Ισχύει ο νόμος του Μέρφυ; Όχι για ποδηλάτες!

Τι είναι ο νόμος του Μέρφυ; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι σύνολο κανόνων που μπορεί να προοικονομήσει το μέλλον, ούτε να αιτιολογήσει το παρελθόν. Είναι απλά μία ευτράπελη σύνοψη της επιλεκτικότητας της μνήμης μερικών ανθρώπων. Η ιδιοσυγκρασία κάποιων ατόμων τούς κάνει να ξεχνούν εντελώς τις όμορφες στιγμές, καθώς και ό,τι τους έχει πάει καλά και αντιθέτως να εντυπώνουν ανεξίτηλα στη μνήμη τους τα στραβά και ανάποδα της καθημερινότητας.

Για παράδειγμα, δε θυμάσαι τις μέρες που πρόλαβες το λεωφορείο ή το τραίνο στο τσακ, αλλά μόνο εκείνες που το έχασες. Από τις τελευταίες μάλιστα, θυμάσαι εντονότερα εκείνες που η καθυστέρησή σου είχε αρνητικές συνέπειες κι όχι εκείνες που έκατσαν όλα τα φανάρια στο λεωφορείο και τελικά έφθασες στην ώρα σου. Αντίστοιχα γεγονότα συζητάς με τους φίλους σου, για να τα βγάλεις από μέσα σου, ενώ αμελείς να μοιράζεσαι όμορφες "τυχερές" στιγμές, όπου όλα πήγαν κατ' ευχήν. Αλλά είμαστε σε ποδηλατικό ιστολόγιο, οπότε ας επιστρέψουμε πίσω στο θέμα μας.

Στο Freeday της Παρασκευής έμαθα για μία ενδιαφέρουσα ποδηλατοβόλτα που θα έκανε την Κυριακή μία ερασιτεχνική ποδηλατική ομάδα. Ενθουσιάστηκα και πήρα αμέσως την απόφαση να συμμετάσχω, γνωρίζοντας ότι ο καιρός θα είναι καταπληκτικός για την εποχή. Όλα καλά μέχρι εδώ. Αλλά μόνο μέχρι εδώ. :p Μετά έρχεται ο Μέρφυ(ς) και σου λέει "Φιλαράκι δεν παίζει. Τσάκω πυρετό και λοιπά δυσάρεστα συμπτώματα ίωσης." Κάθομαι λοιπόν μέσα στο σπίτι το Σάββατο και ήδη αρχίζω να προβληματίζομαι με την ιδέα ότι με θα μείνω μέσα το σαββατοκύριακο. Κάπου εκεί σκέφτομαι ότι οφείλω να απαντήσω στον κ. Μέρφυ. Ετοιμάζω την τσάντα μου για την επόμενη μέρα, φτιάχνω το φαγητό και το συσκευάζω σε ταπεράκι, πλένω τα φρούτα, γεμίζω το παγούρι και ρυθμίζω το ξυπνητήρι για το επόμενο πρωί. "Αν έχω πυρετό αύριο, το πολύ-πολύ να μείνω σπίτι να στολίσω δέντρο. Αν όμως δεν έχω, θα πάω στην εκδρομή!"

Μπιιιιιιιιιιιιπ! Μπιιιιιιιιπ! Χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί της Κυριακής, σηκώνομαι, διαπιστώνω ότι νιώθω μια χαρά, οπότε αρχίζω να ετοιμάζομαι βιαστικά. Με το που βγάζω το ποδήλατο έξω, βλέπω το μπροστινό λάστιχο πίτα. Προφανώς είχε σκάσει λίγο πριν φθάσω σπίτι το βράδυ της Παρασκευής και είχε χάσει σταδιακά την πίεση την επόμενη μέρα. Εκεί αρχίζουν οι σκέψεις... Ο χρόνος ήταν οριακός για να φθάσω στην ώρα αναχώρησης του γκρουπ, τηλέφωνα από τους άλλους δεν είχα, οπότε το τοπίο αρχίζει να θολώνει. Η ποδηλατοβόλτα αρχίζει να εξαφανίζεται από το πρόγραμμα της ημέρας και η διάθεση τείνει να χαλάσει. Ξέχασε όμως κάτι ο κυρ Μέρφυ: Μου αρέσει πάρα πολύ η ποδηλασία και δεν την αφήνω έτσι εύκολα. Θα παίξω το τελευταίο μου χαρτί. "Όχι, δε θα στολίσω δέντρο σήμερα! Σήμερα έχει ποδηλασία!" Μπαλώνω τον αεροθάλαμο, παίρνω μερικές βαθιές ανάσες και σκέφτομαι ότι μπορεί να τους πετύχω στο δρόμο, αν τρέξω λίγο, υποθέτοντας τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν. Δεν ήταν οι πιθανότητες με το μέρος μου, αλλά ήταν η ελπίδα. Άλλωστε, στη χειρότερη περίπτωση η έκβαση θα ήταν να κάνω ποδήλατο μόνος. "Κι αν δεν τους βρω, θα επιστρέψω και θα ανέβω στην Πεντέλη." Επομένως είχα μπροστά μου ένα δίλημμα με δύο όμορφες επιλογές, απλώς με προτίμηση στην παρεΐστικη ποδηλατοβόλτα. Για να μην τα πολυλογώ, η εξέλιξη ήταν θετική, αφού σύντομα συνάντησα στο δρόμο τους ποδηλάτες και γέμισα την Κυριακή μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Καλή παρέα, με πολύ κέφι, φοβερός καιρός, υπέροχη διαδρομή.

Βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο (με χυμό πορτοκάλι :) ), θα έλεγα ότι ήμουν λίγο άτυχος την Κυριακή που διαπίστωσα το σκασμένο λάστιχο, αλλά πολύ τυχερός την Παρασκευή που δε με άφησε το ποδήλατο τα μεσάνυχτα. ΟΚ, για την αρρώστια δεν μπορώ να βρω κάτι ουσιαστικά καλό να πω, αλλά ευτυχώς που κράτησε μόνο μία μέρα, όσο δηλαδή για να με κάνει να εκτιμήσω περισσότερο την υγεία μου στη σημερινή βόλτα. Η σημερινή μέρα οφείλει λοιπόν να γραφεί στο ιστολόγιο, κόντρα στο νόμο του Μέρφυ, ώστε να εντυπωθεί μία αλληλουχία γεγονότων με καλή έκβαση, παρ' όλες τις αναποδιές που αποπειράθηκαν να με πτοήσουν. Οι ποδηλάτες έχουμε πολλές τέτοιες καλές μέρες, διότι η ποδηλασία είναι από μόνη της όμορφη, είναι περιπέτεια, είναι ατομική και ταυτόχρονα ομαδική προσπάθεια. :)

Όταν θέλεις κάτι πολύ, δεν πα να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον σου, θα το κάνεις. Ακόμα κι αν δεν το κάνεις, θα έχεις ευχαριστηθεί την προσπάθεια προς το όνειρό σου, το ταξίδι προς την Ιθάκη (από τον "Αλχημιστή" του ...Καβάφη. :p)

Γίδ-ing

Τη Δευτέρα είχε βγάλει έναν ήλιο απίστευτο. Ο καιρός κάθε άλλο παρά χειμώνα θύμιζε και το βουνό με καλούσε να το επισκεφθώ. Περπατώντας καθημερινά για τη δουλειά, βλέπω στο βάθος τις κορυφές των βουνών και νιώθω ότι με προκαλούν. Κάνω υπομονή μέχρι να βρεθεί ο απαραίτητος χρόνος και τότε ξεκινάω χωρίς να το σκέφτομαι.

Έφθασε λοιπόν η στιγμή της ανάβασης! Τα λεπτά γάντια ή τα χοντρά; Έλα μωρέ, έχει 12 βαθμούς και ήλιο, πόσο κρύο να κάνει πια στα 1.100 μέτρα; Εδώ φαίνεται πόσο γρήγορα ξεχνάει ο άνθρωπος. Δεν έχουν περάσει 9 μήνες από τις τελευταίες ψυχρές αναβάσεις και ήδη ξέχασα τη διαφορά θερμοκρασίας. Ανεβαίνοντας, θα μπορούσες να είσαι ακόμα και με μία μπλούζα, αλλά στην κατάβαση χρειάζεσαι ό,τι έχεις και δεν έχεις και ίσως δεν φθάσει. Θα επανέλθω όμως στο θέμα του κρύου.

Είχα γράψει σε προηγούμενη δημοσίευση ότι με τη συχνή παρουσία της αστυνομίας στου βουνό ήλπιζα ότι θα γλιτώναμε από το κοπάδι με τα κατσίκια που διαχειμάζει παράνομα στην κορυφή του βουνού. Αμ δε! Ανεβαίνοντας έβλεπα το δρόμο να έχει ολοένα και περισσότερα περιττώματα ζώων. Δεν είμαι ειδικός σε αυτά (:p), αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είχε ξαφνικά γεμίσει το βουνό σκατζόχοιρους και αλεπούδες. Είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι σε λίγο θα αρχίσει πάλι το κυνηγητό με τα τσοπανόσκυλα.

Τελικά μέχρι την κορυφή δεν είδα τα αιγοπρόβατα, παρά μόνο μερικούς που ανέβαιναν με αμάξι για να απολαύσουν τη θέα. Είναι κάτι κι αυτό, αλλά δε συγκρίνεται με την ποδηλατική ανάβαση. Μπορείς να παρατηρήσεις καλύτερα το δρόμο και το τοπίο, ενώ η ικανοποίηση της "κατάκτησης" της κορυφής με τον κόπο σου δε συγκρίνεται με την οδήγηση κανενός αυτοκινήτου. Η θέα ενός ποδηλάτη στα 1.100 μέτρα ξαφνιάζει τον κόσμο και ενίοτε με ρωτάνε πώς το κάνω. "Σταδιακά και με προπόνηση τα πάντα είναι εφικτά" είναι η συνήθης απάντησή μου.

Τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μαγευτικό, μισοκαλυμμένο από σύννεφα, ηλιοβασίλεμα, και έσπευσα να κατέβω για να προλάβω το φως της ημέρας. Τα χέρια είχαν ήδη αρχίσει να παγώνουν στη μικρή στάση στην κορυφή. Με τη θερμοκρασία κάτω από 5°C και 14 χιλιόμετρα κατάβασης, τα λεπτά γάντια δεν κάνουν τίποτα και η εξέλιξη είναι γνωστή. Στην αρχή παγώνουν τα χέρια, μετά αρχίζεις να μην νιώθεις τα δάχτυλα και στη συνέχεια να πονάς. Καλά μέχρι εκεί, παλεύεται. Το πρόβλημα είναι σε αρνητικές θερμοκρασίες, ακόμα και με χοντρά γάντια, όπου μία κατάβαση μίας ώρας είναι ικανή να σε κάνει να φθάσεις σπίτι και να χοροπηδάς 5 λεπτά για να ξεχάσεις τον πόνο, μέχρι να αρχίσει να κυκλοφορεί λίγο καλύτερα το αίμα. Το έζησα μερικές φορές τον προηγούμενο χειμώνα και μπορώ να πω ότι φαντάζει πλέον σαν μία αστεία εμπειρία. Δύσκολη όταν τη ζεις, ανεξίτηλη όμως μετά και ικανή να σε κάνει να γελάς όταν τη σκέφτεσαι ή την αφηγείσαι σε φίλους. Άλλωστε οι πιο καλές αναμνήσεις είναι οι πιο έντονες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο χαμηλή η θερμοκρασία για να φθάσω σε τέτοιο σημείο, αλλά αρκετή για να με κάνει να θυμηθώ τα περσινά με μία δόση νοσταλγίας. Κάθε δυσκολία είναι μία περιπέτεια, το αλάτι της ζωής που σε βγάζει από την καθημερινή ρουτίνα και σε γεμίζει εντυπώσεις.

Παγωμένα χέρια λοιπόν, το χαμόγελο στα χείλη με μία δόση αγωνίας για το αν θα φθάσω πάλι να χοροπηδάω στο σπίτι (:p) και ωπ! Τι είναι αυτό; Τέρμα τα φρένα, μετά τη στροφή, πριν το πυροφυλάκιο του Φούρλα ο δρόμος έχει γεμίσει κατσίκια. Μόνα τους όμως, ούτε βοσκός πουθενά, ούτε τσοπανόσκυλα, τίποτα. Πολύ ωραίο θέαμα, καθώς ανέβαιναν την πλαγιά για να γλιτώσουν από τον ποδηλάτη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο σε γεμίζουν τέτοιες απλές εικόνες, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από τον αστικό ιστό. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό και ούτε μία φορά που να έχεις μετανιώσει για την επιλογή σου. Σιγουράκι! :)

Μισό τοστ (ημι-τοστ)

Ο σημερινός πρωινός ήλιος δεν άφηνε περιθώρια για σκέψεις, με δεδομένο ότι είχαμε χάσει μερικές βόλτες τις προηγούμενες μέρες με τις βροχές. Οι καιρικές προγνώσεις ανέφεραν ψιχάλες για το μεσημέρι, αλλά δεν τις αφήσαμε να μας πτοήσουν. Μερικά τηλεφωνήματα σε φίλους και βουρ για ανάβαση Υμηττού. Προτιμώ γενικά την Πεντέλη ως κοντινό και πιο δύσκολο προορισμό, αλλά πιο αραιά επισκέπτομαι με παρέα τον Υμηττό και την Πάρνηθα για να απολαύσω τις ομορφιές τους. Μία αλλαγή χρειάζεται σε όλους μας.

Δεν πρόλαβα να καβαλήσω το ποδήλατο κι άρχισαν οι ψιχάλες. Κοντοστάθηκα λίγο, αλλά αποφάσισα να συνεχίσω ανεξαρτήτως καιρού. Σήμερα έχει βουνό, τέλος! Ευτυχώς, το ψιχάλισμα δεν κράτησε πάνω από μισή ώρα και ο καιρός μας έκανε τη χάρη. Πολύ όμορφος ουρανός με διάφανα σύννεφα, κάπου-κάπου να σκάει μύτη ο ήλιος, ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήταν το σύννεφο που σκέπαζε την κορυφή του Υμηττού. Με το που το είδα ενθουσιάστηκα: "Παιδιά, κοιτάξτε προς την κορυφή. Θα μπούμε στο σύννεφο!" :)

Η ανάβαση σήμερα ήταν παρεΐστικη, που σημαίνει ότι σεβόμαστε το ρυθμό του πιο αργού ποδηλάτη. Δεν τον πιέζουμε και φροντίζουμε να απολαύσει κι εκείνος τη διαδρομή, όπως όλοι μας. Χαλαρός ρυθμός, 3-4 στάσεις, χαβαλές και αγνάντεμα της θέας. Κοίταζα τους άλλους λαχανιασμένους και κουρασμένους, προσπαθώντας να ανακαλέσω στο μυαλό μου μνήμες από τις πρώτες αναβάσεις που ήμουν σε ίδια και χειρότερη κατάσταση. Τώρα μου φαίνεται μακρινή ανάμνηση, σε σημείο να ξεχνιέμαι κάποιες φορές και να απορώ πώς κουράζονται οι άλλοι με τον αργό ρυθμό.

Για καλή μας τύχη στην κορυφή  του βουνού μας έκανε την τιμή το σύννεφο να μας περιμένει. Μετά τις κεραίες η ορατότητα περιοριζόταν στα 30 μέτρα. Είχε ήδη πέσει το σκοτάδι και το θέαμα ήταν μαγικό. Λατρεύω την ομίχλη, ενώ το βράδυ έχει άλλη γοητεία. Δεν έβλεπες το λεκανοπέδιο, δεν έβλεπες καν τους συμποδηλάτες σου λίγα μέτρα πιο μπροστά. Ποδηλατούσες σε ένα πέπλο ομίχλης, κοιτάζοντας μόνο τη γραμμή στην άκρη του δρόμου για να μη βγεις εκτός. Ανεπανάληπτα! Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι θα εξελιχθώ σε συννεφοκυνηγός. Μόλις βλέπω σύννεφο, θα καβαλάω το ποδήλατο και θα τρέχω το να το προλάβω στην κορυφή του βουνού. :)

Επιστροφή κλασσικά από τη Λεωφόρο Κηφισίας σε γρήγορο ρυθμό. Συνήθως μετά από την ανάβαση του Υμηττού είμαι κουρασμένος και επιστρέφω χαλαρά. Σήμερα όμως ένιωθα ότι δεν είχα κουραστεί καθόλου και ήθελα να πιέσω λίγο τον εαυτό μου για να εκτονωθώ. Το παράξενο είναι ότι τον τελευταίο καιρό ανεβαίνω πιο συχνά την Κηφισίας, παρά την Πεντέλη. Αρχικά με πείραζε η στροφή στην αστική ποδηλασία, αλλά πλέον βλέπω ότι και η ανηφορική λεωφόρος έχει τη χάρη της, ειδικά το κομμάτι του Αμαρουσίου.

Υμηττέ θα σου ξανάρθουμε. Δεν υπόσχομαι όμως ότι θα γίνει σύντομα, διότι ήδη μου λείπει η Πεντέλη και θα την προτιμήσω. :)

Βρέχει!

Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα! :) Μου αρέσει να περπατάω στη βροχή, ακόμα περισσότερο να τρέχω με ψιχάλα, αλλά όχι να κάνω ποδήλατο. Είμαι ασφάλτινος ποδηλάτης του στεγνού δρόμου._

Η βροχή έχει όμως ένα καλό, σε σχέση με την ποδηλασία. Σε βοηθάει να πάρεις την απόφαση να βγεις για ποδήλατο, πριν αρχίσει να βρέχει. Είσαι στη δουλειά και σκέφτεσαι: "Να βγω σήμερα για ποδήλατο ή να μη βγω;" Στο σημείο αυτό βλέπεις τον καιρό, καταλαβαίνεις ότι την επόμενη μέρα δε θα μπορείς (εννοώ δε θα θέλεις! ΟΚ, ΟΚ...) εξαιτίας της βροχής, οπότε δεν υπάρχει κάποια απόφαση να πάρεις. Γυρνάς σπίτι, τσιμπάς κάτι, αλλάζεις ρούχα και καβαλάς το ποδήλατο. Απλά τα πράγματα! :)

Μία από τις εικόνες που λατρεύω είναι η νεφοσκεπής κορυφή της Πεντέλης.  Να φαίνεται το βουνό μέχρι τα 800 μέτρα και μετά το χάος. Όλη η κορυφή μέσα στο σύννεφο. Η θέα αυτή με γεμίζει έντονα συναισθήματα. Ξυπνάει αναμνήσεις από το ομιχλώδες τοπίο που συναντά κανείς όταν βρεθεί μέσα στο σύννεφο. Ορατότητα με το ζόρι στα 30 μέτρα, αναμμένα φώτα για να φαίνεσαι μέρα-μεσημέρι, απόλυτη ησυχία. Ποιος παλαβός ανεβαίνει στην τυφλή κορυφή του βουνού μέσα στην ομίχλη; :p

