα. Όμως το περπάτημα δε θα σε πάει γρήγορα σε μεγάλες αποστάσεις. Είναι ευχάριστο, αλλά θέλει ευχέρεια χρόνου. Συνήθως το επιλέγω για αποστάσεις μέχρι 4 χιλιόμετρα.

Κάπου εδώ έρχεται το ποδήλατο. :) Το ποδήλατο σε πάει ακριβώς εκεί που θέλεις, πηγαίνει πιο γρήγορα από λεωφορείο σε συνθήκες κίνησης και μερικές φορές πιο γρήγορα και από αμάξι. Δεν είναι πιο ξεκούραστο από το αμάξι και τα ΜΜΜ, αλλά είναι πιο άνετο. Οξύμωρο σχήμα; Όχι. Μία δραστηριότητα που φέρνει σε εγρήγορση το σώμα σου, φέρνει ευεξία και ενεργητικότητα. Νιώθεις περισσότερη άνεση μέσα από την προσπάθεια. Διώχνεις το άγχος, βγάζεις τις καθημερινές εντάσεις στο πετάλι, κινείσαι σβέλτα και πηγαίνεις χαμογελαστός στον προορισμό σου.

Για να είμαι αντικειμενικός οφείλω να επισημάνω ότι σαφώς υπάρχουν δυσκολίες σε συνθήκες κακοκαιρίας που όμως αντιμετωπίζονται με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Μου έχει μείνει ανεξίτηλη η ρήση ενός φίλου που κράτησε το αμάξι για τα σαββατοκύριακα και παίρνει καθημερινά το ποδήλατο για να κάνει 20 χιλιόμετρα για τη δουλειά του:

"Βρέξει-χιονίσει-απεργήσει, ξέρω ότι θα πάω στη δουλειά μου στο χρόνο που έχω υπολογίσει και μάλιστα με τρόπο ευχάριστο. Αν βρέχει, θα χάσω 10 λεπτά μόνο, επειδή θα πηγαίνω πιο αργά και θα χρειαστεί να βγάλω τα αδιάβροχα ρούχα όταν φθάσω στη δουλειά."

Έχοντας περάσει αμέτρητες ώρες κολλημένος στην κίνηση με το αμάξι και τα λεωφορεία, θα πω με παρρησία το εξής: Το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει μία μέρα, είναι να είσαι με το ποδήλατο και να έχεις αργήσει στη δουλειά σου. Στο αμάξι και το λεωφορείο δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Απλά περιμένεις να ξεκολλήσει από την κίνηση και να περάσει ο χρόνος. Στο ποδήλατο μπορείς να λιώσεις στο πετάλι για να κερδίσεις χρόνο. Μαζί να κερδίσεις το χαμόγελο και να φθάσεις στη δουλειά σου έγκαιρα και ξένοιαστα. :)

Οδοί Ισμήνης και Θέτιδος στην Εκάλη

Δύο ονόματα, δύο δρόμοι, αλλά όχι συνηθισμένοι. Πολλά τα κοινά τους στοιχεία, ενώ η ομορφιά τους αποκαλύπτεται μόνο στους μυημένους ποδηλάτες.

Ο λόγος για τις ανηφόρες μεγάλης κλίσης της Εκάλης, με το μεγαλύτερο μέρος τους να έχει τσιμεντένιο, εγκάρσια χαραγμένο οδόστρωμα, για να μη γλιστράνε τα αυτοκίνητα. Η μέση κλίση αμφοτέρων των οδών ξεπερνάει το 20% και σε κάποια σημεία το 30%. Μέσα σε 300 με 350 μέτρα ποδηλασίας ανεβαίνεις 80 μέτρα σε υψόμετρο. Η οδός Ισμήνης ξεκινάει από την οδό Ρόδων στο Καστρί, ενώ το δύσκολο κομμάτι της οδού Θέτιδος αρχίζει από τη Λεωφόρο Διονύσου, κοντά στη Ρέα, και καταλήγει στην οδό Ισμήνης, μετά από χιλιόμετρα.

Ένας συμποδηλάτης, μου είπε ότι πριν από καμιά 20αριά χρόνια γινόταν αγώνας χρονομέτρησης με ποδήλατα στην οδό Ισμήνης. Η φράση του ήταν: "Ξεκινούσες με φόρα από πριν και μόλις έφθανες στην κορυφή σε έπιαναν για να μην πέσεις από την κούραση."

Η θέα τους τρομάζει τόσο τον αρχάριο ποδηλάτη, όσο και τον έμπειρο. Η κλίση προκαλεί δέος. "Αυτός ο τοίχος δεν ανεβαίνεται με ποδήλατο." είναι η φράση που έχω ακούσει πολλές φορές, αλλά σκεφτόμουν και ο ίδιος παλαιότερα. Πλέον, όταν περνάω από κοντά τους, συνήθως κινούμενος επί του ποδηλατοδρόμου της οδού Ρόδων, νιώθω ότι οι δύο αδελφές ανηφόρες με προκαλούν, όσο κουρασμένος και να είμαι. Η πρώτη μου σκέψη πλέον είναι: "Πρέπει να την ανέβω και σήμερα για να προπονηθώ."

Πώς ανεβαίνουμε λοιπόν μία ανηφόρα με κλίση 25%;

Κρατώντας δυνάμεις από την αρχή! Βάζουμε εξ αρχής την πιο κοντή (μαλακή) σχέση στο ποδήλατό μας. Δηλαδή το μικρό δίσκο μπροστά, με το μεγαλύτερο γρανάζι πίσω. Ίσως φανεί υπερβολή στα πρώτα 50 μέτρα, αλλά σύντομα ο ποδηλάτης θα καταλάβει ότι ήταν σωστή επιλογή η οικονομία δυνάμεων. Οι συγκεκριμένες ανηφόρες είναι φτιαγμένες για να εξαντλήσουν προσωρινά τα αποθέματα δυνάμεων που έχετε. Επομένως κάθε ικμάδα ενέργειας είναι πολύτιμη. Μέχρι την κορυφή, σας εγγυώμαι ότι θα έχετε μείνει και από δυνάμεις στα πόδια και από παλμούς στην καρδιά (εκτός αν είστε αθλητές ποδηλασίας) . Δεν τη γλιτώνετε! :p

Κρατάμε λοιπόν δυνάμεις και κάνουμε πετάλι με το ρυθμό που μας βολεύει, προσέχοντας να μη φέρουμε γρήγορα στα όρια τα πόδια μας, αλλά ούτε την καρδιά μας. Στα επόμενα μέτρα θα έρθουν στα όριά τους, έτσι κι αλλιώς. Αν το ποδήλατό μας δεν έχει πολύ κοντές σχέσεις, τότε αναγκαστικά κάνουμε S-άκια για να μειώσουμε τεχνητά την κλίση ανάβασης. Αν όμως έχουμε πολύ κοντή σχέση στο ποδήλατό μας, τότε ανεβαίνουμε καρφί επάνω.

Δεν κάνουμε ορθοπεταλιά στην αρχή. Αν κάνουμε τέτοιο λάθος, είτε δε θα φθάσουμε ποτέ στην κορυφή, είτε θα φθάσουμε ασθμαίνοντας, όπως έκανα τις πρώτες φορές. Η ορθοπεταλιά μας δίνει δύναμη και ίσως ισορροπία, αλλά απαιτεί υπερωρίες από την καρδιά. Δεν είναι ανηφόρες των 100 μέτρων για να τα δώσουμε όλα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά να ξεκουραστούμε. Εδώ χρειάζεται προνοητικότητα. Επιπλέον, η Θέτιδος είναι αρκετά γλιστερή σε κάποια σημεία, οπότε σε ορθοπεταλιά μπορεί να μας σπινάρει ο τροχός.

Σημαντικό, ειδικά στην οδό Θέτιδος με τις ανωμαλίες του τσιμέντου, είναι να σκύβουμε μπροστά στο τιμόνι. Διαφορετικά αναπηδάει ο μπροστινός τροχός και χάνουμε την ισορροπία. Αν σηκωθούμε όρθιοι, έχουμε μεγαλύτερη ροπή και χάνουμε σε πρόσφυση. Θέλει προσοχή η ορθοπεταλιά, γι' αυτό η καλύτερη λύση είναι να τις βγάλουμε ολόκληρες καθιστοί, αν αντέχουν τα πόδια μας.

Την πρώτη φορά που επιχείρησα να ανέβω την Ισμήνης, έκανα στάση στη μέση. Αφενός δεν ήμουν αρκετά προπονημένος, αφετέρου εξάντλησα το όριο της καρδιάς μου με ορθοπεταλιά. Τις επόμενες φορές έφθανα στην κορυφή με την καρδιά τελικιασμένη και ασθμαίνοντας. Μου έπαιρνε ώρα να συνέλθει ο ξεραμένος λαιμός από τις βαθιές ανάσες. Μετά από προπόνηση, ανεβαίνω πια πιο άνετα, αλλά πάντοτε κουράζομαι πολύ. Αν δεν είστε καλά προπονημένοι, εννοείται ότι την πρώτη φορά θα κάνετε στάση. Ίσως και παραπάνω από μία. Για να ξεκινήσετε από στάση στο μέσον της ανηφόρας, θα πρέπει να φέρετε το ποδήλατο κάθετα στο δρόμο και μόλις ξεκινήσετε, να στρίψετε προς τα πάνω. Είναι δύσκολο να ξεκινήσετε κατευθείαν προς τα πάνω.

Όταν φθάσετε στην κορυφή και πάρετε μερικές ανάσες, ρίξετε μία ματιά προς την κατηφόρα για να πάρετε ικανοποίηση. Κοιτάξτε λίγο τη θέα από υψόμετρο τετρακοσίων μέτρων, αφουγκραστείτε το σώμα σας που έχει έρθει προσωρινά στα όριά του.

Στην κατάβαση, μην πάρετε φόρα. Χρειάζεται αρκετή πίεση στα φρένα, ώστε να κατεβείτε με αργό ρυθμό, αλλά προσοχή να μην μπλοκάρουν οι τροχοί. Η κλίση του δρόμου δεν επιτρέπει μεγάλη επιβράδυνση, γι' αυτό δεν πρέπει να επιταχύνετε, ούτε βέβαια να επιχειρήσετε την ανάβαση/κατάβαση με βρεγμένο οδόστρωμα.

Φθάνοντας στα μισά της οδού Ισμήνης, μην ξεχάσετε να πείτε ένα "γεια" στο φύλακα στα δεξιά σας. :p

Η ομορφιά είναι στην ανηφόρα! :)

Ποδηλατώντας σε καταιγίδα

Η βροχή στην Ελλάδα δεν είναι συχνό φαινόμενο. Εμφανίζεται περιστασιακά και δε μας κουράζει. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι είναι σπάνια και πολλοί την απολαμβάνουμε.

Σίγουρα η βροχή περιορίζει τις ποδηλατικές εξορμήσεις, αλλά μερικές φορές δρα και αντίθετα. Όταν ξέρεις ότι θα βρέχει τις επόμενες ημέρες, παίρνεις πιο εύκολα την απόφαση να κάνεις μία ποδηλατική εξόρμηση, για να προλάβεις. Έτσι έγινε και χθες. Ήξερα ότι θα αρχίσει να βρέχει το απόγευμα, οπότε καβάλησα το ποδήλατο χωρίς δεύτερη σκέψη, μόλις τελείωσα τη δουλειά.

Με βάση το δελτίο καιρού, ήξερα ότι ο χρόνος με παίρνει οριακά και ότι κατά πάσα πιθανότητα θα φάω ψιχάλες στην επιστροφή. Ήθελα να βγω και οι προγνώσεις έδιναν καταιγίδα για αργά το απόγευμα.

Ξεκινάω λοιπόν με λίγη συννεφιά και τον ήλιο να σκάει πού και πού, ενώ ο ορίζοντας φαινόταν ψιλοκαθαρός. Φθάνοντας στη διασταύρωση του μοναστηριού, είχε ήδη κλείσει ο ουρανός και η βροχή φαινόταν στο βάθος προς Θρακομακεδόνες. "ΟΚ, θα βραχώ λίγο, αλλά δεν έχω σταματήσει ποτέ ανάβαση στη μέση. Πρέπει να φθάσω στην κορυφή!", σκέφτομαι.

Συνεχίζω λοιπόν την ανάβαση, κοιτώντας με αγωνία την κορυφή, αλλά και τα βόρεια προάστια του λεκανοπεδίου που είχαν ήδη αρχίσει να λούζονται στη βροχή. Κάπου στα 750 μέτρα υψόμετρο, άρχισαν οι αστραπές και οι κεραυνοί. Η καταιγίδα είχε ξεκινήσει πρόωρα και απότομα, ενώ πλησίαζε με ...καταιγιστικό ( :p )  ρυθμό. Οπότε η επιστροφή, ήταν πλέον μονόδρομος. Στάση για φωτογραφίες στα γρήγορα και κατέβασμα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

Δεν πέρασαν 5 λεπτά και άρχισε να βρέχει, ενώ γύρω μου έσκαγαν κεραυνοί. Στην αρχή στα 500 μέτρα, μετά στα 200 μέτρα, μετά στα 100. Εντυπωσιακό θέαμα που προκαλεί δέος. Δε θα το πρότεινα σε κάποιον να το ζήσει, διότι δεν υπάρχει λόγος να παίζει με τις πιθανότητες. Ο επόμενος κεραυνός μπορεί να είναι πάνω σου.

Φθάνοντας στον αστικό ιστό, οι δρόμοι είχαν πλημμυρίσει. Το νερό ήταν από 5 μέχρι 20 πόντους στους δρόμους, σχηματίζοντας ποτάμια, η ορατότητα περιορισμένη από την πυκνή νεροποντή. Ένιωθα σαν να κάνω ποδήλατο μέσα σε λίμνη. Το γεγονός ότι είχα βραχεί δε με απασχολούσε καθόλου, διότι πιο μούσκεμα δε γίνεσαι. Περισσότερο με απασχολούσε αν με βλέπουν τα αυτοκίνητα μέσα στο χαλασμό.

Αν και το αποφεύγω, έχω ξανακάνει ποδήλατο με βροχή, επειδή έτυχε. Αλλά η ποδηλασία με καταιγίδα και τους δρόμους πλημμυρισμένους ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Κάποιοι λένε ότι πρέπει να βγαίνουμε από τη ζώνη που αισθανόμαστε άνετα, αν θέλουμε να νιώσουμε ότι ζούμε. Έχοντας απολέσει την παιδική ανωριμότητα, σκέφτομαι περισσότερο και παίρνω λιγότερα ρίσκα, οπότε θα διαφωνήσω με την προαναφερθείσα ρήση ως προτροπή. Αλλά δεν έχω παρά να συμφωνήσω ότι ισχύει ως αποτέλεσμα.

Διπλή ανάβαση Πεντέλης

Δρόσισε λίγο τις τελευταίες μέρες, ο καιρός είναι αντιπροσωπευτικός της άνοιξης, οπότε άδραξα την ευκαιρία για κάτι διαφορετικό.

Τις τελευταίες εβδομάδες βγαίνω σχεδόν καθημερινά με το ποδήλατο, για προπόνηση, δουλειές ή απλώς για να περάσω χρόνο με παρέα. Μοιραία, μου φαίνονται ολοένα και πιο εύκολα όλες οι διαδρομές και νιώθω ότι θέλω κάτι παραπάνω για να εκτονωθώ και να νιώσω ότι κουράστηκα.

Όπως λέει και μία φίλη, ως τακτικός ποδηλάτης Πεντέλης, ανήκω πλέον στην πανίδα του βουνού. Η Πεντέλη μου φαίνεται απολύτως οικεία. Ξέρω κάθε στροφή, θυμάμαι τις κλίσεις του δρόμου, μέχρι και σε ποιο σημείο θα βρω αντίθετο ή ευνοϊκό άνεμο, ανάλογα με τις διαθέσεις του καιρού. Η ανάβαση έχει γίνει απλή και αναζητώ επίμονα κάτι πιο προκλητικό. Τελείωσα λοιπόν νωρίς τις δουλειές μου, έφαγα διπλή μερίδα φαγητού το μεσημέρι, πήρα μερικές βαθιές ανάσες και καβάλησα το ποδήλατο. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω διπλή, συνεχόμενη ανάβαση της Πεντέλης, αλλά δεν παύει να είναι ωραίος στόχος.

Σε μία και μοναδική ανάβαση, ξέρεις ότι μπορείς να τα δώσεις όλα, για να πετύχεις τον καλύτερο χρόνο. Δε σε κυνηγάει κανένας, δε βιάζεσαι, δεν έχεις κάτι σημαντικό που πρέπει να κάνεις μετά. Όμως ξέρεις καλά ότι η σκέψη καθαρίζει μετά τους 180 παλμούς της καρδιάς, ξέρεις ότι μετά από ώρα έντονης προσπάθειας νιώθεις υπέροχα.

Όσο πιο πολύ κουραστείς, τόσο μεγαλύτερη είναι η ικανοποίηση, τόσο πιο χαλαρωμένος επιστρέφεις σπίτι, για να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικότερα και πιο ευχάριστα τις επαγγελματικές και συναισθηματικές προκλήσεις. Νιώθεις ότι ζεις όταν κυνηγάς τα όρια του εαυτού σου, όταν το στροφόμετρο της καρδιάς χτυπάει στα κόκκινα.

Στη διπλή ανάβαση τα πράγματα αλλάζουν λίγο, κρατάς δυνάμεις γιατί οι κορυφές είναι δύο. Βλέπεις το βουνό αλλιώς, διότι είσαι πιο χαλαρός. Ο χρόνος φαίνεται να κυλάει πιο γρήγορα κι ας πηγαίνεις πιο αργά. Δεν ανυπομονείς να φθάσεις στην κορυφή, πηγαίνεις άνετα, αλλά σβέλτα. Φθάνεις τελικά στην κορυφή, έχοντας κάνει 10% περισσότερο χρόνο, απ' ότι συνήθως και νιώθεις ξεκούραστος. Κόσμος στο βουνό; Κανείς! Ποιος ανεβαίνει μεσημεριάτικα στο βουνό; Κατεβαίνεις και πάλι χαλαρά, ανανεώνοντας το ραντεβού σου με την κορυφή για λίγη ώρα μετά.

Ξεκινάς τη δεύτερη ανάβαση, ξέροντας ότι αυτή τη φορά θα είσαι σχετικά κουρασμένος και ο χρόνος θα είναι μεγαλύτερος. Πιθανώς θα πρέπει να υποχωρήσεις στο πείσμα σου και να χρησιμοποιήσεις πιο κοντές σχέσεις στο ποδήλατο. Κι όμως δε συμβαίνει τελικά αυτό. Το βουνό είναι πιο ζωντανό το απόγευμα και σου δίνει δυνάμεις. Αρχίζει και ανεβαίνει κόσμος με αμάξια. Κάποιοι για το μοναστήρι, άλλοι για τη σπηλιά του Νταβέλη ή για την κορυφή.

Κοιτώντας ψηλά, βλέπω λίγα χιλιόμετρα μπροστά μου έναν ποδηλάτη. Δεν μπορώ να διακρίνω καλά, αλλά νομίζω ότι κάποιον μου θυμίζει. "Έχω-δεν έχω δυνάμεις, θα τον φθάσω", σκέφτομαι. Δεν ήθελα και πολλά για να βρω αφορμή να πάω γρήγορα, οπότε ανεβάζω ρυθμό. Τον έφθασα τελικά σε 900 μέτρα υψόμετρο, λίγο πριν από τα βράχια και ήταν πράγματι ένα παιδί που έχω συναντήσει κι άλλες φορές κι έχουμε πιάσει κουβέντα. Σταμάτησε όμως μετά από λίγο, επειδή είχε κουραστεί, ενώ εγώ συνέχισα για το δεύτερο ραντεβού μου για την κορυφή.

Ο χρόνος της δεύτερης διαδοχικής ανάβασης ήταν ελαφρώς καλύτερος από τον πρώτο, χάρη στο κυνήγι του ποδηλάτη. Έφθασα στην κορυφή κατάκοπος και μάλιστα χωρίς να χρησιμοποιήσω πολύ κοντές σχέσεις στο ποδήλατο. Στόχος επετεύχθη! :)

Ζέστη και αθλητισμός; Ένα ακόμα εμπόδιο ή μήπως νέα πρόκληση;

Αν η ανηφόρα θέλει τεχνική, τότε θα λέγαμε ότι η ζέστη θέλει υπομονή. Σε όλους μας στην αρχή φαίνεται αδιανόητο να βγούμε για τρέξιμο ή για ποδηλασία με 30°C και ήλιο. Κι όμως είναι απόλυτα εφικτό, αν προσεγγίσουμε τη ζέστη με σύστημα.

Δεν μπορούμε από τη μία μέρα στην άλλη να πάμε από το κλιματιστικό στο λιοπύρι. Ο οργανισμός μας χρειάζεται περίοδο προσαρμογής, ενώ θα πρέπει να μάθουμε να προετοιμάζουμε το σώμα μας με τα κατάλληλα μακροθρεπτικά και μικροθρεπτικά στοιχεία. Πολύ νερό, λήψη ηλεκτρολυτών (π.χ. από φρούτα και αλάτι).

Το σημαντικότερο όμως είναι να αξιοποιήσουμε τη μεταβατική περίοδο της άνοιξης. Μόλις αρχίσει να ανεβαίνει η θερμοκρασία, δεν αναβάλουμε τις δραστηριότητές μας. Αντιθέτως θα πρέπει να διατηρήσουμε τις συστηματικές προπονήσεις και εξορμήσεις, ώστε να αρχίσει ο οργανισμός μας να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Τα οφέλη δεν περιορίζονται στην αντοχή στην άθληση, αλλά προάγουν γενικότερα τη ζωή μας τη θερινή περίοδο. Εκεί που οι άλλοι σκάνε και δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν έξω, εμείς δραστηριοποιούμαστε σχετικά άνετα. ΟΚ, δε φθάνουμε σε σημείο να απολαμβάνουμε τον καύσωνα, αλλά μας ενοχλεί λιγότερο και δεν περιορίζει τη ζωή μας.

Μπορεί μερικοί παλιοί να έφαγαν μαζί ψωμί και αλάτι, αλλά οι θερινοί αθλητές πίνουμε μαζί νερό και αλάτι. :p Χαρακτηριστική ήταν μία ποδηλατική εκδρομή με μερικούς δυνατούς ποδηλάτες στην Ψάθα και τα Βίλια. 180 χιλιόμετρα σε σβέλτο ρυθμό με ανηφόρες 10% - 15% κάτω από τον ήλιο. Όσοι την έβγαλαν με παγωτά και καφέδες έμειναν πίσω, ενώ εκείνοι που είχαν μαζί τους ηλεκτρολυτικά διαλύματα, έφυγαν μπροστά. Ως πιο παραδοσιακός και επίμονα απλός στις επιλογές μου, πέρα από 6 λίτρα νερό, φρόντισα να ανεφοδιαστώ με αλάτι από τοπική ταβέρνα. Όταν με είδε η σερβιτόρα να τρώω σκέτο αλάτι, έμεινε λίγο, αλλά η αξία του χλωριούχου νατρίου φάνηκε στις επόμενες ανηφόρες της επιστροφής. Άλλοι ήταν με κράμπες ή κουρασμένοι, λιωμένοι από τον ήλιο, τη στιγμή που εγώ ένιωθα άνετα.

Με αφορμή τη ζέστη, έχω αυξήσει τις επισκέψεις στην Πεντέλη. Από το μισό λίτρο νερό που χρειαζόταν το χειμώνα, πλέον χρειάζεται 1 λίτρο, ενώ σύντομα με τους 35 βαθμούς η απαιτούμενη ποσότητα θα διπλασιαστεί.

Για καλή μου τύχη, η επισκεψιμότητα της Πεντέλης από ποδηλάτες έχει αυξηθεί. Τα αμάξια έχουν λιγοστέψει, ενώ τα ποδήλατα πληθαίνουν δειλά-δειλά. Μοιραίο να μην έρχονται πολλοί, μιας και σε πρώτη ματιά, το βουνό δεν έχει ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, καθότι φαλακρό. Αν όμως το ζήσεις λίγο καιρό, όπως έχω γράψει και σε άλλες αναρτήσεις ιστολογίου, βλέπεις την ομορφιά του, το αγαπάς. Ανεβαίνοντας ψηλά στην κορυφή, σίγουρα θα δεις κοπάδια από πέρδικες κι αν είσαι τυχερός, μπορεί να δεις κανένα λαγό ή την αλεπού που τριγυρνάει κοντά στην πίστα enduro. Σίγουρα θα χαζέψεις με τη περιμετρική θέα στην κορυφή και την απότομη πλαγιά προς τη μεριά του λεκανοπεδίου.

Όμως η μεγαλύτερη ομορφιά της Πεντέλης, είναι η δυσκολία της. Οι ανηφόρες της είναι προκλητικές, δε θα σε αφήσουν ποτέ αδιάφορο. Αν έχει δυνατό άνεμο, η ζέστη ενοχλεί λιγότερο, η καρδιά χτυπάει υψίσυχνα και οι τετρακέφαλοι δουλεύουν υπερωρίες. Αν τολμήσεις να ανέβεις ορθοπεταλιά με κόντρα άνεμο, θα το μετανιώσεις σύντομα, αφού χαλάς την αεροδυναμική σου. Αν είσαι με παρέα, σου φαίνεται εύκολο, διότι ακολουθείς το μέτριο ρυθμό τον άλλων. Όταν όμως είσαι μόνος, με συντροφιά το χρονόμετρο και ανταγωνιστή τον εαυτό σου, τότε μοιραία θα τα δώσεις όλα, θα αρχίσεις να μετράς αντίστροφα τα χιλιόμετρα, θα ανυπομονείς να τελειώσει η ανηφόρα που ο ίδιος έχεις επιλέξει να κάνεις πιο δύσκολη με μακριές σχέσεις στο ποδήλατο.

Ρίχνεις κλεφτές ματιές στο χρονόμετρο, λίγες ματιές προς την κορυφή και πολλές προς την ανυπέρβλητη θέα, ώστε να ξεχνιέσαι. Το όριό σου είναι αφενός οι κράμπες στις γάμπες, που ξέρεις πώς να αποφεύγεις και βέβαια οι παλμοί τις καρδιάς. Λαχανιασμένος μεν, αλλά πριν το σημείο που αρχίζει να ανεβαίνει η πίεση και να θολώνει η όραση. Τόσο στην ποδηλασία, όσο και στο τρέξιμο, χρειάζεται εγκράτεια και υπομονή. Πρώτος στόχος για έναν αθλητή είναι η υγεία του, δεύτερος ο τερματισμός και τρίτος ο χρόνος. Αν σε κάποιο σημείο στην αρχή νιώσεις ιδιαίτερα άνετα, με τη γλυκόζη στον εγκέφαλο να πλεονάζει, δεν επιταχύνεις περισσότερο από άλλες φορές. Διατηρείς το ρυθμό που ξέρεις ότι θα σε βγάλει στην κορυφή, ενδεχομένως με μικρή αύξηση.

Με δεδομένο λοιπόν ότι νιώθεις άνετα, υπολογίζεις την απόσταση και κυρίως τα υψομετρικά και ...τα δίνεις όλα! Ξέρεις πολύ καλά ότι ότι η ομορφιά είναι στην ανηφόρα.

Εύχομαι καλές καλοκαιρινές αναβάσεις!

Μπήκε η άνοιξη!

Έχω καιρό να γράψω, αλλά συνεχίζω συστηματικά την ποδηλασία. Επισκέπτομαι την Πεντέλη πιο αραιά, περίπου κάθε 3 εβδομάδες και εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ.

Διανύουμε τον καλύτερο μήνα του έτους. Ο Απρίλιος είναι με διαφορά ο προσφορότερος μήνας για εξωτερικές δραστηριότητες. Από εργασία, μέχρι περπάτημα, ποδηλασία, τρέξιμο και γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα στη φύση ή σε αστικό περιβάλλον. Επιτρέπει ολοήμερες εκδρομές, χωρίς να κουράζει ο ήλιος, η βροχόπτωση είναι περιορισμένη, το κρύο σπάνιο. Μπορείς να κάνεις ποδήλατο από το πρωί μέχρι το βράδυ, απολαμβάνοντας την πρωινή δροσιά, το μεσημεριανό ήλιο, τα αρώματα των ανθισμένων δέντρων το βράδυ.

Με την ποδηλασία τα τελευταία χρόνια, απολαμβάνω την άνοιξη περισσότερο από ποτέ. Το παράξενο είναι ότι κάθε χρόνο εκπλήσσομαι με την ομορφιά της, σαν να με κάνει ο χειμώνας να ξεχνάω πώς είναι. Με κάθε ευκαιρία σπεύδω να αξιοποιήσω τη μέρα και να πάω για τρέξιμο ή για ποδηλασία.

Αν και κάθε ποδηλατική εξόρμηση είναι όμορφη, χωρίς εξαιρέσεις, θα κάνω μία προσπάθεια να ξεχωρίσω μερικές στιγμές άξιες μνείας.

Το Μάρτιο, όντας δηλωμένος συννεφοκυνηγός, ενθουσιάστηκα που πρόλαβα ένα σύννεφο στην κορυφή της Πεντέλης. Η ομίχλη είναι ανεκτίμητη για όσους ζούμε σε αστικό περιβάλλον και τη βιώνουμε ελάχιστες φορές το χρόνο. Σε συνδυασμό πάντα με την ασφάλεια της χαμηλής ταχύτητας του ποδηλάτου, η είσοδος στο σύννεφο είναι συναρπαστική.

Τον τελευταίο καιρό προτιμώ να πηγαίνω βόλτες με ποδηλατοπαρέες. Εκεί το κλίμα είναι παρεΐστικό, υπάρχει χαβαλές, αλλά σχεδόν πάντα ο ρυθμός είναι χαλαρός. Λαμπρή εξαίρεση μία ανάβαση Πάρνηθας που έκανα σε χρόνο προσωπικού ρεκόρ, παρέα με ένα δυνατό ποδηλάτη και μία διπλή ανάβαση Πεντέλης-Πάρνηθας με μία κεφάτη παρέα παθιασμένων ποδηλατών υπεραποστάσεων. Καλή παρέα και καλή γυμναστική, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει.

Ευχάριστη έκπληξη είναι το γεγονός ότι μαζί με τη βελτίωση του καιρού, νιώθω ολοένα και περισσότερο να απολαμβάνω την αστική ποδηλασία. Ακόμα και μέσα στην κίνηση των λεωφόρων, νιώθω χαρούμενος πάνω στο ποδήλατο. Με λίγες πεταλιές, φεύγει το άγχος και παίρνει τη θέση του το χαμόγελο. Είναι φορές που ανυπομονώ να πάω σε δουλειά, για να απολαύσω τη διαδρομή με το ποδήλατο.

Συχνά βλέπω στο δρόμο γνωστούς. Συνήθως ποδηλάτες που έχω γνωρίσει σε διάφορες ερασιτεχνικές ποδηλατικές ομάδες, άλλοτε φίλους που οδηγούν αυτοκίνητο και με βλέπουν, μέχρι και δρομείς. Με το ποδήλατο παρατηρείς καλύτερα το περιβάλλον σου, είσαι σε επαφή με αυτό. Οδηγώ πολλά χρόνια αυτοκίνητο και πραγματικά δεν έχω πετύχει στο δρόμο τόσους γνωστούς, όσους με το ποδήλατο τον τελευταίο χρόνο. Ακόμα και δύο κουβέντες με έναν γνωστό στο δρόμο, σου ανεβάζουν τη διάθεση. Χίλιες φορές καλύτερα από την απομόνωση του αυτοκινήτου, με τη μουσική.

