Πολύχρωμη ζωή

Έχω να γράψω τρεις μήνες και ο λόγος είναι προφανής. Σε καλές περιόδους της ζωής μου, δεν υπάρχουν έντονα αρνητικά συναισθήματα που να ψάχνουν διέξοδο έκφρασης. Υπήρξαν πολλές ημέρες τους τελευταίους μήνες που σκεφτόμουν "Πρέπει να αποτυπώσω στο ιστολόγιο αυτές τις ωραίες εμπειρίες για να μην τις ξεχάσω", αλλά δεν το έκανα. Προτιμούσα να κάνω άλλα όμορφα πράγματα από το να γράφω. Είπαμε, το ιστολόγιο έχει υψηλή σπουδαιότητα ως χώρος δημιουργικής εκτόνωσης, οπότε θα περιέχει κατά κύριο λόγο την καταγραφή των κακών περιόδων της ζωής μου.

Πήρα την απόφαση να γράψω πριν από δύο μήνες, αλλά δεν ολοκλήρωσα τότε το κείμενο. Θα προσπαθήσω να αναφέρω μερικές από τις ωραίες εμπειρίες που απόλαυσα. Με ιδιαίτερη έμφαση στο τελευταίο ρήμα, διότι ωραία πράγματα κάνω και σε άλλες περιόδους, αλλά δεν μπορώ να τα απολαύσω, όσο κι αν το προσπαθώ.

Μία ακόμη κοπέλα μπήκε στη ζωή μου, μετά από αρκετές απορρίψεις. Η αρχή της σχέσης δεν ήταν εντυπωσιακή ή ομαλή, όπως άλλες φορές, αλλά δεν παύει να ήταν όμορφη και να μου δημιουργούσε προσδοκίες. Υπήρξαν πολλές πανέμορφες μέρες μαζί της, αλλά και δύσκολες μακριά της, με αρκετή γκρίνια από εκείνη και τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων να δημιουργεί συχνά προβλήματα που προσπαθούσαμε να λύσουμε. Ονειρεύτηκα, όπως πάντα, αδυνατώντας να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου και να θωρακιστώ. Μετά από καιρό μοναξιάς και αρκετά χαστούκια, αντί να προστατευθώ, έψαξα απεγνωσμένα να ακουμπήσω κάπου, να αγαπήσω και ίσως να αγαπηθώ. Ξέρω ότι πήρα ρίσκο, αλλά το απόλαυσα. Άλλωστε δεν ξέρω άλλο τρόπο να ζω τον έρωτα. Δε θα γίνω πιο συγκεκριμένος για τις πολλές όμορφες και γλυκές στιγμές που είχα με την κοπέλα, αλλά θα εστιάσω στο πώς είδα τη ζωή και το περιβάλλον μου, μέσα από τη σχέση.

Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πιο ομαλά, υπό την έννοια ότι δεν πετούσα στους ουρανούς, όπως είχε συμβεί με την Ιωάννα, πριν από δύο καλοκαίρια. Η δουλειά εξακολουθούσε να μου φαίνεται ωραία, μπορούσα να απολαύσω σαφώς καλύτερα την καθημερινότητα και να αποσβέσω ή να προσπεράσω εντάσεις, αλλά δεν ήμουν τελείως στον κόσμο μου. Οι ενδορφίνες ήταν ψηλά, αλλά όχι εκτοξευμένες όπως τότε, κάτι το οποίο προτιμώ. Βλέπω πιο λογικά τη μετάβαση από τη μοναχική ζωή στη σχέση και από τη σχέση στο χωρισμό. Έχω σκληρύνει και έχω ωριμάσει, οπότε η μοναξιά είναι λιγότερο μαύρη και η συμβίωση με μία κοπέλα λιγότερο πολύχρωμη. Κάθε κατάσταση αρχίζει και μπαίνει κάπως πιο σωστά στη θέση της, αλλά έχω ακόμα πολύ δρόμο. Τι εννοώ με αυτό; Ότι και η τελευταία κοπέλα μάλλον ήταν από εκείνες που διέγνωσε την ανάγκη μου να διατηρήσω μία καλή σχέση και αντί να αξιοποιήσει θετικά το πάθος μου, το εκμεταλλεύτηκε. Διατήρησα ήπια συμπεριφορά στις εντάσεις της, αλλά εκείνες οξύνθηκαν και μετατράπηκαν σε προσωπικές επιθέσεις, υποτίμηση, απαξίωση, κακία. Πληγώθηκα για μία ακόμη φορά και τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ να απομακρυνθώ ευγενικά, διατηρώντας αξιοπρέπεια. "Φταις", λένε οι φίλοι μου "διότι δε δείχνεις εγωισμό. Δείχνεις την αδυναμία σου και την απόγνωση να κρατήσεις τη σχέση, οπότε οι γυναίκες πατάνε πάνω σου."

Το έχω ξαναδεί το έργο με άλλες δύο κοπέλες, αλλά τότε ήμουν πιο άπειρος και έκανα περισσότερη υπομονή απ' όσο έπρεπε. Πλέον είμαι πιο έμπειρος, ξέρω να προστατεύω καλύτερα τον εαυτό μου και να μη χάνω χρόνο σε σχέσεις που δεν έχουν μέλλον. Το θέμα είναι ότι αρχίζω να χάνω την πίστη μου στο αν υπάρχει για εμένα μία κοπέλα που θα με σεβαστεί και θα γοητευθεί από την ευγένεια και την προσοχή που της δείχνω, αντί να βγάζω απότομη συμπεριφορά και "σουλτανιλίκι". Προς το παρόν πρέπει να βρω δυνάμεις να μείνω μακριά από τη συγκεκριμένη κοπέλα, προσπαθώντας να ξεπεράσω την ομορφιά της και τη γοητεία που βγάζει όταν διατηρεί την ψυχραιμία της.


Πάμε όμως στα ωραία! :)

Είχε περάσει πάνω από ένας χρόνος που ήμουν μόνος μου και στο ιστολόγιο έγραφα συχνά με απογοήτευση ότι ήταν ελάχιστες οι ωραίες μέρες. Ε, τους τελευταίους μήνες ήταν πολλές, όχι μόνο οι φανταστικές ημέρες που περνούσα με την κοπέλα, αλλά και άλλες μόνος μου. Εκείνες που έκανα βόλτες με φίλους με τη μοτοσυκλέτα, εκείνες που εργαζόμουν με ενδιαφέρον αντικείμενο, εκείνες που πήγαινα για τρέξιμο ή για ποδήλατο. Το καλοκαίρι, που αδειάζει η Αθήνα και η κίνηση είναι ελάχιστη, ευχαριστιέμαι ακόμα και τη μετακίνηση προς το χώρο εργασίας μου, είτε αμάξι, είτε ακόμη περισσότερο με τη μοτοσυκλέτα. Οι αποστάσεις, είτε πρόκειται για διασκέδαση, είτε για δουλειά, εκμηδενίζονται και η οδήγηση μετατρέπεται από αγχωτική σε χαλαρωτική. Είναι υπέροχο να βρίσκεσαι στην Αθήνα τον Αύγουστο. Μετά χαράς ξαναγράφω ότι παρέμενα σκεπτικός και συγκρατημένος, δεν πετούσα στα σύννεφα, αλλά ένιωθα πολύ όμορφα.

Κάπως έτσι και η ανάβαση στην Πεντέλη πριν από μερικές εβδομάδες . [Διακόπτω το κείμενο για να ανέβω πάλι στο βουνό, διότι το έχω πραγματικά ανάγκη και συνεχίζω το γράψιμο μετά.] Μοναχική ανάβαση για μία ακόμη φορά. Η ποδηλασία με παρέες δε με γεμίζει τόσο, αλλά η Πεντέλη διατηρεί την αξία της. Η αγριάδα, η δυσκολία, η θέα και η απομόνωση του βουνού, με κάνουν να ηρεμώ και να νιώθω αυτοπεποίθηση. Ξεπερνάω μεγάλο μέρος των εντάσεων και επιστρέφω στην καθημερινότητα με περισσότερη υπομονή και ψυχραιμία, ώστε να αντιμετωπίσω συνετά τις δυσκολίες.

Ξεκίνησα λοιπόν μόνος, σχετικά σκεπτικός, αλλά ήξερα ότι η ομορφιά έρχεται μετά τα 800 μέτρα υψομέτρου, με την ησυχία. Λίγο μετά τη διασταύρωση του μοναστηριού γίνεται το εξής:

Γιάννης: Καλησπέρα!
Ποδηλάτης Πεντέλης:  ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΧ! Με τρόμαξες, δεν περίμενα να ακούσω κάποιον δίπλα μου μέσα στην ησυχία. Αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

Έφθασε ένα παλικάρι αθόρυβα δίπλα μου με το ποδήλατο και με χαιρέτισε ενώ με προσπερνούσε, χωρίς να τον έχω πάρει χαμπάρι. Τρόμαξα πολύ, αλλά αμέσως μετά γελούσα με το σκηνικό.

Ποδηλάτης Πεντέλης: Πού πηγαίνεις;
Γιάννης: Πήγα μέχρι το μοναστήρι και λέω να ανέβω λίγο ακόμα.
Ποδηλάτης Πεντέλης: Πάω στην κορυφή, θέλεις να έρθεις;
Γιάννης: Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω.
Ποδηλάτης Πεντέλης: Έλα όσο αντέχεις. Ανεβαίνω με αργό ρυθμό.

Να μην τα πολυλογώ ανεβήκαμε παρέα μέχρι την κορυφή. Του εξήγησα τα κατατόπια, πού να κρατάει δυνάμεις και πώς να ξεκουράζεται, αν και ήταν πιο δυνατός από εμένα. Ωραία εμπειρία η ανάβαση με παρέα, μετά από καιρό.