Πρόσφατα έκανα μία διαδρομή 70 περίπου χιλιομέτρων με μία ερασιτεχνική ποδηλατική ομάδα. Ωραία παρέα, με κέφι, αλλά κλασσικά χαλαρός ρυθμός που δε σου δίνει το κάτι παραπάνω που χρειάζεσαι για να εκτονωθείς. Στην επιστροφή άφησα την ομάδα να συνεχίσει με το ρυθμό της και έφυγα μόνος προς Νέα Μάκρη και κατόπιν Διόνυσο για να ανέβω την Πεντέλη από την άλλη μεριά. Γοητευτική διαδρομή, σαφώς πιο εύκολη από την ανάβαση στο στρατόπεδο, αλλά αρκούντως κουραστική για να νιώσω ότι προπονήθηκα. Περνώντας τον Άγιο Πέτρο, το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στην κορυφή του βουνού που ήταν καλυμμένη με σύννεφα. Ο μυϊκός τραυματισμός στο πόδι με περιόριζε ακόμη, αλλά η επιθυμία να επισκεφθώ την κορυφή σε αυτές τις συνθήκες ήταν έντονη. Μέσα μου πάλευε η λογική με το συναίσθημα. Να φερθώ συνετά και να μην καταπονήσω άλλο το πόδι μου ή να ακολουθήσω την καρδιά μου και να χωθώ μέσα στην ομίχλη; Το δίλημμα κράτησε αρκετές στιγμές, μέχρι που έφθασα στο Διόνυσο και πλέον είχα τρεις δικαιολογίες για να μην ανέβω: Ημιτενοντώδης, υποκνημιδικός, τετρακέφαλος. Εδώ ακριβώς έγκειται το καλό με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Πιέζεις τον εαυτό σου πολύ, πάρα πολύ, αλλά μέχρι το σημείο που το ευχαριστιέσαι και δεν κάνεις κακό στο σώμα σου. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτε σε κανένα, δε σε κυνηγάνε οι χρόνοι και όταν πρέπει αναπαύεσαι. Έχεις την ευχέρεια να ξεκουραστείς όσο χρειάζεται, να επουλώσεις μυϊκούς τραυματισμούς, χωρίς να μένεις πίσω σε προπονήσεις. Στόχος σου είναι να περνάς καλά, να βάζεις υψηλούς προσωπικούς στόχους ως προς τις επιδόσεις, αλλά όταν χρειάζεται να τους αναθεωρείς, χωρίς κόστος. Κατηφόρα λοιπόν στην λεωφόρο Διονύσου, σνομπάρισμα της υπέροχης ανηφόρας της οδού Θέτιδος και αναβολή της επίσκεψης της κορυφής για άλλη μέρα. Προπόνηση στην υπομονή δηλαδή, όπως άλλωστε κάνω εδώ και καιρό με τρέξιμο που μου λείπει πολύ.

Να επιστρέψω στη βροχή όμως... Άρχισε αυτή την εβδομάδα να βρέχει συστηματικά. Τόσο συστηματικά που θα καταλήξουμε να πηγαίνουμε για καφέδες. :p Την Πέμπτη δεν πρόλαβα με τη δουλειά  να ανέβω στο βουνό και έπιασε βροχή. Χθες μας τα χάλασε πάλι ο καιρός, αλλά σήμερα έχω την πρώτη δοκιμή για τρέξιμο, μετά από 7 εβδομάδες. Για να δούμε... :)

Καλό μήνα και καλό χειμώνα!

Υ.Γ.: Μου είχε λείψει απίστευτα το τρέξιμο. Φοβερή χαλάρωση, εκτόνωση και ευεξία μετά. Ειδικά αν τρέχεις με παρέα, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για να γεμίσεις ένα απόγευμα. :)