Το ουράνιο τόξο

...να εύχεσαι να είναι πίσω σου. :) Διότι αν κατευθύνεσαι προς αυτό με το ποδήλατο, σύντομα θα βρεθείς στο καιρικό μέτωπο και θα βραχείς. :p

Κάπως έτσι έγινε σήμερα. Μετά από μία εβδομάδα με επαληθευμένες και μη προγνώσεις βροχής που μου στέρησαν τόσο την ποδηλασία, όσο και την οδήγηση της Ισμήνης, αποφάσισα σήμερα ότι θα πάρω το ρίσκο να βραχώ λίγο για να βγω από το σπίτι και να κάνω κάτι όμορφο. Έφαγα λίγο νερό από το βρεγμένο δρόμο το πρωί και αρκετά περισσότερο το μεσημέρι που επέστρεφα. Στην αρχή θαύμαζα το ουράνιο τόξο και μετά προσπαθούσα να φθάσω στο σπίτι με τις λιγότερες δυνατές λάσπες. Αν ποτέ σταματήσω την ποδηλασία, ένας από τους λόγους είναι ότι έχω βαρεθεί να πλένω ρούχα στο χέρι. Δε μετανιώνω που βγήκα, σίγουρα πέρασα καλύτερα από το να μείνω στο σπίτι, αλλά για μία ακόμη φορά η ποδηλασία δε με έκανε πραγματικά χαρούμενο. Είδα φίλους, μίλησα, κάναμε λίγο πλάκα, γυμνάστηκα, αλλά δε με γέμισε. Σωστή λογικά απόφαση, αλλά τίποτε το συναρπαστικό.

Στο σημείο αυτό, να σημειωθεί παρακαλώ ότι οι τελευταίοι μήνες στη δουλειά είναι στρωτοί, σε αντίθεση με τα περασμένα χρόνια που παραπονιόμουν για πίεση, εντάσεις και αδικία. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες δυσκολίες, δουλεύω λίγα απογεύματα οπότε βρίσκω χρόνο για αρκετό ύπνο, σπάνια είμαι σε υπερένταση ή υπερβολική κούραση. Είναι από τις καλές περιόδους των τελευταίων ετών. Ειδικά η τελευταία εβδομάδα ήταν ιδιαίτερα παραγωγική και μου έδωσε ικανοποίηση η προσωπική αποτίμηση της εργασίας μου. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Νιώθω κενός συναισθηματικά και αυτό δεν μπορεί να γεμίσει από την εργασία, ούτε από την άθληση. Μπορώ να έχω στιγμές που ξεχνιέμαι, τόσο με τη δουλειά, όσο και με τη μηχανή και το τρέξιμο, αλλά μου λείπει πολύ το συναισθηματικό υπόβαθρο ευτυχίας που ομορφαίνει τη ζωή και σε κάνει να νιώθεις ότι αξίζει.

Η μοτοσυκλέτα μού λείπει πολύ. Περιμένω πώς και πώς να την ξαναοδηγήσω. Πρέπει να πάρω απόφαση να κάνω νέες παρέες και να ξεκινήσω βόλτες με μηχανές. Σίγουρα δε θέλω να αφήσω την άθληση, αλλά θα μπορούσα να συμπληρώσω τον ελεύθερό μου χρόνο με οδηγικές στιγμές της Ισμήνης.

Η έξοδος για καφέ με φίλους δε με ικανοποίησε. Απλά γέμισε ένα σαββατόβραδο για να μη νιώσω μοναξιά στο σπίτι. Παλιότερα έμενα σπίτι τα Σάββατα και όχι απλά δε με πείραζε, αλλά μου άρεσε κιόλας που δεν ακολουθούσα το ρεύμα. Τώρα το ακολουθώ, αλλά μελαγχολώ περισσότερο. Βλέπω ζευγάρια και ζηλεύω, νιώθω αδύναμος στη θέα όμορφων γυναικών. Χαμογελάω από μέσα μου μόνο αν δω καμία ωραία μοτοσυκλέτα. Αντίστοιχα η έξοδος με φίλο για φαγητό δε θα έλεγα ότι μου έκανε πολύ καλό. Άρχισα πάλι να λέω τους προβληματισμούς μου και να τους ξανασκέφτομαι πιο έντονα. Καλύτερα να τα γράφω εδώ ώστε να είμαι πιο ευχάριστος με τους άλλους, παρά να βγάζω προς τα έξω τα σκούρα χρώματα της ψυχής μου.

Η αυτοπεποίθηση έχει πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα και έχει συμπαρασύρει την αισιοδοξία. Ανέκαθεν απολάμβανα περισσότερο τα όνειρα για το μετά, παρά το τώρα. Πάντα προτιμούσα να βιώνω μία μέτρια κατάσταση που ήξερα ότι σύντομα θα βελτιωθεί, παρά να ζω ένα όνειρο που φοβόμουν ότι θα σβήσει. Αυτή τη στιγμή όμως είμαι σε μία μέτρια κατάσταση, χωρίς όνειρα, χωρίς αισιοδοξία. Δε νομίζω ότι θα μπορέσω να πετύχω κάτι στον ερωτικό τομέα και σκέφτομαι να παραιτηθώ από την προσπάθεια. Έτσι τουλάχιστον θα συμβιβαστώ με την πραγματικότητα, αντί να θάβω καθημερινά μικρές ελπίδες και να μελαγχολώ.

Είναι πολλά βράδια που ξαπλώνω και μελαγχολώ έντονα. Απολαμβάνω το ζεστό πάπλωμα και την ησυχία, αλλά σκέφτομαι... Ευτυχώς με παίρνει ο ύπνος σύντομα.

Εκτιμώ το γεγονός ότι δε συνάντησα προβλήματα μέσα στην εβδομάδα. Όμως, με δεδομένο ότι δεν υπήρχαν όμορφες στιγμές από οδήγηση μηχανής, όταν κοιτάζω προς τα πίσω, θα έλεγα ότι η μόνη στιγμή που της έδωσε αξία ήταν το νυχτερινό τρέξιμο στο δρόμο την Τετάρτη. Επέλεξα διαδρομή που ήξερα ότι δε θα είχα προσδοκίες να δω κανένα, ώστε να νιώθω ότι κάνω κάτι μόνο για εμένα, κάτι πολύ προσωπικό. Πήρε αρκετή ώρα να νιώσω καλά, αλλά όπως πάντα πέτυχε. Μία εβδομάδα ζούσα για ένα τρέξιμο και τελικά οι καθημερινές για μία ακόμη φορά ήταν καλύτερες από το σαββατοκύριακο.

Να θυμάμαι να τρέχω πιο συχνά, ώστε το ουράνιο τόξο να έχει τα χρώματα της ίριδας, έστω και για μία ώρα, αντί για αποχρώσεις του γκρι.