Δύσκολη περίοδος

Υπήρχαν πολλές σκέψεις που ήθελα να εκφράσω εδώ και εβδομάδες, αλλά πάντοτε χρειάζεται η αφορμή. Το δυνατό ερέθισμα που θα με φορτίσει συναισθηματικά και θα με ωθήσει στην έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων.

Αφορμή στάθηκε η πρώην μου, η Φωτεινή. Είχαμε χωρίσει ήρεμα και σχετικά σύντομα είχε φύγει σαν έντονη σκέψη από το μυαλό μου. Περισσότερο σκεφτόμουν την περσινή κοπέλα, παρά τη Φωτεινή. Άλλωστε ξέρω πολύ καλά να κόβω την επαφή μετά από ένα χωρισμό. Όσο και να εκτιμάς τον άλλον άνθρωπο, πρέπει να πιέζεσαι να μην επικοινωνείς μαζί του, ούτε να τον βλέπεις. Σε βοηθάει να ξεχάσεις την κοπέλα που αγάπησες και να προχωρήσεις τη ζωή σου. Δε μετανιώνεις για τις αναμνήσεις, δε χάνεις το σεβασμό προς εκείνη και την εκτίμηση για όσα σου πρόσφερε και την εμπιστοσύνη που σου έδειξε, αλλά γνωρίζεις καλά ότι πρέπει να εφαρμόσεις την αποχή για να βιώσεις πιο ανώδυνα το χωρισμό. Αντίστοιχα σέβεσαι τα συναισθήματα της κοπέλας και δε θέλεις να την κάνεις να υποφέρει στις στιγμές αδυναμίας σου. Κάνεις ότι δεν υπάρχει και απλά ελπίζεις κάποια στιγμή στο μέλλον, να είστε και οι δύο ευτυχισμένοι, καθένας με το ιδανικό ταίρι του. Να συναντηθείτε και να χαίρεστε πραγματικά ο ένας για την ευτυχία του άλλου, όπως την έχει ορίσει με τις δικές του επιλογές.

Είχα λοιπόν την αίσθηση, ότι την είχα ξεπεράσει γρήγορα. Δε με απασχολούσε και είχα φροντίσει να μη βρίσκομαι σε δραστηριότητες και μέρη που ήξερα ότι της αρέσουν. Μία όμορφη, γλυκιά ανάμνηση που ήξερα ότι έπρεπε να γίνει έτσι. Δυστυχώς όμως ο χώρος που τη γνώρισα, ήτοι το βουνό, είναι η περιοχή που λατρεύω. Προσπαθώντας να αποφύγω τη συνάντηση, έχανα ένα όμορφο κομμάτι της ζωής μου. Οπότε σε μία δύσκολη περίοδο, όπως γράφω και στον τίτλο, λύγισα, πήρα ρίσκο. Αποφάσισα να επισκεφθώ μετά από καιρό το βουνό, ακολουθώντας φυσικά διαφορετική ομάδα. Βρέθηκα για μία φορά μεταξύ αγνώστων και με πολλούς ενδοιασμούς για φυγή. Όμως ήθελα την επαφή με το βουνό, το χρειαζόμουν.

Οι πιθανότητες να την πετύχω ήταν λίγες, αλλά υπαρκτές. Οι λάτρεις της φύσης, λίγο-πολύ συναντιόμαστε περιστασιακά στα ίδια μέρη και χαιρετιόμαστε, κάτι το οποίο είναι πολύ όμορφο. Δυστυχώς έτσι πέτυχα και τη Φωτεινή. Όταν την είδα από μακριά, με κυρίευσε συναίσθημα αγωνίας. Ήθελα να την προσεγγίσω, αλλά όχι να της μιλήσω. Ήθελα να δω πώς είναι, παρόλο που ήξερα ότι θα μου κάνει κακό η επαφή. Με αυτές τις σκέψεις, δεν την προσέγγισα, τη θαύμασα από μακριά και έμεινα με τις σκέψεις της μοναξιάς, με την απογοήτευση του χωρισμού που είχα ξεχάσει και με όλες τις ωραίες στιγμές που μου χάριζε να με βασανίζουν, αντί να με κάνουν να χαίρομαι. Βεβαίως ξέρω ότι το συναίσθημα είναι πρόσκαιρο και θα μου περάσει σύντομα, αλλά δεν παύει να με προβληματίζει. Γιατί η κάθε σχέση να σου αφήνει για καιρό άσχημη γεύση; Γιατί να στενοχωριέσαι όταν βλέπεις μία γυναίκα που αγάπησες και να στρίβεις το κεφάλι από την άλλη μεριά για να μην αλλάξετε βλέμματα; Γιατί τα συναισθήματα σε κάνουν να πονάς για τον κάποτε άνθρωπό σου και να του φέρεσαι λες και είναι ξένος; Ήξερα όμως ότι έκανα το σωστό, τόσο για εμένα, όσο και για εκείνη που πληγώθηκε περισσότερο κατά το χωρισμό.

Ας αφήσω όμως την αφορμή κι ας πάω στα όσα δεν έγραψα τις τελευταίες εβδομάδες. Οι τελευταίοι μήνες, μετά το χωρισμό με τη Φωτεινή, είναι δύσκολοι συναισθηματικά. Δεν αντιμετωπίζω ιδιαίτερες δυσκολίες στη δουλειά ή κάπου αλλού, αλλά αποτυγχάνω συστηματικά να δημιουργήσω όμορφες εμπειρίες που θα με αναζωογονήσουν. Δεν έχω καταθέσει τα όπλα, το παλεύω έστω και με λίγες δυνάμεις και μικρή αισιοδοξία, αλλά πετυχαίνω μόνο φευγαλέες όμορφες στιγμές, που διαρκούν λίγο και μετά χάνονται στη λήθη.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μέσα σε πέντε μήνες, μπορώ να ανακαλέσω μόλις τρεις ημέρες που πέρασα πραγματικά όμορφα και οι οποίες μου άφησαν γλυκιά γεύση για τις επόμενες ημέρες. Τις έχω ξαναγράψει στο ιστολόγιο. Μία όμορφη μέρα με παλιούς φίλους, μία κοπέλα που γνώρισα και ενθουσιάστηκα, χωρίς όμως να υπάρξει εξέλιξη και βέβαια  τη μέρα που οδήγησα μία θεϊκή μοτοσυκλέτα.

Κατά τα άλλα, πιέζομαι ακόμα και για να βγω για ποδήλατο με φίλους. Σίγουρα περνάω καλύτερα από το να μένω στο σπίτι, αλλά δε με γεμίζει. Το ίδιο και όταν βγαίνω για καφέ ή όταν πηγαίνω για τρέξιμο. Λίγες στιγμές που νιώθω ωραία και μετά μαυρίλα. Δεν υπάρχει κάτι όμορφο που θα με κάνει να ονειρεύομαι και να προσμένω μέσα στη μέρα, μέσα στην εβδομάδα.

Η δουλειά κυλάει χαλαρά και ίσως αυτή είναι μία από τις αιτίες που έχω χρόνο για να αναθεωρήσω σκέψεις και συναισθήματα. Δεν υπάρχει η περσινή πίεση, κοιμάμαι σαν άνθρωπος, είμαι σχετικά ξεκούραστος. Ούτε αυτή όμως μου δίνει τους τελευταίους μήνες την ικανοποίηση που μου έδινε παλιότερα. Υπάρχουν φυσικά μέρες που έχω ωραία επαφή με πελάτες, αλλά είναι λίγες, σκόρπιες και απρογραμμάτιστες. Το πρόγραμμα έχει γενικά ρουτίνα, κάτι που είχα αποφύγει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια.

Είχα κάνει μία αρχή πριν από λίγο καιρό για να αλλάξω δουλειά, αλλά δεν το προχώρησα. Φόβος αγνώστου, ανασφάλεια, βαρεμάρα; Δεν ξέρω. Πάντως πρέπει να βρω δύναμη για να βρεθώ πάλι σε χώρο που να κάνω κάτι να μου αρέσει πολύ (για όσο καιρό διαρκέσει κι εκεί αυτό), διότι το έχω ζήσει και ξέρω πως έχει υψηλή αξία. Αν σου αρέσει πολύ η δουλειά, έχεις δυνατό στήριγμα για τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου.

Η μοτοσυκλέτα, πιστός σύντροφος, ομορφαίνει συστηματικά τη μετακίνησή μου. Είναι από τα λίγα που μου έχουν μείνει για να ονειρεύομαι. Κι αυτή όμως θα την άλλαζα για μία καλή δουλειά, στην οποία να μπορώ να πηγαίνω σε λίγα λεπτά με τα πόδια.

Α, μια και ανέφερα τις μετακινήσεις. Στην παιδική ηλικία πήγαινα για ιστιοπλοΐα στο Φάληρο με το λεωφορείο. Έπαιρνα τότε τη γραμμή 550 για να φθάσω στο τέρμα της. Ακόμα έχω πολλές εικόνες από τη διαδρομή και το τέρμα του λεωφορείου, που ήταν διαφορετικό τότε. Ειδικά τις Κυριακές υπήρχε μία μαγεία με την ελάχιστη κίνηση στους δρόμους και το χαρακτηριστικό εκδρομικό κοινό του λεωφορείου. Δε θυμάμαι πώς ακριβώς βίωνα τότε την εμπειρία, μπορεί να ήταν ταλαιπωρία. Σημασία έχει ότι ο χρόνος ωραιοποιεί τις αναμνήσεις και τώρα μου φαίνονται όλα ωραία, όταν τα σκέφτομαι.

Τα τελευταία χρόνια έχω πάρει ελάχιστες φορές λεωφορείο. Μπορεί να είχα να μπω και πέντε χρόνια. Είχα λοιπόν σαν μικρό στόχο, μία Κυριακή να κάνω όλη τη διαδρομή Κηφισιά-Φάληρο και την επιστροφή της φυσικά, με το λεωφορείο αυτό, έτσι για να βιώσω λίγο να το να σε πηγαίνει άλλος βόλτα και μάλιστα σε μία διαδρομή με παιδικές αναμνήσεις. Το ανέβαλα για καιρό, αλλά την περασμένη εβδομάδα δόθηκε η αφορμή να κατέβω στο κέντρο με αυτό για να παρακολουθήσω μία διάλεξη. Στάθηκα πολύ τυχερός, καθότι χρειάστηκε να περιμένω ελάχιστα στη στάση. Η διάλεξη ήταν περισσότερο κοινωνική υποχρέωση, παρά κάτι που με ενδιέφερε ιδιαίτερα και θα έλεγα ότι δε μου άρεσε. Άξιζε όμως ως αφορμή για να κάνω κάτι που αποτελεί καθημερινή ρουτίνα για άλλους, ενώ για εμένα σπάνια απόλαυση: Να μπω στο λεωφορείο!

Ξεκινάει η εβδομάδα αύριο και μπορώ να πω ότι χαίρομαι. Όχι τόσο για τη δουλειά αυτή καθεαυτή, όπως θα έλεγα πριν ένα χρόνο, αλλά για το γεγονός ότι θα γεμίσει ο χρόνος μου και το μυαλό θα ασχοληθεί με άλλα θέματα, αντί να βασανίζεται με τη μοναξιά. Όταν με ρωτάνε φίλοι πώς είμαι, έχω σταματήσει πλέον να εκφράζω τα εσώψυχά μου. Από τη μία δε θέλω να τους κουράζω με τη μαυρίλα της ψυχής μου, από την άλλη θέλω να δώσω ευκαιρίες στην κουβέντα να κινηθεί σε άλλα θέματα και να ξεχαστώ. Πλέον σημείο έκφρασης είναι μόνο το ιστολόγιο και αυτό κάνει τη σπουδαιότητά του ακόμα μεγαλύτερη.

Το εσωτερικό πρόβλημα πάλι εστιάζεται στις λίγες ελπίδες. Λίγες ελπίδες για τη βελτίωση της προσωπικής μου ζωής, καθώς και άλλων τομέων. Τονίζω το "λίγες", διότι εκεί είναι η ουσία. Αν είναι πολλές, αυτομάτως γίνεσαι αισιόδοξος άνθρωπος και απολαμβάνεις τη διαδικασία της προσπάθειας. Αν είναι μηδενικές, τότε κάνεις αναστροφή και βάζεις άλλους στόχους. Αν όμως είναι λίγες, τότε προσπαθείς ράθυμα, αναποτελεσματικά και σίγουρα δεν εισπράττεις ικανοποίηση από το απαισιόδοξο ταξίδι.

Λυπάμαι για την ψυχοπλακωτική ανάρτηση, αλλά έτσι νιώθω.