Μου αρέσει πολύ να νιώθω ότι οι καθημερινές είναι διαφορετικές. Κάπως έτσι, πριν από μερικές ημέρες, τελειώνοντας τη δουλειά νωρίτερα από το συνηθισμένο αποφάσισα να ανέβω στην Πεντέλη. Με είχε άλλωστε προβληματίσει εκείνη η φορά τον προπερασμένο μήνα που είχα επιστρέψει σπίτι με χλιαρά συναισθήματα. Ανεβαίνω στην Πεντέλη εδώ και οκτώ χρόνια, δεν είναι δυνατόν να με προδώσει το αγαπημένο μου βουνό και να χάσω το σημαντικότερο καταφύγιό μου.
Εκείνη η καθημερινή ήταν λοιπόν όμορφη. Ένιωσα ότι αφιέρωσα ποιοτικό χρόνο στον εαυτό μου, απόλαυσα τη θέα και την ηρεμία του βουνού, ενώ δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να ανέβω. Το επανέλαβα μερικές μέρες μετά και ήταν το ίδιο ωραίο, ευτυχώς! Ακόμα πιο γοητευτική ήταν η "μισή ανάβαση" από Διόνυσο προς Παλαιά Πεντέλη, κυρίως λόγω του διαφορετικού τοπίου. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι αυτό που με έκανε περισσότερο να μειώσω την ενασχόλησή μου με την ποδηλασία είναι οι ομαδικές ποδηλατοβόλτες και όχι αυτή καθεαυτή η ποδηλασία, κάτι το οποίο επιβεβαίωσα χθες. Δυσκολεύομαι για μία ακόμα φορά να κοινωνικοποιηθώ επιτυχώς. Με ενοχλούν διάφορες συμπεριφορές, ζηλεύω, βαριέμαι, δε βρίσκω ενδιαφέρον στην επικοινωνία με τα ίδια άτομα που αναλώνονται σε συζητήσεις που έχω κάνει πολλάκις στο παρελθόν. Μάλλον πρόκειται για κορεσμό.
Αντιθέτως, τώρα που μεγάλωσε η μέρα και έφτιαξε ο καιρός, το να βγω μόνος μου για ποδήλατο στο βουνό, με γεμίζει ψυχικά και αδειάζει προσωρινά τη σκέψη μου από προβληματισμούς. Ακόμα καλύτερα το τρέξιμο, τόσο στο άλσος Συγγρού όσο και στην οδό Ρόδων. Η άνοιξη είναι τόσο όμορφη με την ιδανική θερμοκρασία, τη μεγάλη διάρκεια της ημέρας και τις μυρωδιές. Είναι πολλές οι φορές που κοντοστέκομαι όταν περνάω δίπλα από ανθισμένα δέντρα (ειδικά οι νερατζιές είναι απίστευτες), έτσι για να απολαύσω λίγο ακόμα τη μυρωδιά των ανθέων τους.
Χθες το βράδυ, επιστρέφοντας από την ποδηλασία, χαλαρός μεν, αλλά όχι κεφάτος, έκοψα ρυθμό για να απολαύσω την όμορφη νύχτα. Μυρωδιές από τα άνθη, ησυχία και ίσα να ακούγεται η κύλιση του ποδηλάτου στο σκοτεινό δρόμο. Χρόνος περισυλλογής, που μου θύμισε ένα αντίστοιχο καλοκαιρινό βράδυ, πριν από δύο χρόνια.
Η δουλειά πάει πολύ καλά. Άλλα δύο επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό έχουν προγραμματιστεί για τον τρέχοντα μήνα, που μου δημιουργούν ωραίες προσδοκίες. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη πίεση, αντιθέτως ενασχόληση με όμορφα αντικείμενα, επαφή διαφορετικά άτομα και πολύς χρόνος εκτός γραφείου, που το προτιμώ.
Ο καιρός μού επιτρέπει να παίρνω συχνά τη μοτοσυκλέτα και να την απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο. Δεν τη χορταίνω με τίποτα. Έκανα μία ακόμη εκδρομή με παρέα και γέμισα με όμορφες εικόνες. Θα ήθελα να κάνω αρκετές ακόμα μικροεκδρομές, αλλά δυσκολεύομαι να βρω παρέες που να είναι στην ίδια φάση, καθότι είμαι αργός οδηγός. Μόνος μου δε με τραβάει να κάνω βόλτα. Απολαμβάνω στο έπακρο την υποχρεωτική διαδρομή προς τη δουλειά, αλλά όταν έχω την επιλογή να κάνω κάνω κάτι ο ίδιος, δε θέλω να είμαι μόνος μου. Κι αν είμαι, ο αθλητισμός είναι εκείνος που με κάνει να ξεχνάω τη μοναξιά και να νιώθω καλά όσο η καρδιά χτυπάει έντονα.
Το κεφάλαιο "γυναίκα" φαίνεται ότι έχει κλείσει αυτήν την περίοδο στην ζωή μου. Γνώρισα μία ακόμα κοπέλα σε παρέα, αλλά δεν είχα τη δύναμη να τη φλερτάρω, ούτε είδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εκείνη. Έχω απογοητευτεί τόσο έντονα από τις διαδοχικές απορρίψεις που έχω υποστεί, ώστε πλέον δεν ελπίζω ότι υπάρχει κοπέλα που θα γοητευτεί από εμένα. Το να ερωτευτώ ο ίδιος είναι σχετικά εύκολο, αλλά χωρίς ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Με πειράζει πολύ και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω βρει κάτι που να γεμίζει το κενό για να περνάει ο χρόνος όμορφα και όχι μελαγχολικά.
