Ανάβαση Υμηττού

Είναι μερικοί μήνες που έχω δεχθεί τόσο πολλή πίεση στη δουλειά, που ονειρεύομαι να αλλάξω δουλειά και να γίνω φαροφύλακας. Μου αρέσει η δουλειά μου, αλλά έχουν αυξηθεί τόσο πολύ οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες, με αποτέλεσμα να αρχίζω να έχω τάσεις φυγής από την καθημερινότητα. Θέλω να με αφήσουν σε ένα φάρο κάπου στο μέση του ωκεανού (ή έστω του πελάγους) και να με ξεχάσουν εκεί.

Να έχω βέβαια ασχολίες. Π.χ. πρόσβαση στο internet για να ενημερώνομαι, να διευρύνω τις γνώσεις μου (πόσο μου έχει λείψει αυτό) και να επικοινωνώ με φίλους. Μερικές σανίδες και πανιά windsurf για να περνάω τις ώρες μου και μόνη υποχρέωση να ελέγχω το αυτόματο σύστημα αφής του φάρου. Αν είχα παρέα, πιστεύω ότι θα άντεχα ένα μήνα. Αν ήμουν μόνος, ο κορεσμός θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα, αλλά παραμένει όνειρο.

Μέχρι τότε έχω καταφύγιο τα βουνά (λέτε να γίνω πυροφύλακας; ). Κατάφερα επιτέλους, μετά από ένα χρόνο, να ανέβω στο Υμηττό. Είχα φάει πόρτα από την Πυροσβεστική τον Αύγουστο και ζήλευα στο μεταξύ μία φίλη που μένει σχετικά κοντά και τον επισκέπτεται.

Κυριακή ελεύθερη λοιπόν, καμία υποχρέωση στον ορίζοντα, οι πελάτες εσκεμμένα σε απόσταση και ο καιρός ιδανικός. Πήρα τηλέφωνο μερικούς φίλους, αλλά δεν μπορούσε κανένας. Πάντοτε προτιμώ άθληση με παρέα, αλλά δε χάνω το στόχο μου όταν δε βρίσκω κάποιον. Έφαγα λίγο πιο εμπλουτισμένο πρωινό από το συνηθισμένο, ετοίμασα μερικές προμήθειες στην τσάντα μου και έφυγα για το βουνό.

Η διαδρομή μέχρι την Καισαριανή είναι άχαρη. Λεωφόροι, καυσαέριο, αλλά ευτυχώς λίγη κίνηση την Κυριακή. Δεν ήθελα να πάω από Παπάγου, προκειμένου να θυμηθώ την κλασσική ανάβαση που έκανα επί χρόνια και να περάσω από την Πανεπιστημιούπολη που θα μου έφερνε πολλές αναμνήσεις.

Ανέβηκα με μέτριο ρυθμό, αφενός διότι δεν είχα προετοιμαστεί καλά διατροφικά (έχω ξεχάσει να τρώω σωστά), αφε...δύο γιατί δεν είμαι καλά προπονημένος και άλλωστε έχω ένα μικρό τραυματισμό στο γόνατο από το τρέξιμο που δε λέει να φύγει και έρχεται στο προσκήνιο όποτε πιέζομαι.

Το βουνό είναι πανέμορφο με τα πεύκα και τα κυπαρίσσια, ενώ βασικό στοιχείο της ομορφιάς του είναι ο πολύς κόσμος που το επισκέπτεται. Πεζοπόροι, δρομείς, ποδηλάτες, αυτοκινητιστές, μοτοσυκλετιστές. Ευτυχώς τα μηχανοκίνητα οχήματα ήταν λίγα μετά το αναψυκτήριο της Καλοπούλας και η ανάβαση δεν είχε τη βοή των αυτοκινήτων. Τίγκα στον κόσμο ο Υμηττός, κυρίως μέχρι τα 600 μέτρα υψόμετρο. Η ησυχία ακούστηκε (!) μετά τα 800 μέτρα, παρέα με τη συννεφιά που δρόσισε την περιοχή.

Βρήκα αρκετούς ποδηλάτες να κατεβαίνουν, αλλά λίγους να ανεβαίνουν. Οι περισσότεροι προτιμούν πρωινές ώρες για την ανάβαση και όχι μεσημέρι. Ένας μόνο με πέρασε, με τον οποίο δεν μπήκα καν σε πειρασμό να επιταχύνω, αφού είχα 60 χιλιόμετρα να κάνω με περισσότερα από 1100 μέτρα υψομετρικό. Ευτυχώς δηλαδή που δεν τον κυνήγησα, γιατί σταμάτησε 1 χιλιόμετρο αργότερα στο ύψος του ΟΤΕ. Μισή ανάβαση δηλαδή έκανε.

Ήδη από τα μισά της ανάβασης συνειδητοποίησα ότι δεν έχω φάει καλά. Οι υδατάνθρακες ταχείας απελευθέρωσης είχαν τελειώσει και έπρεπε να κατεβάζω παλμούς στους 140 για να νιώθω ότι ευχαριστιέμαι τη διαδρομή. Στους 160 μου τελείωναν γρήγορα και ο εγκέφαλος έδινε αίσθηση σουρώματος και κούρασης, ενώ για 180 παλμούς ούτε κουβέντα σήμερα.

Έφθασα στην κορυφή, έφαγα ό,τι είχα και δεν είχα, τράβηξα μερικές φωτογραφίες το καταπράσινο τοπίο και κατέβηκα σβέλτα την φανταστική κυπαρισσοστολισμένη κατηφόρα. Για αλλαγή επέστρεψα από Παπάγου και το εσωτερικό του Χαλανδρίου.

Φθάνοντας στο Μαρούσι πήρα την απόφαση να μη γυρίσω αμέσως στο σπίτι, αλλά να αφιερώσω λίγη ώρα στο Άλσος Συγγρού. Έκανα μερικές βόλτες στο γεμάτο κόσμο δάσος και ξάπλωσα για περισσότερο από μία ώρα στο γρασίδι κοιτώντας τον ουρανό, τα πεύκα, τις καρακάξες, το γεράκι που έκανε ψηλές πτήσεις. Μπορεί να είχα πάνω από 10 χρόνια να ξαπλώσω στο χώμα και να παρατηρήσω τα σύννεφα που τα παρασύρει γρήγορα ο άνεμος. Πολύ χαλαρωτικό και κυρίως πολύ όμορφο επειδή το συνδυάζω με την παιδική ανάμνηση που έκανα το αντίστοιχο.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν βγαίνω για άθληση, κοιτάζω συχνά το ρολόι και προσπαθώ να επιστρέψω γρήγορα στο σπίτι, λες και κάτι με πιέζει. Η σημερινή αντιμετώπιση ήταν υπέρβαση στο συνηθισμένο παραλογισμό μου και μου έδειξε ότι δεν πρέπει να βάζω πρόγραμμα παντού. Λες και θα κέρδιζα κάτι αν επέστρεφα στο σπίτι 3 ώρες νωρίτερα. Την προπόνηση την έκανα ανεβαίνοντας, οπότε δεν υπήρχε λόγος για βιασύνη στην επιστροφή προς το σπίτι.

Νομίζω ότι ψιλογέμισα μπαταρίες για τις πρώτες μέρες της επερχόμενης εβδομάδας. Για τις τελευταίες, θα δείξει... :)

Αναθεώρηση ζωής

Θεωρητική μόνο, ε! Μέχρι την υλοποίηση, έχω να γράψω πολλές σελίδες με προβληματισμούς και πρόχειρες σκέψεις.

Αν και η κίνηση στην Αθήνα είχε ελαχιστοποιηθεί, ο Αύγουστος ήταν δράμα. Απίστευτη πίεση στη δουλειά και πολύς χρόνος το απόγευμα για να σκέφτομαι και να μελαγχολώ. Ο αθλητισμός δεν έκανε πολλά για να ενεργοποιήσει το μηχανισμό των ενδορφινών στο σώμα μου, ο οποίος δείχνει να έχει χαλάσει εδώ και μήνες, οπότε η κατάσταση ήταν άστα να πάνε. Ευτυχώς μπήκε ο Σεπτέμβριος, οι συνάδελφοι επέστρεψαν από άδειες και το τμήμα επανήλθε στο συνηθισμένο του πανικό με πολλές καθυστερημένες υποθέσεις να καλύψουμε, ευτυχώς στα πλαίσια καλής συνεργασίας.

Η δεύτερη δουλειά ξεκίνησε απότομα με το που μπήκε ο Σεπτέμβριος και ξαφνικά άρχισα να νιώθω καλύτερα. Πολύ κουρασμένος, αλλά χωρίς πίεση. "Δεν έχω πλέον χρόνο ούτε για να μελαγχολήσω, ούτε για να ονειρευτώ. Δεν έχω χρόνο καλά-καλά για να σκεφτώ πώς νιώθω.", είπα σε ένα φίλο που απόρησε όταν με είδε κάπως καλύτερα από τον περασμένο μήνα. Εργασιοθεραπεία; Χμμμ... Εδώ ξεκινάει η αναθεώρηση ζωής.

Πήρα την απόφαση... Όπα!

Ποιος είμαι εγώ που παίρνω οριστικές αποφάσεις για τον εαυτό μου;

Ας το πω λοιπόν καλύτερα: Σκέφτηκα λοιπόν να δοκιμάσω το εξής, όσο αντέχω: Να επιδιώκω όσο μπορώ την επαφή με κόσμο στα πλαίσια ποδηλατικών και άλλων ομάδων, περιορίζοντας τη δεύτερη δουλειά, ώστε να νιώθω ότι κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Είχα γράψει παλαιότερα ότι η χαλαρή ποδηλασία δε με γεμίζει πλέον ιδιαίτερα. Ίσως γενικότερα η ποδηλασία δε μου κάνει την αίσθηση που μου έκανε δύο χρόνια πριν. Δεν ξέρω βέβαια με τι θα ήθελα να την αλλάξω και σίγουρα θα ήθελα για πάντα να μείνω Ποδηλάτης Πεντέλης, έστω και περιστασιακός.

Το πρόγραμμα του Σεπτέμβρη περιλαμβάνει λοιπόν δουλειά, δουλειά και ξανά δουλειά. Μερικά απογεύματα ποδηλασία και λίγο ύπνο. Περιόρισα το χρόνο που πλένω τα δόντια μου κατά 30 δευτερόλεπτα, ώστε να μπορώ να κάνω περισσότερο ποδήλατο. Επίσης κλειδώνω μία φορά την πόρτα για να κερδίσω μερικά δευτερόλεπτα ύπνου. :p

Για να μην τα πολυλογώ, κουράζομαι πολύ με τις δουλειές, νιώθω παραγωγικότερος από ποτέ, αλλά δε μου φθάνει. Οι ευθύνες που αναλαμβάνω αυξάνονται συνεχώς και οι αρμοδιότητες επεκτείνονται σε νέους τομείς. Η βασική δυσκολία έγκειται στον περιορισμό της έπαρσης, ώστε να μην ξεφύγω με την αίσθηση αυτοπεποίθησης που μου δίνει η εργασία.

