Απουσία ρουτίνας

Θέλω εδώ και ημέρες να γράψω αλλά όλο το αναβάλλω. Καθόλου παράξενο, διότι το ιστολόγιό μου τα τελευταία χρόνια είναι κυρίως χώρος χαλάρωσης και εκτόνωσης αρνητικών συναισθημάτων. Σε μερικές γραμμές ψηφιακής μελάνης, οι βασανιστικές σκέψεις γίνονται πιο ελαφριές και τα προβλήματα παίρνουν το δρόμο τους προς τη λήθη.

Σε ημέρες λοιπόν που κυλάνε στρωτά, το ιστολόγιο δεν είναι απαραίτητο μέρος της καθημερινότητάς μου. Όμως, όπως έχω κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, οφείλω πού και πού να πιεστώ για να γράψω μερικά όμορφα στοιχεία, ώστε σε μελλοντικές αναγνωστικές αναδρομές να έχω πιο σφαιρική εικόνα της εποχής.

Απουσία ρουτίνας λοιπόν στη δουλειά. Πολλές όμορφες εναλλαγές, ηθική ικανοποίηση, επαφή με διαφορετικό κόσμο, πιο αισιόδοξο, αλλά και επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό. Ενίοτε υπάρχει πίεση και άγχος, αλλά σύντομα ξεπερνιέται και μένει η γλύκα της επιτυχίας. Οι ημέρες περνάνε σχετικά γρήγορα και με ωραία διαδοχή διαφορετικών εικόνων. Η τύχη μέχρι στιγμής είναι με το μέρος μου και σε συνδυασμό με το "επί-" της δικής μου προσπάθειας, έρχεται η επι-τυχία. Η δουλειά μου αναγνωρίζεται ηθικά και αυτό με γεμίζει.

Ο καιρός έχει φτιάξει, οπότε χαίρομαι περισσότερο τη μοτοσυκλέτα, σε κάθε διαδρομή. Από την άλλη μεριά, οι αναμνήσεις των τελευταίων ετών με τις συχνές βροχοπτώσεις και τη μεγάλη χρονική απόσταση από το γραφείο τις μέρες που κινούμαι με αμάξι, με κάνουν να σκέφτομαι την αλλαγή εργασίας. Είναι μεγάλο το ρίσκο όμως, να αφήσω κάτι που μου αρέσει, σε ένα χώρο που έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη, για κάτι άγνωστο. Πρέπει κάποια στιγμή να το πάρω απόφαση, ώστε να μάθω νέα πράγματα, να πετύχω περισσότερες ευκαιρίες δημιουργικότητας, που μου λείπει πολύ, καθώς και περισσότερα χρήματα.

Έχω περιορίσει τη δεύτερη εργασία. Νιώθω απεγνωσμένα την ανάγκη για προσωπικό χρόνο και ξεκούραση. Νομίζω ότι πέρασα τη φάση που ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση από το να δουλεύω ακατάπαυστα και πλέον έχω άλλες προτεραιότητες. Μου αρέσει να εργάζομαι, αλλά χρειάζομαι μέσα στη μέρα προσωπικό χρόνο για να χαλαρώσω και τα αποτελέσματα είναι προφανή. Καμία σχέση με την υπερένταση που είχα πρόπερσι, εργαζόμενος εντατικά, με δική μου επιλογή.

Προτιμώ να πάω για τρέξιμο ένα απόγευμα ή σούρουπο, παρά να δουλεύω μέχρι αργά. Ειδικά τώρα που έχει φτιάξει ο καιρός και έχει μεγαλώσει η ημέρα, οι συνθήκες είναι ιδανικές. Η ομαδική ποδηλασία δε με τραβάει πλέον, αλλά θέλω πού και πού να ανεβαίνω στην Πεντέλη, έτσι για τις αναμνήσεις και την προπόνηση. Προτιμώ τις πεζοπορίες ή να περνάω χρόνο με καλούς φίλους.

Δεν έγινα ξανφνικά χαρούμενος άνθρωπος, αλλά ευτυχώς ξεπροβάλλουν μία στο τόσο όμορφες στιγμές που έχω τόσο ανάγκη. Η ομορφιά της ζωής αυτή την περίοδο βρίσκεται στο τρίπτυχο εργασία-τρέξιμο-μοτοσυκλέτα.

Ανάβαση Πεντέλης

Μου αρέσει πολύ να νιώθω ότι οι καθημερινές είναι διαφορετικές. Κάπως έτσι, πριν από μερικές ημέρες, τελειώνοντας τη δουλειά νωρίτερα από το συνηθισμένο αποφάσισα να ανέβω στην Πεντέλη. Με είχε άλλωστε προβληματίσει εκείνη η φορά τον προπερασμένο μήνα που είχα επιστρέψει σπίτι με χλιαρά συναισθήματα. Ανεβαίνω στην Πεντέλη εδώ και οκτώ χρόνια, δεν είναι δυνατόν να με προδώσει το αγαπημένο μου βουνό και να χάσω το σημαντικότερο καταφύγιό μου.

Εκείνη η καθημερινή ήταν λοιπόν όμορφη. Ένιωσα ότι αφιέρωσα ποιοτικό χρόνο στον εαυτό μου, απόλαυσα τη θέα και την ηρεμία του βουνού, ενώ δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να ανέβω. Το επανέλαβα μερικές μέρες μετά και ήταν το ίδιο ωραίο, ευτυχώς! Ακόμα πιο γοητευτική ήταν η "μισή ανάβαση" από Διόνυσο προς Παλαιά Πεντέλη, κυρίως λόγω του διαφορετικού τοπίου. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι αυτό που με έκανε περισσότερο να μειώσω την ενασχόλησή μου με την ποδηλασία είναι οι ομαδικές ποδηλατοβόλτες και όχι αυτή καθεαυτή η ποδηλασία, κάτι το οποίο επιβεβαίωσα χθες. Δυσκολεύομαι για μία ακόμα φορά να κοινωνικοποιηθώ επιτυχώς. Με ενοχλούν διάφορες συμπεριφορές, ζηλεύω, βαριέμαι, δε βρίσκω ενδιαφέρον στην επικοινωνία με τα ίδια άτομα που αναλώνονται σε συζητήσεις που έχω κάνει πολλάκις στο παρελθόν. Μάλλον πρόκειται για κορεσμό.

Αντιθέτως, τώρα που μεγάλωσε η μέρα και έφτιαξε ο καιρός, το να βγω μόνος μου για ποδήλατο στο βουνό, με γεμίζει ψυχικά και αδειάζει προσωρινά τη σκέψη μου από προβληματισμούς. Ακόμα καλύτερα το τρέξιμο, τόσο στο άλσος Συγγρού όσο και στην οδό Ρόδων. Η άνοιξη είναι τόσο όμορφη με την ιδανική θερμοκρασία, τη μεγάλη διάρκεια της ημέρας και τις μυρωδιές. Είναι πολλές οι φορές που κοντοστέκομαι όταν περνάω δίπλα από ανθισμένα δέντρα (ειδικά οι νερατζιές είναι απίστευτες), έτσι για να απολαύσω λίγο ακόμα τη μυρωδιά των ανθέων τους.

Χθες το βράδυ, επιστρέφοντας από την ποδηλασία, χαλαρός μεν, αλλά όχι κεφάτος, έκοψα ρυθμό για να απολαύσω την όμορφη νύχτα. Μυρωδιές από τα άνθη, ησυχία και ίσα να ακούγεται η κύλιση του ποδηλάτου στο σκοτεινό δρόμο. Χρόνος περισυλλογής, που μου θύμισε ένα αντίστοιχο καλοκαιρινό βράδυ, πριν από δύο χρόνια.

Η δουλειά πάει πολύ καλά. Άλλα δύο επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό έχουν προγραμματιστεί για τον τρέχοντα μήνα, που μου δημιουργούν ωραίες προσδοκίες. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη πίεση, αντιθέτως ενασχόληση με όμορφα αντικείμενα, επαφή διαφορετικά άτομα και πολύς χρόνος εκτός γραφείου, που το προτιμώ.

Ο καιρός μού επιτρέπει να παίρνω συχνά τη μοτοσυκλέτα και να την απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο. Δεν τη χορταίνω με τίποτα. Έκανα μία ακόμη εκδρομή με παρέα και γέμισα με όμορφες εικόνες. Θα ήθελα να κάνω αρκετές ακόμα μικροεκδρομές, αλλά δυσκολεύομαι να βρω παρέες που να είναι στην ίδια φάση, καθότι είμαι αργός οδηγός. Μόνος μου δε με τραβάει να κάνω βόλτα. Απολαμβάνω στο έπακρο την υποχρεωτική διαδρομή προς τη δουλειά, αλλά όταν έχω την επιλογή να κάνω κάνω κάτι ο ίδιος, δε θέλω να είμαι μόνος μου. Κι αν είμαι, ο αθλητισμός είναι εκείνος που με κάνει να ξεχνάω τη μοναξιά και να νιώθω καλά όσο η καρδιά χτυπάει έντονα.

Το κεφάλαιο "γυναίκα" φαίνεται ότι έχει κλείσει αυτήν την περίοδο στην ζωή μου. Γνώρισα μία ακόμα κοπέλα σε παρέα, αλλά δεν είχα τη δύναμη να τη φλερτάρω, ούτε είδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εκείνη. Έχω απογοητευτεί τόσο έντονα από τις διαδοχικές απορρίψεις που έχω υποστεί, ώστε πλέον δεν ελπίζω ότι υπάρχει κοπέλα που θα γοητευτεί από εμένα. Το να ερωτευτώ ο ίδιος είναι σχετικά εύκολο, αλλά χωρίς ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Με πειράζει πολύ και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω βρει κάτι που να γεμίζει το κενό για να περνάει ο χρόνος όμορφα και όχι μελαγχολικά.

Μακάρι να έρθει σύντομα ο καιρός που θα χαθώ σε πελάγη ευτυχίας και θα ξεχάσω το ιστολόγιο.