Μακάρι να έρθει σύντομα ο καιρός που θα χαθώ σε πελάγη ευτυχίας και θα ξεχάσω το ιστολόγιο.
Εκείνη η καθημερινή ήταν λοιπόν όμορφη. Ένιωσα ότι αφιέρωσα ποιοτικό χρόνο στον εαυτό μου, απόλαυσα τη θέα και την ηρεμία του βουνού, ενώ δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να ανέβω. Το επανέλαβα μερικές μέρες μετά και ήταν το ίδιο ωραίο, ευτυχώς! Ακόμα πιο γοητευτική ήταν η "μισή ανάβαση" από Διόνυσο προς Παλαιά Πεντέλη, κυρίως λόγω του διαφορετικού τοπίου. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι αυτό που με έκανε περισσότερο να μειώσω την ενασχόλησή μου με την ποδηλασία είναι οι ομαδικές ποδηλατοβόλτες και όχι αυτή καθεαυτή η ποδηλασία, κάτι το οποίο επιβεβαίωσα χθες. Δυσκολεύομαι για μία ακόμα φορά να κοινωνικοποιηθώ επιτυχώς. Με ενοχλούν διάφορες συμπεριφορές, ζηλεύω, βαριέμαι, δε βρίσκω ενδιαφέρον στην επικοινωνία με τα ίδια άτομα που αναλώνονται σε συζητήσεις που έχω κάνει πολλάκις στο παρελθόν. Μάλλον πρόκειται για κορεσμό.
Αντιθέτως, τώρα που μεγάλωσε η μέρα και έφτιαξε ο καιρός, το να βγω μόνος μου για ποδήλατο στο βουνό, με γεμίζει ψυχικά και αδειάζει προσωρινά τη σκέψη μου από προβληματισμούς. Ακόμα καλύτερα το τρέξιμο, τόσο στο άλσος Συγγρού όσο και στην οδό Ρόδων. Η άνοιξη είναι τόσο όμορφη με την ιδανική θερμοκρασία, τη μεγάλη διάρκεια της ημέρας και τις μυρωδιές. Είναι πολλές οι φορές που κοντοστέκομαι όταν περνάω δίπλα από ανθισμένα δέντρα (ειδικά οι νερατζιές είναι απίστευτες), έτσι για να απολαύσω λίγο ακόμα τη μυρωδιά των ανθέων τους.
Χθες το βράδυ, επιστρέφοντας από την ποδηλασία, χαλαρός μεν, αλλά όχι κεφάτος, έκοψα ρυθμό για να απολαύσω την όμορφη νύχτα. Μυρωδιές από τα άνθη, ησυχία και ίσα να ακούγεται η κύλιση του ποδηλάτου στο σκοτεινό δρόμο. Χρόνος περισυλλογής, που μου θύμισε ένα αντίστοιχο καλοκαιρινό βράδυ, πριν από δύο χρόνια.
Η δουλειά πάει πολύ καλά. Άλλα δύο επαγγελματικά ταξίδια στο εξωτερικό έχουν προγραμματιστεί για τον τρέχοντα μήνα, που μου δημιουργούν ωραίες προσδοκίες. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη πίεση, αντιθέτως ενασχόληση με όμορφα αντικείμενα, επαφή διαφορετικά άτομα και πολύς χρόνος εκτός γραφείου, που το προτιμώ.
Ο καιρός μού επιτρέπει να παίρνω συχνά τη μοτοσυκλέτα και να την απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο. Δεν τη χορταίνω με τίποτα. Έκανα μία ακόμη εκδρομή με παρέα και γέμισα με όμορφες εικόνες. Θα ήθελα να κάνω αρκετές ακόμα μικροεκδρομές, αλλά δυσκολεύομαι να βρω παρέες που να είναι στην ίδια φάση, καθότι είμαι αργός οδηγός. Μόνος μου δε με τραβάει να κάνω βόλτα. Απολαμβάνω στο έπακρο την υποχρεωτική διαδρομή προς τη δουλειά, αλλά όταν έχω την επιλογή να κάνω κάνω κάτι ο ίδιος, δε θέλω να είμαι μόνος μου. Κι αν είμαι, ο αθλητισμός είναι εκείνος που με κάνει να ξεχνάω τη μοναξιά και να νιώθω καλά όσο η καρδιά χτυπάει έντονα.
Το κεφάλαιο "γυναίκα" φαίνεται ότι έχει κλείσει αυτήν την περίοδο στην ζωή μου. Γνώρισα μία ακόμα κοπέλα σε παρέα, αλλά δεν είχα τη δύναμη να τη φλερτάρω, ούτε είδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εκείνη. Έχω απογοητευτεί τόσο έντονα από τις διαδοχικές απορρίψεις που έχω υποστεί, ώστε πλέον δεν ελπίζω ότι υπάρχει κοπέλα που θα γοητευτεί από εμένα. Το να ερωτευτώ ο ίδιος είναι σχετικά εύκολο, αλλά χωρίς ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Με πειράζει πολύ και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω βρει κάτι που να γεμίζει το κενό για να περνάει ο χρόνος όμορφα και όχι μελαγχολικά.
Μακάρι να έρθει σύντομα ο καιρός που θα χαθώ σε πελάγη ευτυχίας και θα ξεχάσω το ιστολόγιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου