Ένα καλοκαιρινό βράδυ

Η εβδομάδα πέρασε γρήγορα. Δεν είχε τίποτε το δύσκολο, πέρα από το λίγο ύπνο που με ταλαιπώρησε. Οι όμορφες ημέρες περιορίστηκαν σε μία έξοδο με φίλη που είχα να δω χρόνια και κυρίως στην πρώτη δοκιμή των καινούριων μου δρομικών παπουτσιών.

Ακούγεται παράξενο κι όμως το τρέξιμο είναι από τις λίγες δραστηριότητες που έχουν εγγυημένη ευχαρίστηση. Δεν το έχω μετανιώσει ποτέ που βγήκα και πάντοτε γυρνάω στο σπίτι νιώθοντας όμορφα. Μετά από τρία χρόνια και παραινέσεις από έναν φίλο μαραθωνοδρόμο, πήρα την απόφαση να αγοράσω δρομικά παπούτσια. Λίγο ο ενθουσιασμός, λίγο η εξαιρετική απορροφητικότητα των νέων παπουτσιών, που είναι ό,τι καλύτερο έχω δοκιμάσει, κατέβασα κατά τρία λεπτά το χρόνο της προπονητικής μου διαδρομής των δέκα χιλιομέτρων, χωρίς να νιώθω ότι καταπονώ το σώμα μου. Η αίσθηση και το αποτέλεσμα με γέμισαν πρόσκαιρα αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Με έμφαση στο "πρόσκαιρα" όμως.

Η εβδομάδα είχε μπόλικη οδήγηση της μοτοσυκλέτας, γεγονός που με αναζωογονούσε καθημερινά. Μία συνεχής πάλη ενδορφινών και αυτοσυγκράτησης, ώστε η έπαρση να μη με οδηγήσει σε υπερβολές. Υπήρξε μία επικίνδυνη στιγμή που ένιωσα ότι είχα την τύχη με το μέρος μου, αλλά αυτό δεν περιόρισε την έντονη επιθυμία μου να απολαμβάνω κάθε στιγμή μαζί της.

Η δουλειά άλλοτε ουδέτερη, άλλοτε ανιαρή, άλλοτε όμορφη, κύλησε σε στρωτούς ρυθμούς. Μάλλον μου έκανε καλό για να ξεχνάω για λίγο την αίσθηση μοναξιάς που τον τελευταίο καιρό μου δίνει η σχέση μου. Η κοπέλα σχετικά απόμακρη, νιώθω ότι τη χάνω τις μέρες που δε βλεπόμαστε, οι οποίες τείνουν να αυξάνονται με τον καιρό. Αν και περνάμε υπέροχα μαζί, ο κοινός χρόνος τείνει να περιορίζεται και τον υπόλοιπο καιρό δείχνει απορροφημένη από τις δραστηριότητές τις, θέτοντας τη σχέση σε χαμηλή προτεραιότητα.

Έχω ξαναγράψει στο ιστολόγιο ότι είχα χάσει κάποια χρόνια, όντας ερωτευμένος με κοπέλα που δεν ενδιαφερόταν και έπαιζε μαζί μου, καθώς σε με άλλη σε σχέση που ένιωθα ότι δε μου έδινε το χρόνο και το ενδιαφέρον που θα ήθελα. Είχα πει ότι δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να το ξαναζήσει αυτό, γι' αυτό και τερματίζω σχετικά γρήγορα σχέσεις όταν βλέπω ότι χάνεται η ουσιαστική επαφή με το έτερον ήμισυ. Κάπου εδώ είμαι τώρα, στο μεταίχμιο της απόφασης να απομακρυνθώ από μία κοπέλα με την οποία είμαι σφόδρα ερωτευμένος.

Προσπαθώ με τη λογική μου να δω ξεκάθαρα την κατάσταση. Σκέφτομαι ότι τα όνειρά μου μαζί της, έχουν έρεισμα τις πρώτες μέρες που τη γνώρισα, που είχε βγάλει πολύ ζεστή συμπεριφορά και συναντιόμασταν σε καθημερινή βάση. Εκεί ενθουσιάστηκα, έτσι ερωτεύτηκα, αλλά αυτή ήταν μία κατάσταση που δεν είχε διάρκεια και από την οποία η συμπεριφορά της αποκλίνει όσο περνάει ο καιρός. Δεν είναι αυτό που ονειρεύομαι από μία σχέση, δε με κάνει ευτυχισμένο. Αντιθέτως, με κάνει να ανυπομονώ να επικοινωνήσω μαζί της και να υποφέρω τον περισσότερο καιρό που είναι απόμακρη, όπως αυτή τη στιγμή που γράφω. Προσπαθώ να κάνω δραστηριότητες για να απαλύνω τον πόνο της απόστασης της απουσίας επικοινωνίας, αντί να τις κάνω χαρούμενος με τη σκέψη της και το φόντο μίας ζεστής σχέσης.