Λίγες εβδομάδες πριν, είχα ξανανέβει. Γνώρισα τον πυροφύλακα που στέκεται στο πυροφυφλάκιο "Φούρλας".

Πυροφύλακας: Έχει άνεμο σήμερα, να προσέχεις μη σε πετάξει κάτω.
Ποδηλάτης Πεντέλης: Μα αυτή είναι η ομορφιά της Πεντέλης, η δυσκολία της. Ανηφόρα μεγάλης κλίσης, κόντρα άνεμος. Πώς και δεν έχετε κλείσει το δρόμο; Πέρσι τέτοια εποχή τον κλείσατε για πρώτη φορά με άνεμο.
Πυροφύλακας: Ο δρόμος είναι κλειστός, αλλά εσένα σε ξέρω και σε αφήνω. Σε έχω δει κι άλλες φορές.

Έχω μείνει έκπληκτος με την απάντηση. Επιτέλους κάποιος κατάλαβε ότι παρουσία μου στο βουνό, όχι μόνο δεν αποτελεί κίνδυνο, αλλά το προστατεύει. Αναγνώριση. :)

Ποδηλάτης Πεντέλης: Αγαπάω το βουνό και το προσέχω. Σας ευχαριστώ.
Πυροφύλακας: Να ξέρεις ότι μετράω ποιοι ανεβαίνουν για να δώσω αναφορά, πόσοι πεζοπόροι είναι πάνω και ποδηλάτες, σε περίπτωση που κλιμακωθεί η κατάσταση.

Τον είδα μερικές φορές έκτοτε και πάντοτε τον χαιρετούσα. Μία οικεία φυσιογνωμία, ενός κατά τα άλλα άγνωστου ανθρώπου, που σε γεμίζει χαρά, ακόμα και με μία "Καληνύχτα", ή ένα "Καλή δύναμη".


Πρέπει να βρω τη δύναμη να χωρίσω και να ξαναζήσω τη μοναχική ζωή. Μέχρι να βρω μία κοπέλα που πραγματικά θα ταιριάξω μαζί της και δε θα έχουμε προστριβές. Κουράστηκα να αγαπάω και μετά να προσπαθώ να ξεχνάω.

Απουσία ρουτίνας

Θέλω εδώ και ημέρες να γράψω αλλά όλο το αναβάλλω. Καθόλου παράξενο, διότι το ιστολόγιό μου τα τελευταία χρόνια είναι κυρίως χώρος χαλάρωσης και εκτόνωσης αρνητικών συναισθημάτων. Σε μερικές γραμμές ψηφιακής μελάνης, οι βασανιστικές σκέψεις γίνονται πιο ελαφριές και τα προβλήματα παίρνουν το δρόμο τους προς τη λήθη.

Σε ημέρες λοιπόν που κυλάνε στρωτά, το ιστολόγιο δεν είναι απαραίτητο μέρος της καθημερινότητάς μου. Όμως, όπως έχω κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, οφείλω πού και πού να πιεστώ για να γράψω μερικά όμορφα στοιχεία, ώστε σε μελλοντικές αναγνωστικές αναδρομές να έχω πιο σφαιρική εικόνα της εποχής.

Απουσία ρουτίνας λοιπόν στη δουλειά. Πολλές όμορφες εναλλαγές, ηθική ικανοποίηση, επαφή με διαφορετικό κόσμο, πιο αισιόδοξο, αλλά και επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό. Ενίοτε υπάρχει πίεση και άγχος, αλλά σύντομα ξεπερνιέται και μένει η γλύκα της επιτυχίας. Οι ημέρες περνάνε σχετικά γρήγορα και με ωραία διαδοχή διαφορετικών εικόνων. Η τύχη μέχρι στιγμής είναι με το μέρος μου και σε συνδυασμό με το "επί-" της δικής μου προσπάθειας, έρχεται η επι-τυχία. Η δουλειά μου αναγνωρίζεται ηθικά και αυτό με γεμίζει.

Ο καιρός έχει φτιάξει, οπότε χαίρομαι περισσότερο τη μοτοσυκλέτα, σε κάθε διαδρομή. Από την άλλη μεριά, οι αναμνήσεις των τελευταίων ετών με τις συχνές βροχοπτώσεις και τη μεγάλη χρονική απόσταση από το γραφείο τις μέρες που κινούμαι με αμάξι, με κάνουν να σκέφτομαι την αλλαγή εργασίας. Είναι μεγάλο το ρίσκο όμως, να αφήσω κάτι που μου αρέσει, σε ένα χώρο που έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη, για κάτι άγνωστο. Πρέπει κάποια στιγμή να το πάρω απόφαση, ώστε να μάθω νέα πράγματα, να πετύχω περισσότερες ευκαιρίες δημιουργικότητας, που μου λείπει πολύ, καθώς και περισσότερα χρήματα.

Έχω περιορίσει τη δεύτερη εργασία. Νιώθω απεγνωσμένα την ανάγκη για προσωπικό χρόνο και ξεκούραση. Νομίζω ότι πέρασα τη φάση που ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση από το να δουλεύω ακατάπαυστα και πλέον έχω άλλες προτεραιότητες. Μου αρέσει να εργάζομαι, αλλά χρειάζομαι μέσα στη μέρα προσωπικό χρόνο για να χαλαρώσω και τα αποτελέσματα είναι προφανή. Καμία σχέση με την υπερένταση που είχα πρόπερσι, εργαζόμενος εντατικά, με δική μου επιλογή.

Προτιμώ να πάω για τρέξιμο ένα απόγευμα ή σούρουπο, παρά να δουλεύω μέχρι αργά. Ειδικά τώρα που έχει φτιάξει ο καιρός και έχει μεγαλώσει η ημέρα, οι συνθήκες είναι ιδανικές. Η ομαδική ποδηλασία δε με τραβάει πλέον, αλλά θέλω πού και πού να ανεβαίνω στην Πεντέλη, έτσι για τις αναμνήσεις και την προπόνηση. Προτιμώ τις πεζοπορίες ή να περνάω χρόνο με καλούς φίλους.

Δεν έγινα ξανφνικά χαρούμενος άνθρωπος, αλλά ευτυχώς ξεπροβάλλουν μία στο τόσο όμορφες στιγμές που έχω τόσο ανάγκη. Η ομορφιά της ζωής αυτή την περίοδο βρίσκεται στο τρίπτυχο εργασία-τρέξιμο-μοτοσυκλέτα.

Ανάβαση Πεντέλης

Μου αρέσει πολύ να νιώθω ότι οι καθημερινές είναι διαφορετικές. Κάπως έτσι, πριν από μερικές ημέρες, τελειώνοντας τη δουλειά νωρίτερα από το συνηθισμένο αποφάσισα να ανέβω στην Πεντέλη. Με είχε άλλωστε προβληματίσει εκείνη η φορά τον προπερασμένο μήνα που είχα επιστρέψει σπίτι με χλιαρά συναισθήματα. Ανεβαίνω στην Πεντέλη εδώ και οκτώ χρόνια, δεν είναι δυνατόν να με προδώσει το αγαπημένο μου βουνό και να χάσω το σημαντικότερο καταφύγιό μου.

Εκείνη η καθημερινή ήταν λοιπόν όμορφη. Ένιωσα ότι αφιέρωσα ποιοτικό χρόνο στον εαυτό μου, απόλαυσα τη θέα και την ηρεμία του βουνού, ενώ δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να ανέβω. Το επανέλαβα μερικές μέρες μετά και ήταν το ίδιο ωραίο, ευτυχώς! Ακόμα πιο γοητευτική ήταν η "μισή ανάβαση" από Διόνυσο προς Παλαιά Πεντέλη, κυρίως λόγω του διαφορετικού τοπίου. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι αυτό που με έκανε περισσότερο να μειώσω την ενασχόλησή μου με την ποδηλασία είναι οι ομαδικές ποδηλατοβόλτες και όχι αυτή καθεαυτή η ποδηλασία, κάτι το οποίο επιβεβαίωσα χθες. Δυσκολεύομαι για μία ακόμα φορά να κοινωνικοποιηθώ επιτυχώς. Με ενοχλούν διάφορες συμπεριφορές, ζηλεύω, βαριέμαι, δε βρίσκω ενδιαφέρον στην επικοινωνία με τα ίδια άτομα που αναλώνονται σε συζητήσεις που έχω κάνει πολλάκις στο παρελθόν. Μάλλον πρόκειται για κορεσμό.

Αντιθέτως, τώρα που μεγάλωσε η μέρα και έφτιαξε ο καιρός, το να βγω μόνος μου για ποδήλατο στο βουνό, με γεμίζει ψυχικά και αδειάζει προσωρινά τη σκέψη μου από προβληματισμούς. Ακόμα καλύτερα το τρέξιμο, τόσο στο άλσος Συγγρού όσο και στην οδό Ρόδων. Η άνοιξη είναι τόσο όμορφη με την ιδανική θερμοκρασία, τη μεγάλη διάρκεια της ημέρας και τις μυρωδιές. Είναι πολλές οι φορές που κοντοστέκομαι όταν περνάω δίπλα από ανθισμένα δέντρα (ειδικά οι νερατζιές είναι απίστευτες), έτσι για να απολαύσω λίγο ακόμα τη μυρωδιά των ανθέων τους.

Χθες το βράδυ, επιστρέφοντας από την ποδηλασία, χαλαρός μεν, αλλά όχι κεφάτος, έκοψα ρυθμό για να απολαύσω την όμορφη νύχτα. Μυρωδιές από τα άνθη, ησυχία και ίσα να ακούγεται η κύλιση του ποδηλάτου στο σκοτεινό δρόμο. Χρόνος περισυλλογής, που μου θύμισε ένα αντίστοιχο καλοκαιρινό βράδυ, πριν από δύο χρόνια.

Η δουλειά πάει πολύ καλά. Άλλα δύο επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό έχουν προγραμματιστεί για τον τρέχοντα μήνα, που μου δημιουργούν ωραίες προσδοκίες. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη πίεση, αντιθέτως ενασχόληση με όμορφα αντικείμενα, επαφή διαφορετικά άτομα και πολύς χρόνος εκτός γραφείου, που το προτιμώ.

Ο καιρός μού επιτρέπει να παίρνω συχνά τη μοτοσυκλέτα και να την απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο. Δεν τη χορταίνω με τίποτα. Έκανα μία ακόμη εκδρομή με παρέα και γέμισα με όμορφες εικόνες. Θα ήθελα να κάνω αρκετές ακόμα μικροεκδρομές, αλλά δυσκολεύομαι να βρω παρέες που να είναι στην ίδια φάση, καθότι είμαι αργός οδηγός. Μόνος μου δε με τραβάει να κάνω βόλτα. Απολαμβάνω στο έπακρο την υποχρεωτική διαδρομή προς τη δουλειά, αλλά όταν έχω την επιλογή να κάνω κάνω κάτι ο ίδιος, δε θέλω να είμαι μόνος μου. Κι αν είμαι, ο αθλητισμός είναι εκείνος που με κάνει να ξεχνάω τη μοναξιά και να νιώθω καλά όσο η καρδιά χτυπάει έντονα.

Το κεφάλαιο "γυναίκα" φαίνεται ότι έχει κλείσει αυτήν την περίοδο στην ζωή μου. Γνώρισα μία ακόμα κοπέλα σε παρέα, αλλά δεν είχα τη δύναμη να τη φλερτάρω, ούτε είδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εκείνη. Έχω απογοητευτεί τόσο έντονα από τις διαδοχικές απορρίψεις που έχω υποστεί, ώστε πλέον δεν ελπίζω ότι υπάρχει κοπέλα που θα γοητευτεί από εμένα. Το να ερωτευτώ ο ίδιος είναι σχετικά εύκολο, αλλά χωρίς ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Με πειράζει πολύ και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω βρει κάτι που να γεμίζει το κενό για να περνάει ο χρόνος όμορφα και όχι μελαγχολικά.

Μακάρι να έρθει σύντομα ο καιρός που θα χαθώ σε πελάγη ευτυχίας και θα ξεχάσω το ιστολόγιο.

"Κάτι όμορφο"

Ανάμεικτες συναισθημάτων οι τελευταίες εβδομάδες. Χωρίς εντάσεις, αλλά με συναισθηματική μονοτονία που με έχει κουράσει.

Η δουλειά είναι στις καλές της περιόδους, αλλά δε μου αρκεί αυτό. Νιώθω ότι κουράζομαι εύκολα, ότι βαριέμαι γρήγορα, ενώ δύσκολα εισπράττω ικανοποίηση. Πετυχαίνω όμορφες στιγμές, αλλά δεν κρατάνε πολύ και το σημαντικότερο είναι ότι δε βοηθούν στην ανάκτηση αισιοδοξίας. Δεν υπάρχουν δυνατοί στόχοι που θα κρατήσουν το πνεύμα σε εγρήγορση.

Ευτυχώς υπάρχει η μοτοσυκλέτα να μου χαρίζει όμορφες στιγμές, ακόμα και στην καθημερινή μετακίνηση. Το ίδιο και το τρέξιμο. Είναι από τα λίγα που κάνω και νιώθω ότι είναι ο δικός μου προσωπικός χρόνος, εκτόνωσης, περισυλλογής. Η ομαδική ποδηλασία πλέον δε με ενθουσιάζει, οπότε την ασκώ αραιά.

Σήμερα έβγαλα το ποδήλατο βουνού που είχα αγοράσει πριν από τρία χρόνια και έχω χρησιμοποιήσει ελάχιστα. Από τις πιο άδοξες αγορές, αξιοποιήθηκε ελάχιστες ημέρες, αλλά τουλάχιστον όμορφες. Αντιθέτως, το παλιό αγαπημένο μου, καλοσυντηρημένο ποδήλατο, που έχω από παιδί, είναι εκείνο που μου έχει προσφέρει πάρα πολλά, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Ανέβηκα με αυτό σήμερα στην Πεντέλη, μετά από δύο μήνες και αυτή τη φορά το ευχαριστήθηκα πολύ, σε αντίθεση με την προηγούμενη.

Κάτι συμβαίνει σε υψόμετρο 800 μέτρων, μόλις περνάω την πηγή "Κομματά". Αμέσως νιώθω ότι έχω φύγει από την πόλη και βρίσκομαι στο δικό μου χώρο. Δεν ένιωσα ιδιαίτερη κούραση, ανέβηκα πολύ πιο εύκολα από την προηγούμενη φορά, χωρίς να χρειαστεί να κάνω στάση ή να βάλω το μικρό δίσκο. Τα οφέλη της δρομικής προπόνησης είναι εμφανή. Κατέβηκα αναζωογονημένος, μπορείς να πεις και γεμάτος. Χρειάστηκε να περάσουν ώρες για να νιώσω πάλι μοναξιά στο σπίτι, όμως δεν ήθελα να βγω.

Οι τελευταίες πεζοπορίες που πήγα δεν ήταν τόσο ευχάριστες όσο οι πρώτες. Επαληθεύτηκε για μία ακόμη φορά η διαπίστωσή μου ότι όταν περνάω πολύ καλά σε κάτι, το επαναλαμβάνω με υψηλές προσδοκίες και τελικά απογοητεύομαι. Επιπρόσθετα, έπεσα αφελώς θύμα μικροκλοπής, κάτι που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Τα τελευταία οκτώ χρόνια συμμετέχω συστηματικά σε ποικίλες ομάδες. Κυρίως ποδηλατικές, αλλά και πεζοπορικές, μοτοσυκλετιστικές και άλλες. Έχω εξοικειωθεί να κάνω παρέα με αγνώστους και ενίοτε να περνάω καλά μαζί τους, χωρίς να είμαι καχύποπτος. Ακόμα και με τις κοπέλες που έχω γνωρίσει, νοιώθω γρήγορα μεγάλη οικειότητα και σε καμία περίπτωση ανασφάλεια. Μάλιστα παραξενεύομαι, όταν βλέπω επιφυλακτικότητα σε άλλους. Όμως με την ξενέρα που έφαγα πριν από μερικές ημέρες, προς το παρόν νοιώθω αποξενωμένος και χωρίς διάθεση να γνωρίσω νέα άτομα. Τώρα καταλαβαίνω γιατί έδειχναν επιφυλακτικότητα κάποιες κοπέλες και δικαιολογώ ακόμα περισσότερη. Διαπιστώνω ότι παραήμουν αγαθός και μάλλον υπήρξα τυχερός.

Από την άλλη μεριά, ελπίζω να ξεπεράσω σχετικά σύντομα τη φάση αυτή και να ξαναγίνω καλόπιστος μεν, προσεκτικός δε, διότι δεν κερδίζεις αν κλείνεσαι στον εαυτό σου, φοβούμενος την υστεροβουλία των άλλων. Καλύτερα να κοινωνικοποιείσαι κι ας τρως μικρές σφαλιάρες πού και πού.

Η τελευταία εβδομάδα κύλησε πολύ χαλαρά, αλλά ανιαρά. Νομίζω ότι εξαντλούνται οι ανοχές μου πολύ εύκολα και πέφτει γρήγορα η ψυχολογία μου, παρόλο που διανύουμε τον καλύτερο μήνα του χρόνου και έχει αλλάξει η ώρα, οπότε μπορώ να απολαύσω τα απογεύματα. Κάπως έτσι, την περασμένη Πέμπτη, είχα πάει από νωρίς στο γραφείο με τη μηχανή. Ξεκίνησα τη μέρα χαρούμενος, αλλά καθώς περνούσαν οι ώρες άρχισα να μελαγχολώ. Βγήκα για μισή ώρα να περπατήσω προς το γειτονικό βουνό και σταμάτησα σε ένα πάρκο. Ησυχία, πολύ καλός καιρός, τέλειο τοπίο, αλλά η φάση μου θύμισε την περίοδο που ήμουν στο εξωτερικό: Αντικειμενικά πολύ ωραίες συνθήκες, αλλά δεν μπορούσα να τις απολαύσω.

Παραμιλούσα από μέσα μου και έλεγα "Μακάρι να συμβεί κάτι όμορφο για να μου αλλάξει τη διάθεση". Ένιωθα ότι δεν είναι στο χέρι μου να κάνω κάτι για αισθανθώ καλύτερα, οπότε περίμενα μοιρολατρικά να ...συνωμοτήσει το σύμπαν προς όφελός μου. Ε, αυτή τη φορά συνωμότησε. Γυρνάω στο γραφείο και βλέπω e-mail από κάποιον manager "S.O.S. πάρε με τηλέφωνο". Τα νέα ήταν μία ακόμα ευχάριστη εργασία για την επόμενη ημέρα, μακριά από τη μονοτονία του γραφείου. Ξαφνικά άρχισα να κάνω πλάκα με τους συναδέλφους, ένιωσα να έχω πολλές δυνάμεις και όρεξη για δουλειά. Γιατί όμως να μην μπορώ να διαχειριστώ μόνος μου τη διάθεσή μου και να βασίζομαι σε εξωγενείς παράγοντες;

Θέλω απεγνωσμένα να γυρίσω το χρόνο έξι χρόνια πίσω. Τότε που μπορούσα να απολαύσω τη στιγμή και τη μέρα, χωρίς να με προβληματίζει η απουσία γυναίκας στη ζωή μου. Μπορούσα να αδράξω τη μέρα σε βάθος.

Είναι συχνές οι φορές που εκτιμάω αυτά που βλέπω γύρω μου. Από μία όμορφη βόλτα που έκανα μία καθημερινή στον Εθνικό Κήπο, μετά από δεκαετίες, από τα ανθισμένα λουλούδια που με κάνουν να κοντοστέκομαι για να τα μυρίσω περισσότερη ώρα. Όσο όμως κι αν τα γράφω αυτά, ξέρω ότι δεν είναι εκείνα που θα μου δώσουν το πολυπόθητο αίσθημα ευτυχίας που αποζητώ εδώ και καιρό.

Ευτυχώς που υπάρχει η Πεντέλη.

Ταξίδι στο εξωτερικό

Όταν ακούς από τους διευθυντές να σου λένε "Σε χρειαζόμαστε στο ταξίδι στο εξωτερικό, πρέπει να έρθεις μαζί μας", δεν το σκέφτεσαι πολύ. Αφενός είναι κολακευτικό, αφετέρου είναι δουλειά και πρέπει να γίνει. Σε τελική ανάλυση θα είναι μία εμπειρία.

Η αλήθεια είναι ότι το ταξίδι με άγχωνε τις πρώτες μέρες που ανακοινώθηκε και μου δημιουργούσε κυρίως αρνητικά συναισθήματα. Ήθελα να έρθει και να φύγει, να περάσουν οι μέρες και να γυρίσω σε κανονική ροή. Ήξερα βέβαια ότι θα βοηθήσει στην απομάκρυνση της ρουτίνας, όπως άλλωστε συμβαίνει με άλλες δουλειές που αναλαμβάνω.

Έφθασαν λοιπόν οι μέρες και βρέθηκα στο αεροδρόμιο. Είχα να πετάξω με αεροπλάνο από τότε που εργαζόμουν στο εξωτερικό. Μου είχε λείψει η ωραία αίσθηση τη στιγμή της απογείωσης. Είχα φροντίσει να γεμίσω το κινητό μου με τραγούδια, ώστε να περάσει ευχάριστα η δίωρη πτήση. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι όλα ήταν άψογα οργανωμένα και το αρχικό αίσθημα του αγνώστου και της ανασφάλειας εξαφανίστηκε. Η γραμματέας είχε φροντίσει να κανονίσει για τα πάντα. Εισιτήρια (μέχρι και check-in είχε κάνει για εμάς), ξενοδοχείο κοντά στο κέντρο της πόλης, ενοικιαζόμενα αμάξια και οτιδήποτε άλλο. Παρέα με πέντε έμπειρους διευθυντές, ένιωθα ότι έχω πάει ταξίδι αναψυχής με πρακτορείο που σου έχει τα πάντα έτοιμα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και χαλαρή δουλειά στο ενδιάμεσο, ώστε να μη νιώθω ότι βαριέμαι από την τουριστική κρεπάλη. Αισιόδοξοι άνθρωποι, που παίρνουν γρήγορες και σωστές αποφάσεις, σε όποια μικροεμπόδια παρουσιάζονται, σου μεταδίδουν την ενέργειά τους, σε αντίθεση με το μίζερο κλίμα του γραφείου.

Έχω ξαναπάει επαγγελματικό ταξίδια, αλλά εκεί τα πράγματα ήταν πιεστικά ως προς το χρόνο. Έτρεχες να προλάβεις συναντήσεις ανάμεσα στις πτήσεις σου. Περίμενες να επιστρέψεις στο γραφείο για να ξεκουραστείς. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ήταν απρόσμενα καλά. Πολύ χαλαρό πρόγραμμα, άτομα που γνώριζαν καλά σε ποια μέρη θα πάμε για ...να διασκεδάσουμε και είχα να παλέψω με το γεγονός ότι δεν είμαι της καφετέριας, του εστιατορίου και του club. Η δουλειά είχε απαιτήσεις μόνο τη μία από τις μέρες που ήμουν εκεί, αλλά σε αντικείμενο που γνωρίζω καλά, οπότε δεν είχα άγχος, απλώς λίγη αγωνία.

- Όλα πήγαν καλά. Πρέπει να το γιορτάσουμε τώρα! Να δούμε και την πόλη.

...άκουσα να λέει η μία διευθύντρια.

Κάπως έτσι, μερικές εργάσιμες ημέρες μετατράπηκαν σε χαλαρή και όμορφη ταξιδιωτική εμπειρία. Αρχίζω και πιστεύω ότι οι χαμηλές προσδοκίες είναι πολύ σημαντικές για να νιώθεις κάποιες φορές καλά. Πήγα αρνητικά προκατειλημμένος και εξεπλάγην που πέρασα όμορφα.

Πάνω που σκεφτόμουν ότι θα μου άρεσε να ξαναπάω σε αντίστοιχα χαλαρό επαγγελματικό ταξίδι, ακούω:

- Τα πήγες πολύ καλά. Θα ξαναπάμε κάποια στιγμή στο μέλλον.

Αυτή τη φορά δεν αγχώθηκα, άλλα ένιωσα ανυπομονησία. Οποία έκπληξη! Ο Ποδηλάτης Πεντέλης αισθάνεται ανυπομονησία για ταξίδι.

Πέρα από το ταξίδι, ας σημειωθεί λοιπόν ότι διανύω άλλη μία πολύ καλή εργασιακή περίοδο. Δεν είναι τόσο καλά όσο το 2016 που ήταν θεϊκή περίοδος για μερικούς μήνες, αλλά τώρα έχω περισσότερη αισιοδοξία και απολαμβάνω τη δουλειά.

Ας πάμε όμως στα προσωπικά...

Ήττα. Τι ήττα; Σαν το έβδομο γράμμα του ελληνικού αλφάβητου, αλλά με δύο ταυ. Πανηγυρική μάλιστα. Η αυτοπεποίθηση στο υπέδαφος και μαζί της έχει παρασύρει το αίσθημα ευτυχίας.

Βγήκα μία φορά ακόμα με την Έλενα και περάσαμε ωραία, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι η κοπέλα απλά παίζει. Δείχνει περιστασιακά ενδιαφέρον, αλλά τον περισσότερο καιρό αδιαφορία. Για μία ακόμη φορά ερωτεύτηκα κοπέλα που δεν νιώθει κάτι αντίστοιχο. Φθάνει πάλι στα αυτιά μου η φωνής μίας καλής φίλης:

"Τα έχουμε πει ξανά και ξανά. Έχεις ανάγκη να νιώσεις ζεστασιά σε μία σχέση και φαντάζεσαι καταστάσεις που δεν υφίστανται. Αν απολάμβανες τη διαδικασία, θα σου έλεγα ότι δεν πειράζει πολύ. Όμως εσύ υποφέρεις. Βίωσε τη σκληρή πραγματικότητα, νιώσε τη μοναξιά σου και μην αφήνεις τις ελπίδες να γίνονται προσδοκίες και αυταπάτες. Ξεκόλλα και προχώρα τη ζωή σου με πραγματικά γεγονότα. Στην τελική, περισσότερο θα σε εκτιμήσει μία κοπέλα αν σε δει να γυρνάς την πλάτη και να προσπαθείς με κάποια άλλη, παρά να επιμένεις κόντρα στο χλιαρό ενδιαφέρον της."

Μου αρέσει πολύ να ακούω σκληρές αλήθειες, κόντρα στην πλάνη της γοητείας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή την περίοδο δεν έχω εντοπίσει δραστηριότητα που να μου αρέσει πραγματικά για να τροφοδοτήσει την ψυχή μου. Να μου δημιουργεί προσμονή όταν την προγραμματίζω, να με κάνει να ξεχνάω την ερωτική απογοήτευση όταν την κάνω και να μου αφήνει γλυκιά γεύση τις επόμενες ημέρες.

Επιχείρησα μία ακόμα εκδρομή με μοτοσυκλέτες, αυτή τη φορά με υψηλές προσδοκίες, λόγω της πολύ όμορφης προηγούμενης βόλτας. Δυστυχώς δεν ευοδώθηκαν. Δεν ταίριαξα με την παρέα και μάλλον θεώρησα τη μέρα ανεπαρκώς αξιοποιημένη. Περισσότερο άξιζαν κάποια μαθήματα που έκανα σε πίστα με τη μοτοσυκλέτα, αλλά κι αυτά δεν είχαν τη σπίθα που σου δίνει ο έρωτας.

Ρίχνω κλεφτές ματιές στην Πεντέλη όταν είναι στο φόντο, αλλά δε με μαγνητίζει όπως κάποτε. Η σκέψη μου δυσκολεύει αντικειμενικά όμορφες στιγμές και δε με αφήνει να απολαύσω τη ζωή.

Πρέπει να μάθω να κινούμαι σε γκρίζα δάση και να εντοπίσω τα πινέλα που θα τα χρωματίσω. Δεν έχω καταθέσει τα όπλα, αλλά σίγουρα δεν απολαμβάνω τη διαδικασία και νιώθω ότι οι μέρες περνούν χωρίς νόημα

Ζητείται δραστηριότητα

Ας αρχίσουμε από τα καλά της τελευταίας περιόδου. Η δουλειά πάει πολύ καλά. Υπάρχουν μερικές μέρες που νιώθω δημιουργικός και μετά από καιρό πήρα αναγνώριση από τη διοίκηση της εταιρείας για την απόδοσή μου. Είχα συμβιβαστεί στο να αποτιμώ μόνος την προσπάθειά μου και να παίρνω προσωπική ικανοποίηση από τη δική μου σκέψη, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι πολύ όμορφο να αναγνωρίζεται έμπρακτα από τρίτους.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι η εργασία έχει τα πάνω και τα κάτω της, αλλά οφείλω να καταγράψω μία καλή περίοδο και να ελπίσω ότι θα έχει κάποια διάρκεια. Άλλωστε σύντομα ετοιμάζω επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό, που ναι μεν θα με ξεβολέψει, αλλά ξέρω ότι θα μου δώσει εμπειρίες και θα βοηθήσει στο να μην έρθει γρήγορα η ρουτίνα.

Η Ισμήνη... Αχ, αυτή η Ισμήνη. Τη λατρεύω! Ξέρω ότι το γράφω και το ξαναγράφω, αλλά είμαι ερωτευμένος με τη μοτοσυκλέτα μου. Με κάνει συνέχεια χαρούμενο. Η τελευταία εβδομάδα είχε καλό καιρό και τη χάρηκα στο έπακρο. Απίστευτο, ένα αντικείμενο να σε ανεβάζει τόσο πολύ ψυχικά. Δεν τρέχω, αρκεί και μόνο η αίσθηση της δύναμής της και η ομορφιά της που με γοητεύει. Αν περάσει μέρα που δεν την έχω οδηγήσει, μου λείπει.

Τι άλλο; Α, διάβασμα! Ο βροχερός καιρός του περασμένου μήνα με βοήθησε να στρωθώ στο διάβασμα για να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου. Επιτέλους μπήκε σε μία σειρά το διάβασμα που ήθελα να κάνω εδώ και χρόνια. Η ύλη προχωράει, απολαμβάνω τη διαδικασία και ταυτόχρονα ονειρεύομαι αλλαγή εργασίας, προς κάτι κοντά στο σπίτι μου, με καλό εργασιακό κλίμα και δημιουργική εργασία. Ακόμα κι αν δεν καταλήξει κάπου, η ίδια η προσπάθεια μου δίνει ικανοποίηση. Απλώς χρειάζομαι περισσότερο χρόνο και αρκετή δύναμη για να στρωθώ τα βράδια που είμαι ήδη κουρασμένος πνευματικά από την εργασία μου.

Ας περάσουμε όμως στα άσχημα, που είναι όπως πάντα η αφορμή της συγγραφής. Ήθελα μέρες να γράψω και δεν έβρισκα το σθένος, την αρνητική ψυχική κατάσταση που ψάχνει έξοδο διαφυγής και έκφρασης. Και να που τη βρήκα.

Η ποδηλασία έχει πάρει την κατιούσα. Βαριέμαι ακόμα και βόλτες των δύο ωρών. Δε μετανιώνω όταν πηγαίνω, διότι ξέρω ότι κάνω καλό στην υγεία μου και τη φυσική μου κατάσταση. Αλλά δεν απολαμβάνω τη διαδικασία. Σαν φάρμακο ένα πράμα... Δε θα το περίμενα από εμένα πριν από πέντε χρόνια να λέω κάτι τέτοιο για την ποδηλασία. Αρχίζω και βαριέμαι τις ποδηλατοπαρέες και σκέφτομαι να κάνω μοναχικές προπονήσεις, σε χαλαρό ρυθμό. Για Πεντέλη, ούτε λόγος. Απίστευτο κι όμως αληθινό, ότι τη βλέπω και πλημμυρίζω αναστολές. Βαρεμάρα, δυσκολία ή όλα μαζί. Ακόμα και τις μέρες που δε νιώθω καλά, δεν τη βλέπω σαν καταφύγιο σκέψεων και συναισθημάτων, όπως άλλοτε. Υπάρχει στην καρδιά μου και ίσως την αναζητήσω όταν φτιάξει ο καιρός, αλλά δεν την ποθώ όσο παλαιότερα. Ίσως θα πρέπει να αλλάξει ο τίτλος του ιστολογίου και το ψευδώνυμό μου. :)

Πρόσφατα πήγα ποδηλατοβόλτα με μία ομάδα και πάνω στο μισάωρο βαρέθηκα. Πάλεψα με την πλήξη μου για να κάνω όλη τη διαδρομή και τα κατάφερα. Σίγουρα δεν πέρασα καλά. Επέμεινα όμως και ξαναπήγα με άλλη παρέα ένα βράδυ. Μέσα σε μία ώρα με έπιασε απίστευτη νύστα. Η ικανοποίηση από τη δουλειά με είχε κάνει να δώσω ακούσια περισσότερη ενέργεια σε αυτή, οπότε στο τέλος της εβδομάδας ήρθε απότομα η κόπωση. Το κερασάκι στην τούρτα ένας γνωστός μου να έχει διάθεση για κουβέντα και να με αρχίσει σε ...συνταγές μαγειρικής. Οϊμέ! Γλίτωσα κάποια στιγμή από αυτόν, έκανα λίγη πλάκα με τους άλλους και σίγουρα καλή προπόνηση, αλλά επέστρεψα στο σπίτι κενός ψυχικά και συναισθηματικά. Είναι προφανές ότι δε με γεμίζει πλέον.

Εδώ λοιπόν ταιριάζει ο τίτλος, ότι αναζητώ απεγνωσμένα δραστηριότητα που να με κάνει να μην κοιτάζω το ρολόι για να περάσει η ώρα. Δραστηριότητα, που θα με κάνει να ξεχνάω τη μοναξιά και θα με γεμίζει. Όπως ήταν η ποδηλασία πριν μερικά χρόνια, πρέπει να βρω κάτι αντίστοιχο. Ίσως είναι οι βόλτες με τη μηχανή, αλλά δεν έχω οργανωθεί καλά ακόμη. Κι εκεί όμως έχω ενδοιασμούς, Αν αλλάξω την άθληση με τα ταξίδια με μηχανή, θα χαθεί η φυσική κατάσταση και ίσως χάσω τη χαλάρωση που προσφέρει ο αθλητισμός. Πρέπει λοιπόν να βρω ισορροπίες στο λίγο ελεύθερο χρόνο που διαθέτω.

Συνεχίζοντας με την ουσία της ανάρτησης, έχω φάει απίστευτη ήττα στην προσωπική μου ζωή. Μακάρι να διαβάζω αυτές τις γραμμές μετά από καιρό και να γελάω, αλλά στην παρούσα φάση δεν είναι καθόλου αστείες. Μαζεύω δυνάμεις, προσπαθώ, αποτυγχάνω. Ξαναμαζεύω ό,τι δυνάμεις μπορεί να μου δώσει η Ισμήνη και η δουλειά, ξαναπροσπαθώ και ...ξαναποτυγχάνω. Η Ελένη που έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση, μου χάρισε μερικές όμορφες ημέρες, αλλά η ουδέτερη στάση της δεν άλλαξε προς το ερωτικό. Προσπάθησα λίγο ακόμα, αλλά πλέον θεωρώ ότι δεν έχει νόημα. Άλλωστε, θεωρώ ότι αξίζω και ο ίδιος να νιώσω τον πόθο μίας γυναίκας, δηλαδή αμοιβαία αισθήματα και θεωρώ ότι η συγκεκριμένη δε θα μου προσφέρει κάτι τέτοιο. Καλά να είναι η κοπέλα, αλλά θα πρέπει να κάνω στροφή κρατώντας τις όμορφες αναμνήσεις μαζί της.

Πάνω που νιώθω εξαντλημένος, ανίκανος να κερδίσω το ενδιαφέρον μίας γυναίκας και αδύναμος να τη διεκδικήσω, προσπαθώ να βρω μία ικμάδα δύναμης για να μην τα παρατήσω τελείως και κλειστώ στον εαυτό μου. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω, διότι είναι πολλές οι φορές που καταρρακώνομαι ηθικά και νιώθω ότι οι αποτυχημένες προσπάθειες υποβαθμίζουν κι άλλες πτυχές της ζωής μου και τελικά αφαιρούν μεγάλο μέρος της ποιότητάς της.

Με αυτά και με αυτά, μια και βαριόμουν να πάω για ποδήλατο, αποφάσισα να κάνω μία ακόμα πεζοπορική βόλτα. Με ομάδα που ήξερα λίγο μερικά άτομα, αλλά χωρίς συγκεκριμένες παρέες, πρακτικά ξεκίνησα μόνος. Μπαίνω στο πούλμαν, χαιρετάω μερικά άτομα που ψιλοήξερα και ψάχνω κενή θέση για να καθίσω. Η μόνη που υπήρχε ελεύθερη ήταν η χειρότερη. Δίπλα σε μία κυρία που ήξερα ότι φωνάζει και γκρινιάζει όλη την ώρα. Δυστυχώς έχω ξεχάσει τα ακουστικά του κινητού, οπότε χάνεται το καταφύγιο της μουσικής, ώστε να μην την ακούω. Από τα πρώτα λεπτά αρχίζει να παραπονιέται για τον καιρό, για τον κόσμο, για διάφορα. Αρνητικός άνθρωπος που περνάει τη μαυρίλα της ψυχής της στους άλλους. Δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμη και περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις να βρω μία δικαιολογία και να την κοπανήσω. Έστω να γυρίσω στο σπίτι για διάβασμα.

Κοιτάζω τριγύρω μου απογοητευμένος. "Θα είναι χάλια μέρα, το βλέπω. Πέντε ώρες στο λεωφορείο με αυτή, τη στρουμφίσαμε." Ξαφνικά βλέπω μία κοπέλα λίγες θέσεις μπροστά να κάθεται μόνη της. Αριστερά δύο φίλες της κι εκείνη να κοιτάζει έξω για να δει πού είναι η τέταρτη της παρέας. Μάλλον άργησε εκείνη και έχασε την πεζοπορική εκδρομή. Ένα πανέμορφο κορίτσι που χαμογελάει και γελάει συνέχεια, κάνει πλάκα με τις άλλες και γενικά δίνει ζωντάνια στον περίγυρό της. Το αντίθετο δηλαδή από τη μαντάμ που κάθεται δίπλα μου. Επιπρόσθετα, υπάρχει θέση ελεύθερη δίπλα της στο παράθυρο. Οι σκέψεις πετάγονται σαν βέλη στο μυαλό μου:

- Δεν ήρθε μάλλον η φίλη της, οπότε η θέση δίπλα της στο παράθυρο που είχε κρατήσει, αυτομάτως περισσεύει.

- Να τη ρωτήσω αν μπορώ να καθίσω ή θα την τρομάξω που είναι μικρούλα; Μήπως θέλει την ησυχία της και γίνω αδιάκριτος;

- Δε χάνω κάτι να τη ρωτήσω. Άλλωστε δεν έχω κακό σκοπό. Απλά θέλω να γλιτώσω από τη γκρινιάρα δίπλα μου και να καθίσω ήσυχα στο παράθυρο.

Διστάζω...

Ξαναδιστάζω...

- Ρε ποδηλάτη σύνελθε, δεν θα της κάνεις κακό. Άντε να ξεβολευτεί λίγο και να βάλει το μπουφάν της πιο δίπλα.

Η λογική λέει ότι η κίνηση είναι σωστή και οι όποιοι ενδοιασμοί μου είναι απλά ντροπή, την οποία ξέρω πολύ καλά να διαχειρίζομαι: Απλά δε σκέφτομαι περισσότερο και πράττω.

Πολύ ευγενική η κοπέλα, μου κάνει χώρο να περάσω και φθάνω στο σωτήριο παράθυρο, μακριά από την παραπονιάρα κυριούλα. Αλλά ξαφνικά:

- Καλημέρα! Είμαι η Έλενα, εσένα πώς σε λένε;

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σοκ! Αλλά δεν τα χάνω. Αφού ξεκίνησε εκείνη την κουβέντα δε νιώθει άβολα ότι την πλησίασα για να της την πέσω.

Η κοπέλα είναι απίστευτα κοινωνική, αν και φαίνεται πολύ μικρή. Γελάει συνέχεια, γλυκύτατη και χαμογελαστή, δεν αφήνει κενά στην κουβέντα. Όταν τελειώνει ο δικός μου λόγος, συμπληρώνει συνέχεια. Καλύπτει διαρκώς τη δική μου αμηχανία. Στην πορεία είπε ότι είναι μεγαλύτερη απ' όσο δείχνει, κάτι το οποίο δικαιολογεί την άνεση στην κουβέντα.

Η Έλενα έδειξε πολύ έντονο ενδιαφέρον να παραμείνει μαζί μου σε όλη την εκδρομή και περάσαμε μία υπέροχη μέρα. Ανταλλάξαμε εμπειρίες, μιλήσαμε για τη ζωή μας, γελάσαμε, σχολιάσαμε. Περάσαμε μαζί όλη τη μέρα και επιστρέψαμε στο πούλμαν. Με κοίταζε στα μάτια από απόσταση μερικών εκατοστών και κρατιόμουν για να μην τη φιλήσω. Δε θα το έκανα αυτό όμως μπροστά στον κόσμο, ώστε να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση. Άλλωστε δεν ήξερα αν η έντονη έλξη που ένιωθα προς εκείνη ήταν αμοιβαία. Μπορεί απλά να της άρεσε να φλερτάρει και να μιλάει. Έχω κακοπάθει τόσο πολύ με τις κοπέλες που γνώρισα τον τελευταίο καιρό, που δεν πιστεύω πια στη γοητεία μου, έχω πεσμένη αυτοπεποίθηση. Στην επιστροφή κοιτούσα το ρολόι, κοιτούσα και το δρόμο, έβλεπα ότι πλησιάζουμε και δε μου άρεσε. Ήθελα να διασταλεί ο χρόνος και να κρατήσει η στιγμή για πάντα. Αυτό που έγραψα πιο πριν, ότι ψάχνω κάτι που να με κάνει να μην κοιτάζω το ρολόι, ανυπομονώντας να περάσει η ώρα, το βίωνα, αλλά με τη βασική διαφορά ότι δεν ήταν κάτι που είχα πετύχει μόνος μου. Ήταν η πρόσχαρη θεά που με έκανε να πετάω στους αιθέρες.

Ταυτόχρονα υπέφερα όμως. Ένιωθα έντονη έλξη προς εκείνη, πιο έντονη απ' όση είχα νιώσει την πρώτη μέρα με την Ιωάννα. Σαν να ερωτεύτηκα την Έλενα από την πρώτη μέρα. Μέσα μου όμως να γυρνάνε οι ενδοιασμοί και οι φοβίες για το πώς θα νιώσω μερικές μέρες μετά, όταν φάω μία ακόμη χυλόπιτα.

Ουφ, δε με αντέχω πια. Πολύ ευάλωτος στη γοητεία μερικών γυναικών και πολύ απαισιόδοξος για να μπορώ να απολαύσω τη διαδικασία. Πέρασα μία ωραία ημέρα και τώρα υποφέρω, μην ξέροντας τη συνέχεια. Διατηρώ δυστυχώς λίγες ελπίδες και αυτές είναι που με ταλαιπωρούν. Κάποια στιγμή άκουσα και τη φράση που με τρομάζει:

"Πιστεύω ότι η ζωή είναι εμπειρίες, γι' αυτό λατρεύω τα ταξίδια. Θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο και κάθε χρόνο πηγαίνω σε μερικά νησιά στην Ελλάδα, καθώς και στο εξωτερικό."

Τι να πω εκεί...; Πίκρα.


Συνεχίζω το κείμενο μία εβδομάδα μετά...:

Η επαφή με την Έλενα δεν προχώρησε ιδιαίτερα, αλλά δεν πήγε και άσχημα. Η κοπέλα κράτησε επαφή με μηνύματα, αλλά δεν έδειξε ιδιαίτερη διάθεση να συναντηθούμε. Μία ακόμη γυναίκα που με γοήτευσε, αλλά δεν ένιωσε κάτι αντίστοιχο. Τίποτα δεν έχει τελειώσει, αλλά ούτε και έχει αρχίσει. Όπως λέει μία καλή φίλη: "Μπαίνεις συναισθηματικά σε καταστάσεις που δεν υφίστανται. Αφήνεσαι να ονειρευτείς και μετά στενοχωριέσαι. Το ξέρω ότι το έχεις ανάγκη, αλλά πρέπει να σκληρύνεις."

Η απογοήτευση μού έδωσε την απαραίτητη δύναμη για να ανέβω μετά από καιρό στην Πεντέλη. Ήξερα ότι έχει πέσει η φυσική μου κατάσταση, το έβλεπα σε σχέση με τους προπονημένους φίλους μου, αφού πλέον είμαι από τους τελευταίους στην ομάδα. Δεν περίμενα όμως ότι θα χρησιμοποιήσω το μικρό δίσκο στην ανάβαση και θα κάνω και δύο στάσεις. Έτσι ήμουν πριν από 7 χρόνια. Το γράφω και χαμογελάω, αφού δε με πειράζει ιδιαίτερα. Έχω συμβιβαστεί κατ' ουσίαν στο γεγονός ότι δεν πρέπει να σε πτοεί η μείωση των ικανοτήτων σου. Πρέπει να αποδέχεσαι την τρέχουσα κατάσταση σου και να απολαμβάνεις τα μικρά βήματα προς τη βελτίωση, χωρίς να ανυπομονείς για τα περασμένα μεγαλεία. Κυρίως να μην απέχεις, ούτε να κλείνεις τα μάτια, προκειμένου να ζεις με την παλιά σου εικόνα, διαφορετικά δεν πρόκειται να αντιμετωπίσεις την αλήθεια και να προοδεύσεις.

Το βουνό ήταν όπως πάντα πολύ ωραίο και γεμάτο κόσμο. Σήμερα, Καθαρή Δευτέρα, είδα τον περισσότερο κόσμο που έχω δει ποτέ με αμάξια, να απολαμβάνει το βουνό. Ο ουρανός δεν είχε γεράκια, αλλά πολλούς χαρταετούς, μέχρι και την κορυφή του βουνού. Η ανάβαση είχε όμως το ίδιο χαρακτηριστικό που έχει και η αστική ποδηλασία με φίλους: Θετική στο μυαλό μου ως πράξη και ως προπόνηση, αλλά δε με γέμισε ψυχικά, ενώ περιέργως δε με εκτόνωσε συναισθηματικά. Δεν αρκεί αυτή την περίοδο η Πεντέλη για να κάνει να ξεπεράσω την ερωτική απογοήτευση.

Ζητείται δραστηριότητα που να με κάνει να ζω χαρούμενος στον κόσμο μου, μακριά από προσωπικές απογοητεύσεις και προβληματισμούς.

Δύο όμορφες μέρες

Θέλω εδώ και μέρες να γράψω, αλλά ακόμα και τώρα που πήρα την απόφαση, δε νιώθω ότι ρέει άνετα η σκέψη μου. Μάλλον δεν έχω αρκετή συναισθηματική φόρτιση που να αναζητά διέξοδο έκφρασης.

Οφείλω όμως, ανάμεσα στα φορτισμένα παράπονά μου, να αναφέρω και τις καλές στιγμές, ώστε το ιστολόγιο να αποκτά μία ισορροπία και να μην αναφέρεται μόνο στις άσχημες ημέρες.

Η δουλειά τον τελευταίο καιρό πηγαίνει μέτρια. Ούτε πολλή ρουτίνα, αλλά ούτε και πολύ ενδιαφέρον, αλλά μία χαλαρή κατάσταση. Σίγουρα δεν υπάρχει η αφόρητη πίεση του Νοεμβρίου, αλλά το πρόγραμμα του μήνα λέει ότι θα επανέλθει μέρος αυτής. Τουλάχιστον είμαι εφοδιασμένος με επιπλέον πείρα και θεωρώ ότι τα πράγματα δε θα είναι τόσο δύσκολα όσο τότε. Το σίγουρο είναι ότι δε θα βαρεθώ. :p

Η ποδηλασία εξακολουθεί να είναι συστηματικά στο πρόγραμμά μου, αλλά όχι πολύ συχνή. Δε με γεμίζει πλέον όσο κάποτε, ούτε την αποζητώ έντονα. Κοιτάζω την Πεντέλη, είναι μέρες που έχω χρόνο να πάω, αλλά δεν το κάνω. Βαρεμάρα ή απουσία έντονων συναισθημάτων που θα έβγαζα στη δύσκολη ανηφόρα της; Δεν ξέρω... Είναι όμως στη φαρέτρα των μηχανισμών απώθησης συναισθημάτων, οπότε ξέρω που θα κατευθυνθώ, αν χρειαστεί. Δε μου λείπει όμως, ούτε ο συγκεκριμένος προορισμός, ούτε κάποιος άλλος. Στο μυαλό μου η ποδηλασία δεν είναι πλέον το στοιχείο που με ενθουσιάζει.

Ο καιρός είναι λίγο πολύ τα ίδια με πέρσι. Αρκετή βροχή, μου έχει στερήσει πολλές μέρες τη μοτοσυκλέτα. Δε μου φθάνει να την οδηγώ δύο μέρες την εβδομάδα, νιώθω ότι μου λείπει πολύ. Τις μέρες που φθάνω στο γραφείο με την Ισμήνη, είμαι άλλος άνθρωπος. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο την απολαμβάνω. Κάπως έτσι, πριν από μία εβδομάδα, ενώ είχα πάει για ποδήλατο με φίλους, σκεφτόμουν επίμονα την Ισμήνη. Την είχα παρκάρει λίγες ώρες νωρίτερα, αλλά μου έλειπε ήδη. Δεν την είχα χορτάσει, ήθελα περισσότερο χρόνο μαζί της.

Προσπάθησα να βρω παρέα, αλλά η εποχή δεν είναι εύκολη για εκδρομές. Ο κόσμος σκέφτεται τα έξοδα και οι μοτοπαρέες έχουν περιοριστεί. Άλλοι έχουν υποχρεώσεις, άλλοι ενδοιασμούς. Έπρεπε επομένως να οργανώσω μόνος μου κάτι, ακόμα κι αν χρειαζόταν να γνωρίσω νέους μοτοσυκλετιστές. Η τύχη ήταν με το μέρος μου αυτή τη φορά. Βρήκα δύο άτομα, εκ των οποίων ο ένας γνωστός από την εκδρομή που είχα κάνει το φθινόπωρο.

Ο στόχος μου ήταν να φθάσω στη βόρειο Εύβοια, στο Μαντούδι, ακόμα και στους καταρράκτες Δρυμώνα. Μου έχει εντυπωθεί ως ονειρικό εκείνο το μέρος, μετά από δύο περιόδους διακοπών εκεί, αλλά δεν έχω πάει ακόμα με μοτοσυκλέτα. Με καλό καιρό και σωστό προγραμματισμό, μπορεί να γίνει ως ημερήσια εκδρομή. Έπρεπε όμως να αφουγκραστώ τις προτιμήσεις της παρέας, οπότε αλλάξαμε τον προορισμό για μία διαδρομή που επίσης ονειρευόμουν. Παλαιά Επίδαυρο, μέσω της όμορφης παλαιάς εθνικής οδού. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι άχαροι με τη μοτοσυκλέτα, απλά διεκπεραιωτικοί. Η Ισμήνη είναι φτιαγμένη για όμορφους επαρχιακούς δρόμους με στροφές, όπου απολαμβάνεις τη διαδρομή και το τοπίο, γίνεσαι ένα με το περιβάλλον.

Είχα ξανακάνει τη διαδρομή πριν από δύο χρόνια, πηγαίνοντας για δουλειά, αλλά τότε μέχρι την Κόρινθο είχα πάει από τον αυτοκινητόδρομο. Δηλαδή είχα δει μόνο το όμορφο κομμάτι από την Κόρινθο και μετά. Είχε μείνει λοιπόν στο μυαλό μου η ομορφιά της διαδρομής, ήθελα να δω και το επαρχιακό κομμάτι που είχα παρακάμψει, οπότε όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα, φυσικά και συμφώνησα.

Η μέρα ήταν φανταστική. Καταπληκτικός καιρός για χειμώνα, με λίγη συννεφιά και 19°C, ελάχιστη κίνηση στους δρόμους και ωραία παρέα. Η δε διαδρομή, θεϊκή. Πρέπει να ήταν η μόνη μέρα τον τελευταίο χρόνο που πέρασα φανταστικά, ξεχνώντας προσωπικούς προβληματισμούς και απολαμβάνοντας το κάθε λεπτό, χωρίς να υπάρχει γυναίκα στο προσκήνειο. Επέστρεψα σπίτι με ένα χαμόγελο που με συντρόφευε για μέρες. Νομίζω ότι βρήκα τι θέλω να κάνω αυτόν το καιρό για να ξεφεύγω από την καθημερινότητα και τις σκέψεις μου. Πριν από τρία χρόνια που αγόρασα την Ισμήνη, μου έλεγε ένας φίλος "Πάει τώρα το ποδήλατο..." και του έλεγα ότι δε σκοπεύω να το αφήσω. Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός για να νιώσω ότι η μοτοσυκλέτα παίρνει τα σκήπτρα στις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου.

Δεν είμαι απόλυτος, έχω πλέον εμπειρία που με κάνει να ξέρω ότι όλα έρχονται και παρέρχονται. Αφήσουν στην ψυχή σου τα σημάδια τους και τα αποζητάς πάλι όταν έρθει ξανά η ώρα τους. Δε θεωρώ ότι θα αφήσω την ποδηλασία, ούτε ότι θα ασχολούμαι συστηματικά με τη μοτοσυκλέτα. Απλά αυτή την περίοδο θέλω να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο με την Ισμήνη, αφού με κάνει χαρούμενο.

Πάμε λοιπόν στη δεύτερη ωραία μέρα, που φυσικά είχε να κάνει με γυναίκα. Η αλήθεια είναι ότι με έχει κουράσει το γεγονός ότι χρειάζεται να υπάρχει το φλερτ για να νιώσω ωραία κάποιες μέρες. Μου λείπει η συναισθηματική ανεξαρτησία, το να περνάω καλά με φίλους, όπως στην εκδρομή με τις μοτοσυκλέτες, χωρίς να χρειάζομαι την παρουσία γυναίκας για να ομορφύνει η μέρα μου.

Πάνω λοιπόν που είχα απογοητευτεί και σκεφτόμουν για πολλοστή φορά να εγκαταλείψω για κάποιο χρονικό διάστημα τις προσπάθειες, ώστε να ισορροπήσω κάπως καλύτερα συναισθηματικά μετά τις ερωτικές αποτυχίες, γνώρισα μία ακόμα κοπέλα σε εκδρομή που έκανα πριν από μερικές εβδομάδες. Η κοπέλα ήταν πολύ ευγενική και ευχάριστη στην κουβέντα, χωρίς όμως να δείχνει κάτι παραπάνω σε ενδιαφέρον, όπως είχε δείξει η Βάσω δύο μήνες νωρίτερα. Δε μου έδωσε πολλές ελπίδες, αλλά αποφάσισα να μην αφήσω τα πράγματα στην τύχη τους και να το προσπαθήσω, διότι μου άρεσε. Η εκδρομή πέρασε σχετικά καλά μαζί της σε συνδυασμό με το υπέροχο τοπίο και τον καλό καιρό.

Τις επόμενες μέρες προσπάθησα να την προσεγγίσω, αλλά εκείνη παρέμεινε απλά ευγενική και ευχάριστη στην επικοινωνία, χωρίς να δείχνει ερωτικό ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, βγήκαμε δύο φορές και στη μία θα ήθελα να αναφερθώ, έτσι για να αποτυπωθεί μία ακόμη ημέρα στο ιστολόγιο.

Ευγενική και ευχάριστη λοιπόν η Ελένη, χωρίς να κάνει το κάτι παραπάνω για να δείξει ενδιαφέρον. Δεν καταλάβαινα ακριβώς τι σκεφτόταν, ούτε αν την πιέζω ή συμβιβάζεται, αλλά προσπάθησα να διατηρήσω το ηθικό μου και να της προτείνω για μία ακόμα φορά να βγούμε. Αυτή τη φορά κανόνισα να πάω μικρή βόλτα στη φύση με καλή παρέα. Αν και αρχικά εξέφρασε ενδοιασμούς, τελικά αποφάσισε να έρθει. Στην παρέα ο καλύτερός μου φίλος και μερικοί δικοί του φίλοι, κάποιοι εκ των οποίων γνωστοί από παλιά. Τέλειο μέρος, απίστευτη παρέα με πολύ γέλιο και η Ελένη δίπλα μου, πολύ ευχάριστη και κοινωνική. Ήταν η όμορφη μέρα που είχα ανάγκη μετά από αρκετό καιρό με άχρωμες ημέρες και καθημερινή ρουτίνα. Ήταν η μέρα, που έδειξε ότι η ευτυχία μπορεί να είναι και παρατεταμένες χρονικές στιγμές, όχι απλά μικροστιγμές. Η μέρα που γελούσα και χαμογελούσα με την καρδιά μου.

Ξαναείδα έκτοτε την Ελένη, επικοινωνήσαμε κάποιες φορές, αλλά δεν υπήρχε ερωτική εξέλιξη, αφού ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είναι έτοιμη. Η αισιοδοξία μου είναι χαμηλή, οι ελπίδες λίγες. Φυσικά μου λείπει να νιώσω ότι το ενδιαφέρον που δείχνω είναι αμοιβαίο. Να νιώσω ότι μία κοπέλα με θέλει όσο κι εγώ, ότι της λείπω. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι εφικτό να το νιώσω αυτό με τη συγκεκριμένη κοπέλα. Κυρίως με πειράζει που εξακολουθεί να ορίζει την ευτυχία μου η συντροφικότητα. Δεν τα κατάφερα ακόμη με τη συναισθηματική ανεξαρτησία. Να μπορώ να περάσω καλά με τους φίλους μου, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει το φλερτ.

