Το loop συναισθημάτων κάνει για μία φορά ακόμη την εμφάνισή του, με περίπου τον ίδιο τρόπο. Η ανδρική φύση θέλει μερικές εβδομάδες για να σε κάνει να νιώσεις βαθύτερα το χωρισμό. Ορμές και ορμόνες, σε αγγίζουν περισσότερο μετά από μερικές εβδομάδες, παρά στην αρχή που νιώθεις εξιλεωμένος.
Φτου και από την αρχή να φαίνονται άχρωμες οι ποδηλατοβόλτες, ανούσιες οι έξοδοι με φίλους, να θέλω να αλλάξω καταστάσεις και να μη μου αρέσει σχεδόν τίποτα. Με μόνη διαφορά το γεγονός ότι ξέρω πως η κατάσταση είναι προσωρινή και θα περάσει. Αυτή τη φορά όμως θέλω να περάσει με μοναξιά και όχι με σχέση. Να νιώσω την αισιοδοξία, τη χαρά, μέσα από δραστηριότητες που δεν έχουν να κάνουν με κάποια κοπέλα. Να μπορώ να βρω την ισορροπία μόνος μου, αντικρίζοντας με θάρρος τη μοναξιά.
Όχι, δεν πήρα απόφαση να στρίψω αριστερά, ανεβαίνοντας με το ποδήλατο στην Πεντέλη και να πάω στο μοναστήρι, αντί για την κορυφή. Απλά έχω ανάγκη να νιώσω πιο ανεξάρτητος και να βρω τρόπους να αισθανθώ ευτυχισμένος, χωρίς να βασίσω την ευτυχία μου σε άλλο άτομο, που έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και το δικό του τρόπο σκέψης. Να βρω ατραπούς προς την ομορφιά της ζωής, που θα είναι πιο σταθερές και πιο γνώριμες, αφού θα έχουν χαραχτεί από εμένα.
Πέρασε λοιπόν ένα μέτριο Σαββατοκύριακο, που με βοήθησε μεν να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ από την πίεση της εβδομάδας, αλλά δεν πρόσφερε το κάτι παραπάνω, ώστε να κάνει την εβδομάδα να αξίζει και να διαφέρει από την αέναη αλληλουχία των ημερών. Η δουλειά έχει επιστρέψει λίγο-πολύ στα περσινά της επίπεδα, με σποραδικές μόνο όμορφες ημέρες να σπάνε το στρες και τη μονοτονία. Ίσως το μόνο κομμάτι της ζωής που πραγματικά απολαμβάνω, είναι η διαδρομή με τη μοτοσυκλέτα για τη δουλειά. Έχει κάτι το αλήτικο και άγριο μέσα της, μαζί με την αίσθηση υπεροχής σε σχέση με τους τετράτροχους χρήστες του δρόμου, που με ενθουσιάζει. Αν και δε βαριέμαι τη δουλειά μου, αυτή φαντάζει σαν ένα ατελείωτο διάλειμμα μεταξύ των διαδρομών με τη μοτοσυκλέτα. Κάπως έτσι δηλαδή.
Φυσικά δεν ξεχνάω τις συμβουλές των έμπειρων φίλων που επισημαίνουν: "Τώρα που αναθάρρεψες κινδυνεύεις περισσότερο." και "Κάθε μέρα στην κίνηση, συνηθίζεις τον κίνδυνο και ανεβάζεις τον πήχη ένα κλικ παραπάνω, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Βάλε φρένο στα κλικ, διαφορετικά θα μπει μόνο του με οδυνηρό τρόπο.".
Ήρθε λοιπόν με βαριά καρδιά το βράδυ της Κυριακής, με το γράφοντα να αναλογίζεται ποιο είναι το νόημα της ζωής, ο σκοπός της επιβίωσης και άλλα στοχαστικά, που δεν έχουν βέβαιη απάντηση, αλλά έχουν σίγουρη πηγή: Όταν φιλοσοφείς τη ζωή και αμφισβητείς καταστάσεις, το σίγουρο είναι ότι δε σου αρέσει. Διαφορετικά ζεις στη μέθη της ευτυχίας και δέχεσαι τα πάντα όπως έρχονται, χωρίς να ψάχνεις το γιατί και το μετά.
Κι όμως η Δευτέρα ξεκίνησε καλά και πήγε ακόμα καλύτερα. Χαλαρή δουλειά, επικοινωνία με αισιόδοξους ανθρώπους, βόλτα με το αμάξι σε περιαστικούς δρόμους, στα πλαίσια της δουλειάς, ο ήλιος να με χτυπάει στο πρόσωπο. Έφθασε το βράδυ της Δευτέρας και νιώθω πολύ πιο όμορφα σε σχέση με το Σαββατοκύριακο.
Νομίζω ότι στην παρούσα φάση δε μου κάνει καλό ο ελεύθερος χρόνος. Όπως έχω ξαναγράψει, η αλήθεια πίσω από τις όμορφες καθημερινές, δεν είναι μόνο η ευχάριστη δουλειά, αλλά και η αδυναμία να απολαύσω δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο. Δεν μπορεί να αποτελεί μονόδρομο στην ευχαρίστησή μου η αίσθηση παραγωγικότητας και το κέρδος.
Πρέπει να αλλάξουν καταστάσεις και συνήθειες. Αλλά ...για κάτσε! Αυτό το έχω ξαναπεί πολλές φορές. :p
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου