Γίδ-ing

Τη Δευτέρα είχε βγάλει έναν ήλιο απίστευτο. Ο καιρός κάθε άλλο παρά χειμώνα θύμιζε και το βουνό με καλούσε να το επισκεφθώ. Περπατώντας καθημερινά για τη δουλειά, βλέπω στο βάθος τις κορυφές των βουνών και νιώθω ότι με προκαλούν. Κάνω υπομονή μέχρι να βρεθεί ο απαραίτητος χρόνος και τότε ξεκινάω χωρίς να το σκέφτομαι.

Έφθασε λοιπόν η στιγμή της ανάβασης! Τα λεπτά γάντια ή τα χοντρά; Έλα μωρέ, έχει 12 βαθμούς και ήλιο, πόσο κρύο να κάνει πια στα 1.100 μέτρα; Εδώ φαίνεται πόσο γρήγορα ξεχνάει ο άνθρωπος. Δεν έχουν περάσει 9 μήνες από τις τελευταίες ψυχρές αναβάσεις και ήδη ξέχασα τη διαφορά θερμοκρασίας. Ανεβαίνοντας, θα μπορούσες να είσαι ακόμα και με μία μπλούζα, αλλά στην κατάβαση χρειάζεσαι ό,τι έχεις και δεν έχεις και ίσως δεν φθάσει. Θα επανέλθω όμως στο θέμα του κρύου.

Είχα γράψει σε προηγούμενη δημοσίευση ότι με τη συχνή παρουσία της αστυνομίας στου βουνό ήλπιζα ότι θα γλιτώναμε από το κοπάδι με τα κατσίκια που διαχειμάζει παράνομα στην κορυφή του βουνού. Αμ δε! Ανεβαίνοντας έβλεπα το δρόμο να έχει ολοένα και περισσότερα περιττώματα ζώων. Δεν είμαι ειδικός σε αυτά (:p), αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είχε ξαφνικά γεμίσει το βουνό σκατζόχοιρους και αλεπούδες. Είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι σε λίγο θα αρχίσει πάλι το κυνηγητό με τα τσοπανόσκυλα.

Τελικά μέχρι την κορυφή δεν είδα τα αιγοπρόβατα, παρά μόνο μερικούς που ανέβαιναν με αμάξι για να απολαύσουν τη θέα. Είναι κάτι κι αυτό, αλλά δε συγκρίνεται με την ποδηλατική ανάβαση. Μπορείς να παρατηρήσεις καλύτερα το δρόμο και το τοπίο, ενώ η ικανοποίηση της "κατάκτησης" της κορυφής με τον κόπο σου δε συγκρίνεται με την οδήγηση κανενός αυτοκινήτου. Η θέα ενός ποδηλάτη στα 1.100 μέτρα ξαφνιάζει τον κόσμο και ενίοτε με ρωτάνε πώς το κάνω. "Σταδιακά και με προπόνηση τα πάντα είναι εφικτά" είναι η συνήθης απάντησή μου.

Τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μαγευτικό, μισοκαλυμμένο από σύννεφα, ηλιοβασίλεμα, και έσπευσα να κατέβω για να προλάβω το φως της ημέρας. Τα χέρια είχαν ήδη αρχίσει να παγώνουν στη μικρή στάση στην κορυφή. Με τη θερμοκρασία κάτω από 5°C και 14 χιλιόμετρα κατάβασης, τα λεπτά γάντια δεν κάνουν τίποτα και η εξέλιξη είναι γνωστή. Στην αρχή παγώνουν τα χέρια, μετά αρχίζεις να μην νιώθεις τα δάχτυλα και στη συνέχεια να πονάς. Καλά μέχρι εκεί, παλεύεται. Το πρόβλημα είναι σε αρνητικές θερμοκρασίες, ακόμα και με χοντρά γάντια, όπου μία κατάβαση μίας ώρας είναι ικανή να σε κάνει να φθάσεις σπίτι και να χοροπηδάς 5 λεπτά για να ξεχάσεις τον πόνο, μέχρι να αρχίσει να κυκλοφορεί λίγο καλύτερα το αίμα. Το έζησα μερικές φορές τον προηγούμενο χειμώνα και μπορώ να πω ότι φαντάζει πλέον σαν μία αστεία εμπειρία. Δύσκολη όταν τη ζεις, ανεξίτηλη όμως μετά και ικανή να σε κάνει να γελάς όταν τη σκέφτεσαι ή την αφηγείσαι σε φίλους. Άλλωστε οι πιο καλές αναμνήσεις είναι οι πιο έντονες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο χαμηλή η θερμοκρασία για να φθάσω σε τέτοιο σημείο, αλλά αρκετή για να με κάνει να θυμηθώ τα περσινά με μία δόση νοσταλγίας. Κάθε δυσκολία είναι μία περιπέτεια, το αλάτι της ζωής που σε βγάζει από την καθημερινή ρουτίνα και σε γεμίζει εντυπώσεις.

Παγωμένα χέρια λοιπόν, το χαμόγελο στα χείλη με μία δόση αγωνίας για το αν θα φθάσω πάλι να χοροπηδάω στο σπίτι (:p) και ωπ! Τι είναι αυτό; Τέρμα τα φρένα, μετά τη στροφή, πριν το πυροφυλάκιο του Φούρλα ο δρόμος έχει γεμίσει κατσίκια. Μόνα τους όμως, ούτε βοσκός πουθενά, ούτε τσοπανόσκυλα, τίποτα. Πολύ ωραίο θέαμα, καθώς ανέβαιναν την πλαγιά για να γλιτώσουν από τον ποδηλάτη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο σε γεμίζουν τέτοιες απλές εικόνες, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από τον αστικό ιστό. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό και ούτε μία φορά που να έχεις μετανιώσει για την επιλογή σου. Σιγουράκι! :)