Ο στόχος μου είναι να αντλώ δυνάμεις όσο μπορώ από την οδήγηση της Ισμήνης, να πετυχαίνω όμορφες στιγμές, ώστε να προσπαθήσω κάπως καλύτερο στον ερωτικό τομέα, διότι έχω φάει πάλι τη χυλόπιτα της αρκούδας. Είπαμε, αν βρεθείς σε τέτοια κατάσταση, είναι πολύ δύσκολο να ανακτήσεις αυτοπεποίθηση και να βγεις. Αλλά εδώ είμαι, προσπαθώ, έστω και αδέξια. :)

Η ομορφιά είναι στις μοτοσυκλέτες.

Καλή χρονιά!

Αποφάσισα να γράψω σήμερα που έχουν ηρεμήσει κάπως τα πράγματα, ώστε να μη βγάλω μεγάλη απογοήτευση.

Η ωραία δουλειά που περιέγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, είχε μία όχι σπάνια εξέλιξη. Όταν βλέπουν ότι σε κάτι είσαι καλός, σου αναθέτουν ολοένα και περισσότερες ευθύνες, μέχρι να φθάσεις τα όριά σου. Ωραίο αντικείμενο λοιπόν, αλλά οι απαιτήσεις αυξήθηκαν απότομα, οι συνεργασίες που είχα δεν ήταν πάντοτε καλές, οπότε το όνειρο μετατράπηκε για δέκα μέρες σε εφιάλτη. Το ρίσκο μεγιστοποιήθηκε, οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μου, αλλά με πολλή δουλειά και πίεση, τα κατάφερα. Δεν το απόλαυσα όμως, ξεπέρασα τα προσωπικά μου όρια και μία μέρα έφθασα στα όρια εγκεφαλικού. Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσα να νιώθω ικανοποίηση από την επιτυχία μου, αλλά αυτή τη φορά παραμιλούσα και έλεγα "Δεν αξίζει...".

Σίγουρα ανανεώθηκα, έφυγε η ρουτίνα, έκανα κάτι διαφορετικό και περιστασιακά δημιουργικό. Αλλά ήταν τόση η πίεση χρόνου και η ευθύνη, που δεν άξιζε. Ναι, μετά από χρόνια θα έχω μία περιπέτεια να διηγούμαι, αλλά όσο είναι πρόσφατη η μνήμη, έχει άσχημη γεύση.

Μου πήρε τρεις μέρες να συνέλθω από το στρες. Ήταν και η απουσία αθλητισμού, που είχε συμβάλλει στη συσσώρευση εντάσεων, αφού δεν είχα χρόνο τα απογεύματα. Και μετά τι; Χαλάρωσα λοιπόν, ήρθαν οι γιορτές με τις αργίες και ξεκουράστηκα. Δεν πήρα άδεια εντός των εορτών, διότι ξέρω ότι έχω ανάγκη τη δουλειά για να διατηρώ την ισορροπία μου. Ήταν μάλιστα τόσος ο ελεύθερος χρόνος που μελαγχόλησα.

Βγήκα με φίλους, ξαναβγήκα, πέρασα πολύ χρόνο με την οικογένειά μου, αλλά ένιωθα μόνος. Ακόμα και όταν πήγαινα για ποδηλασία με παρέες, δεν περνούσα καλά. Το μαύρο πρόβατο, ανάμεσα σε νορμάλ ανθρώπους. Ένιωθα ξένος, ανίκανος να μοιραστώ όμορφες στιγμές με άλλους. Για μία ακόμη φορά στη ζωή μου, ήθελα να τελειώσουν οι γιορτές και να μπω σε ήρεμους (τονίζω το ήρεμους) ρυθμούς εργασίας.

(Συνεχίζω τη συγγραφή μετά από δύο εβδομάδες.)

Οι μέρες πέρασαν, για να φθάσουμε στο τελευταίο δεκαήμερο του Γενάρη, αλλά η κατάσταση δεν άλλαξε. Πίεσα πολλές φορές τον ευατό μου να μην κλειστώ στο σπίτι, να δω φίλους, να πάω για ποδήλατο, αλλά τις περισσότερες φορές βαριόμουν. Κοιτούσα το ρολόι προσμένοντας να περάσουν οι ώρες.

Η δουλειά ευτυχώς πήγε καλύτερα την τελευταία εβδομάδα, σαν έρωτας ένα πράμα. Μετά από την πολλή πίεση του Δεκεμβρίου, που με είχε φθάσει στα όρια να σκέφτομαι να παραιτηθώ, ήρθε πάλι μία όμορφη μικρή περίοδος με δημιουργικό αντικείμενο εργασίας και αγαστή συνεργασία με κόσμο που με έκανε να νιώσω πολύ ωραία, υποστηρίζοντας την κατά τα άλλα ανάλατη ζωή μου.

Η δουλειά λοιπόν έχει τα πάνω και τα κάτω της, ενώ η ποδηλασία συχνά με κάνει να βαριέμαι. Κοιτάζω την Πεντέλη, χαμογελάω για λίγο, αλλά δεν έχω διάθεση να ξεκινήσω για την κορυφή της. Είχε πέσει χιόνι μάλιστα δύο φορές τις τελευταίες εβδομάδες, κάτι που θα με έκανε πριν από πέντε χρόνια να ανέβω με το ποδήλατο για να το ζήσω, αλλά πλέον το αποφεύγω, σκεπτόμενος την ταλαιπωρία με το κρύο, βάζοντας στην άκρη την αξία της εμπειρίας που ξέρω ότι υπάρχει.

Παρόλα αυτά, φέτος απόλαυσα το χιόνι. Πήρα άδεια τις δύο μέρες με τη χιονόπτωση και τον παγετό, αντί να αγχώνομαι για το πώς θα φθάσω στο γραφείο, κάθισα σπίτι και απέκτησα μία ακόμα όμορφη μέρα, με περίπατο στο χιόνι με το σκύλο. Τον άφησα ελεύθερο και τον έβλεπα να κυλιέται στο χιόνι και να χοροπηδάει από ενθουσιασμό. Μετέδιδε τη χαρά του όχι μόνο σε εμένα, αλλά και σε όλους τους περαστικούς που είχαν βγει να χαρούν το χιονισμένο τοπίο. Πόσο θα ήθελα να είμαι κι εγώ έτσι χαρούμενος και να δίνω ενέργεια στον περίγυρό μου...

Για τρέξιμο βγήκα ελάχιστες φορές. Πίεσα κι εκεί τον εαυτό μου να βγω από το σπίτι, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις δεν το μετάνιωσα. Είναι άλλωστε μόνο μία ώρα, άντε μιάμιση, οπότε χωράει εύκολα στο πρόγραμμα της ημέρας, μαζί με άλλες δραστηριότητες και μου αφήνει ευχάριστη γεύση.

Η Ισμήνη στο δικό της μικρόκοσμο ευτυχίας. Αυτό που έλεγα παλιότερα ότι δεν υπάρχει μία φορά που να έχω βγει με το ποδήλατο και να το έχω μετανιώσει, συμβαίνει πλέον με τη μοτοσυκλέτα. Μου φτιάχνει όλη τη μέρα όταν την οδηγώ. Γυρνάω σπίτι από τη δουλειά και σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είναι μεγαλύτερη η απόσταση για να τη χαρώ περισσότερο. Είναι άλλωστε ο συχνά καιρός βροχερός εδώ και δύο μήνες, οπότε δεν την απολαμβάνω όσο συχνά θα ήθελα.

Γνώρισα μερικές κοπέλες μετά τη Βάσω, αλλά εισέπραξα ευγενική αδιαφορία. Η όμορφη αρχική γνωριμία δεν είχε εξέλιξη, οπότε μπορεί να πέρασα καλά τις μέρες της γνωριμίας, αλλά κατόπιν επέστρεψα γρήγορα στην άχρωμη καθημερινότητα. Μοιραία λοιπόν, το ηθικό σε αυτόν τον τομέα είναι πολύ χαμηλό. Δεν ξέρω αν κάνω καλά, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω επιλέξει να απομονωθώ και να εγκαταλείψω τις προσπάθειες. Με πτοεί η κατάσταση και μειώνει την ποιότητα της ζωής μου, αλλά νομίζω ότι τα προηγούμενα χρόνια έκανα λάθος που δεν πιέστηκα περισσότερο να διατηρήσω την κοινωνική ζωή κι ας τρώω ερωτικές ήττες. Ίσως έχασα ευκαιρίες και δεν έδωσα στον ευατό μου τη σκληράδα που πρέπει να έχει, αντί να γυρίζω την πλάτη στον κόσμο και να στρέφω το βλέμμα στα βουνά. Ξέρω ότι δεν το έκανα από βαρεμάρα, αλλά από αδυναμία να αντέξω τη στενοχώρια. Τέλος πάντων, ας πούμε ότι τώρα προσπαθώ περισσότερο, κινούμενος σε βροχερό σκηνικό και με το χαμόγελο πάλι χαμένο.

Πέρα από την Ισμήνη, τα καλά νέα είναι ότι επιτέλους βρήκα τη διάθεση να μελετήσω τεχνικά θέματα που θα προάγουν την εργασία μου. Το είχα αφήσει σχεδόν δύο χρόνια, παρόλο που είχα χρόνο. Μου δίνει ικανοποίηση και ελπίδες για ανανέωση στην εργασία, είναι ωραίο προσωπικό ταξίδι.

Υπομονή κι επιμονή, χωρίς χαρά και ηδονή (να κάνει και ρίμα).