Αλλά οι μήνες περνάνε. Δε νιώθω ότι ζω, ότι κάνω κάτι όμορφο για τον εαυτό μου. Όταν εργαζόμουν στο εξωτερικό, είχα συνειδητοποιήσει ότι η δουλειά, που πάντοτε θεωρούσα έναν από τους σημαντικότερους τομείς της ζωής μας, δεν είναι αρκετή για να μας ολοκληρώσει. Πρέπει τις λίγες ώρες που μας μένουν ελεύθερες, να μπορούμε να κάνουμε κάτι για να γεμίζουμε όμορφα την προσωπική μας ζωή. Όσο και να μου αρέσει η εργασία μου, όσο και να ανανεώνομαι με νέους τομείς δραστηριοποίησης, δεν επιτυγχάνεται ισορροπία στη ζωή, χωρίς γεμάτη προσωπική ζωή. Ήταν άλλωστε ένας από τους λόγους που ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Το παράξενο είναι ότι πέτυχα την ισορροπία για μερικά χρόνια, αλλά την έχασα πάλι.

Πώς γεμίζει όμως αυτό το κενό; Μάλλον έχω ξεχάσει τον τρόπο. Από "σούπερ κοινωνικός" που με είχε αποκαλέσει πριν από 3 χρόνια μία φίλη, έχω καταλήξει να νιώθω ξένος ανάμεσα σε κόσμο. Μπορώ να αποδώσω απίστευτα στη δουλειά, να δώσω λύσεις ακόμα και στις πιο δύσκολες υποθέσεις και να επικοινωνήσω αποτελεσματικά σε ό,τι αφορά την εργασία μου. Πιο έξω όμως; Δε με γεμίζει η καφετέρια, ούτε η κονσερβοποιημένη διασκέδαση. Μπορώ πολύ εύκολα να πείσω πελάτη για την αξία ενός τεχνολογικού προϊόντος, να τον κάνω να ενθουσιαστεί με την επιλογή του, αλλά για εμένα όλα αυτά είναι πολύ λίγα. Τίποτα δεν είναι σαν τα βουνά. Και στα βουνά δεν υπάρχει πολύς κόσμος. Ο κόσμος διασκεδάζει στις αστικές πεδιάδες, με τρόπο που δεν μπορώ να ενστερνιστώ.

Τις τελευταίες μέρες με τον πανικό της δουλειάς, έφθασα σε κάτι που έχω βιώσει πολλές φορές. Στην απώλεια του μικροβίου του αθλητισμού. Μου έχει φύγει η έντονη ανάγκη άθλησης, διότι έχω ξεχάσει πόσο με βοηθάει ψυχολογικά. Ακούγεται παράξενο να μπορείς να το γράψεις και να το πεις, αλλά στην πράξη να το νιώθεις διαφορετικά και να μην το αλλάζεις. Έχει φύγει η αίσθηση της άθλησης και το πρώτο βήμα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο ή πιο βαρετό. Δραστηριοποιούμαι επειδή πρέπει ή επειδή εκτιμώ ότι θα νιώσω όπως παλαιότερα κι όχι επειδή πραγματικά με ενθουσιάζει ό,τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο.

Το όνειρο της μοτοσυκλέτας πήγε εσκεμμένα παραπίσω. Λένε ότι το ταξίδι προς την Ιθάκη είναι το σημαντικότερο, αλλά θα μου επιτρέψει ο Καβάφης να τον συμπληρώσω. Το πιο όμορφο είναι το αγκυροβόλημα στο λιμάνι της. Ξέρεις ότι είσαι εκεί, δεν έχεις αγγίξει ακόμα έδαφος και βιώνεις τις τελευταίες έντονες στιγμές. Ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή μπορώ να πάω και να πάρω τη μηχανή, οπότε δε με καίει, δε με αγχώνει. Άλλωστε η διασκέδασή μου είναι στους 180 παλμούς και όχι στις 10.000 στροφές/λεπτό και στην τελική τα όνειρα είναι πάντοτε πιο όμορφα από την υλοποίησή τους. Οπότε ας το κάνω να κρατήσει περισσότερο. :)

Η Πεντέλη εξακολουθεί να φαντάζει προκλητική αυτές τις μέρες με τον ωραίο καιρό και μου λείπει πολύ. Άντε να δροσίσει λίγο, για να παίρνω καμιά φορά το ποδήλατο στη δουλειά.