Η ανηφόρα θέλει τεχνική

Έχοντας κάνει πολλά παρατεταμένα ανηφορικά χιλιόμετρα τόσο ως αρχάριος ποδηλάτης, αλλά και ως έμπειρος, έχοντας παράλληλα δει άλλους ποδηλάτες να προσπαθούν (νέους και παλιούς), μπορώ πλέον να μοιραστώ λίγα πράγματα που αποκόμισα από την εμπειρία μου. Δεν είμαι αθλητής, ούτε γιατρός, ούτε προπονητής, οι οποίοι σίγουρα θα σας δώσουν καλύτερες και επιστημονικά τεκμηριωμένες συμβουλές. Απλώς παραθέτω εμπειρικά συμπεράσματα και είμαι ανοικτός σε τεκμηριωμένες αντιρρήσεις, ώστε να μαθαίνω ο ίδιος και να λάμψει η αλήθεια. :)

Ο γρηγορότερος τρόπος για να βγει μία παρατεταμένη ανηφόρα, συνήθως είναι αργός

Οι ανηφόρες δεν αρέσουν στους αρχάριους ποδηλάτες, ενώ οι προπονημένοι τις λατρεύουν. Είναι παράξενο να το ακούς, αλλά αν κάνεις συστηματικά ποδήλατο, θα το νιώσεις. Έτσι λοιπόν οι αρχάριοι, θέλοντας να γλιτώσουν από την ανηφόρα, τα δίνουν όλα στα πρώτα μέτρα. Ανεβαίνουν οι παλμοί τις καρδιάς, δεν οξυγονώνονται καλά οι μύες και μετά από λίγο εξαντλούνται.

Το σημαντικότερο είναι να ανακαλύψουμε το επίπεδο στο οποίο ποδηλατούμε με άνεση, για ώρα. Είναι διαφορετικό για τον κάθε άνθρωπο, ανάλογα το επίπεδο της φυσικής του κατάστασης. Σε όσους έχουν καρδιοσυχνόμετρο, οι προπονητές προτείνουν άσκηση με παλμούς λιγότερους από εκείνους του αναερόβιου κατωφλίου. Αν το ξεπεράσει κανείς, προπονείται μεν καλύτερα, αλλά για σύντομο χρονικό διάστημα. Επομένως, αν δούμε ανηφόρα, κόβουμε ρυθμό. Αν αρχίσουμε να τα φτύνουμε, κόβουμε κι άλλο ρυθμό μέχρι να νιώσουμε άνετα.

Κατάλληλη σχέση στο ποδήλατο

Τα περισσότερα σημερινά ποδήλατα έχουν ταχύτητες. Άλλες είναι μακριές (δύσκολες), άλλες κοντές (εύκολες). Οι μακριές σχέσεις με τα "βαριά πατήματα" είναι για ευθείες και κατηφόρες, ενώ οι κοντές για τις ανηφόρες. Φροντίζουμε να αλλάζουμε σχέση, πριν κουραστούμε με την τρέχουσα. Όσο πιο νωρίς αλλάξουμε ταχύτητα, τόσο πιο γρήγορα θα ανεβούμε. Στόχος μας δεν είναι να βάζουμε ολοένα και περισσότερη δύναμη, κάνοντας πιο αργά πετάλι. Αντιθέτως πρέπει να προσπαθούμε να διατηρούμε όσο το δυνατόν σταθερό το ρυθμό περιστροφής των πεταλιών (80 - 90 στροφές ανά λεπτό). Όταν αυξάνει η κλίση της ανηφόρας, μοιραία μειώνουμε την ταχύτητα κίνησης, οπότε φροντίζουμε να αλλάξουμε αμέσως ταχύτητα. Αν κουραστούμε, μειώνουμε κι άλλο την ταχύτητά μας, κατεβάζοντας άλλη μία ταχύτητα κοκ, πριν χρειαστεί να βάλουμε περισσότερη πίεση στα πετάλια. Υπάρχουν είδη και φάσεις προπόνησης που κάνουμε με μικρό ρυθμό πετάλι (και μεγάλη πίεση), αλλά αυτό δεν αφορά κάποιον που έχει μέτρια φυσική κατάσταση και θέλει να ανέβει παρατεταμένη ανηφόρα.

Σε μεγάλες διαδρομές, ιδίως με πολλές ανηφόρες, δεν κάνουμε sprint

Τα sprint είναι καλή άσκηση, αλλά εξαντλούν γρήγορα τους μύες. Ποδηλατούμε λοιπόν προνοητικά, κρατάμε δυνάμεις αν δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, ώστε να βγάλουμε εύκολα τη διαδρομή. Αν ξέρουμε καλά τη διαδρομή και έχουμε γνώση της τρέχουσας φυσικής κατάστασης (όχι εκείνης που είχαμε πριν από καιρό :p), μπορούμε να επιταχύνουμε σε κάποια σημεία, ώστε να βελτιώσουμε την αερόβια ικανότητα του οργανισμού μας.

