Μία ακόμα ωραία Δευτέρα

Το υπόσχομαι, η ανάρτηση θα κλείσει όμορφα!

Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα πλήρως το χωρισμό, δεν μπορώ να διώξω από το μυαλό μου τις ελπίδες επανασύνδεσης, παρόλο που η λογική μου λέει ότι είμαι σε καλό δρόμο. Ήθελα από τον περασμένο μήνα να διακόψω τη σχέση, αλλά τώρα που το βιώνω σταδιακά είναι δύσκολο.

Το Σαββατοκύριακο πέρασε μέτρια. Όσο ήμουν μόνος, μελαγχολούσα. Με παρέες ξεχνιόμουν για λίγο, αλλά σύντομα απομακρυνόμουν από τον κόσμο, διότι δεν μπορούσα να συμμετάσχω όμορφα στις συζητήσεις, ούτε να γελάσω εύκολα. Προσπαθούσα, αλλά δεν τα κατάφερνα για πολλή ώρα. Ακόμα και στην ποδηλασία ένιωθα να βαριέμαι. Ξέρω, έχω περάσει χειρότερα, να ξεκινάω με ποδηλατοπαρέες και να μελαγχολώ τόσο που να τους αφήνω και να πηγαίνω μόνος μου για καμιά ανάβαση βουνού. Δεν έχω φθάσει ακόμα σε αυτό το δύσκολο σημείο.

Λίγο καλύτερα ήταν όταν πήγα για μπάνιο και έκανα προπόνηση στο κολύμπι. Όμως είδα μερικούς φίλους, με ρώτησαν για τη σχέση και προβληματίστηκα πάλι.

Το καλό είναι ότι η κοπέλα έδειξε σχετικά σύντομα απάθεια και απόσταση. Με εξαίρεση τις πρώτες μέρες, δεν είχε μπει συστηματικά στη ζωή μου, οπότε δεν αλλάζουν πολλά από την καθημερινότητα. Μου έλειπε και τότε, μου λείπει και τώρα. Το χαμόγελό της, ο παιδικός αυθορμητισμός μίας κοπέλας κατά πολλά χρόνια μικρότερής μου, η ομορφιά της, η θηλυκότητα. Δε μετανιώνω όμως για τη σχέση, διότι με ανανέωσε μέσα στην καθημερινότητά μου, περισσότερο απ' όσο ανανεώνουν τον κόσμο οι διακοπές. Ερωτεύτηκα και έσπασε η ρουτίνα, πετούσα στα σύννεφα, ξενυχτούσα μαζί της και ένιωθα ευτυχισμένος, αντί να με καταβάλει η κούραση και η νύστα την επόμενη μέρα στη δουλειά. Έσπασε η ρουτίνα της εργασίας του τελευταίου έτους με τον καλύτερο τρόπο. Κέρδισα από τη σχέση, απλά ο χωρισμός θα είναι, όπως οι περισσότεροι, πολύ δύσκολος και μένει να τον περάσω.

Τις τελευταίες ημέρες είναι συχνά στιγμές που βουρκώνω στη θύμησή της, όπως αυτή τη στιγμή που γράφω. Θυσιάζω όμως λίγο από τον ύπνο μου, γιατί θέλω να βγάλω από μέσα μου τα έντονα συναισθήματα. Σκέφτομαι μήπως κάνω κάτι λάθος, μήπως θα πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο για να ανοιχτεί, αλλά η λογική λέει ότι, αν ήθελε, θα είχε ανοιχτεί τόσους μήνες, ειδικά μετά από τις συζητήσεις που είχαμε κάνει. Έτσι και σήμερα το πρωί. Ξύπνησα με κακή διάθεση και τη στιγμή που έβαλα το κράνος για ανέβω στη μοτοσυκλέτα, ένιωσα πάλι τα μάτια μου βουρκωμένα. Ευτυχώς το ονειρεμένο μου όχημα, με βοήθησε σε λίγα λεπτά να ξεχάσω τα πάντα και να απολαύσω τη διαδρομή.

Στη δουλειά είχα νεύρα, με αποτέλεσμα να έχω εντάσεις. Εξαφανίστηκαν οι τεράστιες ανοχές που είχε χαρίσει ο αρχικός αμοιβαίος έρωτας (ή ενθουσιασμός από τη μεριά της). Άρχισαν να με ενοχλούν πολλά πάλι, που κανονικά θα έπρεπε να αποσβαίνω. Η μέρα ήταν εύκολη, αλλά άχαρη, με τη σκέψη της κοπέλας και τους ενδοιασμούς στο μυαλό μου.

Μία ώρα πριν το σχόλασμα αποφάσισα να μην ακολουθήσω την αστική ποδηλατική διαδρομή μίας ομάδας και να πάω μόνος για τρέξιμο. Εκεί άρχισα να ονειρεύομαι. Τα χιλιόμετρα που θα κάνω, τη διαδρομή που θα ακολουθήσω, πόσο ωραία θα νιώθω κατά τη διάρκεια και μετά. Δεν έγινα ξαφνικά χαρούμενος, αλλά το μικρό όνειρο απάλυνε τον πόνο μου.

Ανεβαίνω γεμάτος προσδοκίες στη μηχανή και απολαμβάνω τη διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι. Αλλάζω γρήγορα ρούχα, βάζω τα καινούρια μου δρομικά παπούτσια και βουρ. Ο αρχικός στόχος ήταν 18 χιλιόμετρα, σύντομα επεκτάθηκε σε 21 και τελικά κατέληξα με 23 χιλιόμετρα, όσο ήταν το ρεκόρ απόστασής μου πριν από τέσσερα χρόνια. Φανταστική διαδρομή, με μεγάλο τμήμα της σε αραιοκατοικημένη περιοχή με πολλή βλάστηση.

Έκοψα ρυθμό για να βγάλω την απόσταση, οπότε η καρδιά δούλευε άνετα. Μπορούσα να απολαύσω το τοπίο, τις μυρωδιές και το σώμα μου να δουλεύει σε ένταση. Υπήρξε στιγμή που ένιωσα να μελαγχολώ έντονα, αλλά στο μεγαλύτερο τμήμα της διαδρομής, περνούσα καλά, ακόμα και μόνος μου. Η θλίψη μού έδωσε τη δύναμη να επιχειρήσω κάτι που είχα να κάνω χρόνια, να βγω από τη ζώνη της άνεσης και να απολαύσω το επίτευγμα.

Πόση δύναμη δίνει η ερωτική απογοήτευση! Έχω ξαναγράψει ότι φίλοι ξεκίνησαν το τσιγάρο μετά από χωρισμό ή έκαναν ακόμη πιο ανθυγιεινές δραστηριότητες, τη στιγμή που ο γράφων απέκτησε καλή φυσική κατάσταση πριν από 15 χρόνια, για να ξεχάσει μία κοπέλα που την είχε αφήσει (άπειρος γαρ) να τον σέρνει για χρόνια, χωρίς να έχουν ποτέ σχέση. Πλήγωσέ με για να γίνω πιο γρήγορος, πιο δυνατός. Να καταρρέω συναισθηματικά και να τρέχω πιο μακριά, να ανεβαίνω πιο ψηλά και τελικά να πετυχαίνω όμορφες στιγμές, επενδύοντας παράλληλα στη μελλοντική ευτυχία.

Στο μεταξύ η αυτοπεποίθησή μου είναι ακόμη ψηλά και ελκύω τις γυναίκες. Δεν έχω πιάσει ακόμα έδαφος, ούτε έχω νιώσει την απόρριψη για να φανώ απογοητευμένος και άρα λιγότερο ελκυστικός. Πρόσφατα γνώρισα μία κοπέλα, η οποία επέμενε να βγούμε και συμφώνησα. Ενώ ένιωθα ότι της αρέσω, δεν μπορούσα να κάνω κίνηση. Όχι από ντροπή, αλλά γιατί δεν έχω μάτια για άλλη προς το παρόν και μου φαίνονται σχεδόν όλες αδιάφορες. Ούτε θέλω να πληγώσω κάποια, ξεκινώντας μία σχέση, ενώ ακόμα είμαι ερωτευμένος με την προηγούμενη. Ξέρω ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο μετά από λίγο καιρό που θα φαίνομαι λιγούρης (φυσιολογικό για άντρα που είναι μόνος του, περιέργως ενοχλητικό στα μάτια των γυναικών), αλλά σέβομαι κάθε κοπέλα που γνωρίζω και θέλω να νιώθω κάτι πριν κάνω κίνηση.

Η ομορφιά είναι προς το παρόν στη μοναχική ανηφόρα και στο τρέξιμο. Αν όλα πάνε καλά, μπορεί να ξανανέβω την Πεντέλη τρέχοντας, που είναι όνειρο ετών. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι ιδανικοί μήνες για τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων. Ούτε ζέστη να σε αφυδατώνει, ούτε κρύο να σου αφαιρεί ενέργεια.

Ήταν μία ακόμα ωραία Δευτέρα!