Σταδιακό ανέβασμα της έντασης της προσπάθειας σε ανηφόρες μεγάλης κλίσης, αν θέλουμε να τις ανέβουμε πολύ γρήγορα (για προπονημένους)

Σε κάθε ανηφόρα, μοιραία θα ανέβουν οι παλμοί της καρδιάς μας. Όσο πιο προοδευτικά γίνει αυτό, τόσο περισσότερο θα αντέξουμε και τόσο πιο άνετα θα την ανέβουμε. Έχω δει πολλές φορές ποδηλάτες να κοντράρονται σε ανηφόρες και το εντυπωσιακό είναι ότι συνήθως ανεβαίνει πρώτος εκείνος που μένει τελευταίος στην αρχή. Οι άλλοι ξεγελιούνται από τα προσωρινά αποθέματα δυνάμεων, τα δίνουν όλα στα πρώτα μέτρα, ανεβαίνουν απότομα οι παλμοί της καρδιάς, μένουν από δυνάμεις μετά από λίγο και τους προσπερνάει εκείνος που ανέβασε προοδευτικά το ρυθμό.

Προσοχή στην ορθοπεταλιά

Με το ορθοπέταλο ή ορθοπεταλιά σπαταλάμε περισσότερη ενέργεια σε σχέση με την καθιστή ποδηλασία. Είναι χρήσιμη για μία μικρή ανηφόρα που θέλουμε να ανεβούμε σβέλτα, αλλά δε βοηθάει συνήθως σε παρατεταμένες ανηφόρες. Στην ορθοπεταλιά, αλλάζουν λίγο οι μυϊκές ομάδες που εργάζονται, οπότε ξεκουράζονται κάποιες άλλες, ενώ δουλεύει περισσότερο η καρδιά. Επίσης σε ποδηλασία ωρών βοηθάει να οξυγονωθεί καλύτερα το καβάλο, σε περίπτωση μουδιάσματος. Γενικά είναι καλύτερη επιλογή το κατέβασμα ταχύτητας, παρά η ορθοπεταλιά με μακριά σχέση, αν θέλουμε να αντέξουμε περισσότερο. Αν όμως έχουμε την πιο κοντή σχέση στο ποδήλατό μας και μας φαίνεται ήδη βαριά, εξαιτίας της κλίσης του δρόμου ή της κούρασης, τότε ίσως μας ξεκουράσουν εναλλαγές ορθοπεταλιάς (όχι γρήγορης!) και καθιστής ποδηλασίας. Το κάνουν συχνά οι κουρσάδες στα βουνά, διότι εκείνοι δεν έχουν αρκετά κοντές σχέσεις (π.χ. 39Τ - 25Τ) για να δώσουν καλό ρυθμό καθιστοί.

Λίγο νερό και φαγητό, συχνά

Όχι μεγάλες ποσότητες, σε αραιά χρονικά διαστήματα. Ειδικά τους θερμούς μήνες χρειαζόμαστε πολύ νερό, το οποίο πίνουμε λίγο-λίγο. Αν αρχίσει η αφυδάτωση, τότε έρχεται μαζί η κούραση και οι κράμπες. Χρειάζεται νερό και ηλεκτρολύτες (μπορούμε να τους πάρουμε από χυμούς και φρούτα). Σε αναβάσεις βουνών πολλών χιλιομέτρων και γενικότερα στην ποδηλασία μεγάλων αποστάσεων, μετράει τόσο το καλό φαγητό την περασμένη μέρα, όσο και την τρέχουσα. Όποιος δεν έχει φάει καλά θα κουραστεί γρηγορότερα και θα απολαύσει λιγότερο τη διαδρομή. Φροντίζουμε να καταναλώνουμε τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες και λίγα λιπαρά. Το να σηκωθούμε το πρωί, να πιούμε ένα καφέ, να φάμε μία σοκολάτα στη μέση της διαδρομής και το απόγευμα να τσακίσουμε τα παϊδάκια, επειδή θα έχουμε πεθάνει στην πείνα, είναι από τις χειρότερες επιλογές, αλλά τη βλέπω συχνά σε συμποδηλάτες.

Αφαιρούμε ρούχα

Μόλις ζεσταθούμε λίγο, πριν ιδρώσουμε, ανοίγουμε σταδιακά το φερμουάρ και αφαιρούμε ένα-ένα τα ρούχα. Αν βλέπουμε ότι εξακολουθούμε να ζεσταινόμαστε, αφαιρούμε κι άλλο ρούχο. Έτσι γλιτώνουμε την αφυδάτωση και νιώθουμε πιο άνετα. Σε παρατεταμένη κατηφόρα και σε στάσεις, τα ξαναβάζουμε για να μην κρυώσουμε. Το καλοκαίρι φοράμε κοντομάνικο (ή ειδικό διαπνέον μακρυμάνικο για να μην καούμε από τον ήλιο), βάζουμε αντηλιακό και αποφεύγουμε τις μεσημεριανές ώρες.

Η ανάβαση ενός βουνού, σε φέρνει πιο κοντά στη φύση, σε ψηλά μέρη με όμορφη θέα, γυμνάζει καλύτερα, εκτονώνει, δίνει ικανοποίηση για την "κατάκτηση" της κορυφής, καθώς και τη χαρά της ξένοιαστης και χαλαρής κατηφόρας. Χωρίς υπερβολές και βιαστικές επιλογές, σιγά-σιγά τολμήστε το!

Εύχομαι καλές ποδηλατικές αναβάσεις! :)