Προσπαθώ να γράφω τις σκέψεις μου, μήπως και πάρω μίαν ώρα αρχύτερα την απόφαση του χωρισμού, διότι γνωρίζω καλά τα μεγάλα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά σε αυτή: Το γεγονός ότι είμαι ερωτευμένος μαζί της, τις αραιές όμορφες στιγμές που με κρατάνε και το γεγονός ότι ξέρω πολύ καλά από την εμπειρία μου, ότι μετά από μερικές εβδομάδες χωρισμού θα νιώθω για πολύ καιρό χειρότερα από αυτή τη στιγμή. Μακάρι να γνώριζα μία κοπέλα να ταιριάξω επιτέλους μαζί της και να βγω από αυτή την κατάσταση.

Την είδα χθες μετά από σχεδόν δύο εβδομάδες. Ήταν σχετικά απόμακρη αρχικά, αργότερα πιο ζεστή. Κάναμε ποδήλατο μέχρι αργά, ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ. Μέσα στο μυαλό μου γυρνούσαν οι γνώμες των φίλων μου ότι δεν μπορεί να ζητήσεις σε μία κοπέλα περισσότερο χρόνο, περισσότερη ένδειξη ενδιαφέροντος από εκείνη που δείχνει. Ότι αυτά δε ζητιούνται, αλλά η άλλη τα δίνει όταν τα νιώθει, διαφορετικά θα προκαλέσεις κορεσμό. Ότι μπορείς να προκαλέσεις το ενδιαφέρον του άλλου με αδιαφορία. Όμως είναι χρόνια που έχω αποδεχθεί ότι δε μου αρέσει να προσποιούμαι, θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να με θέλει μία γυναίκα γι' αυτό που είμαι. Έτσι αποφάσισα να συζητήσω μαζί της, να δω πώς αισθάνεται κι αν υπάρχει ελπίδα για περισσότερη επαφή στη σχέση.

Οι απαντήσεις της ήταν λεκτικά θετικές, ουσιαστικά ίσως ουδέτερες. Στην πράξη δε γνωρίζω αν θα αλλάξει η συμπεριφορά της. Τουλάχιστον ξέρω μέσα μου ότι εκφράστηκα, έθεσα τους προβληματισμούς μου σχετικά με τη μορφή μίας όμορφης σχέσης. Επομένως, έχουν τεθεί οι λογικές βάσεις για τη βελτίωση ή τη λήξη της. Πιο πιθανό είναι το δεύτερο, με την κρίσιμη προϋπόθεση να βρω τη δύναμη να βάλω τη λογική μου πάνω από τον έρωτα και να δώσω τη δυνατότητα στον εαυτό μου να γνωρίσει την πραγματική γυναίκα της ζωής του και όχι και να ονειροβατεί σε έωλες ελπίδες.

Την άφησα στο σπίτι της αργά το βράδυ και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Μέσα μου ένιωθα ωραία που την είχα δει, αλλά όχι αισιόδοξα ως προς το μέλλον μαζί της. Κατάλαβα ότι έθετε τη σχέση σε χαμηλή προτεραιότητα, σε σχέση με εμένα που τη βάζω ψηλά, ακόμα κι αν έλεγε ότι θέλει να έχουμε περισσότερη επικοινωνία.

Ήταν 4 τη νύχτα, οι δρόμοι σχετικά άδειοι. Η φάση μου θύμισε τα ξημερώματα που επέστρεφα από τα Freeday, πριν από πέντε χρόνια. Ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, με τις μυρωδιές από τα νυχτολούλουδα να σε μεθάνε. Συνήθως παίρνω κεντρικούς δρόμους όταν επιστρέφω σπίτι, κάνοντας την επιστροφή διεκπεραιωτική και όχι απολαυστική. Αυτή τη φορά όμως ήθελα χρόνο για τον εαυτό μου. Αψήφησα τη νύστα και επέστρεψα χαλαρά μέσα από ωραίους δρόμους του Ψυχικού και του Χαλανδρίου. Ησυχία στο αστικό περιβάλλον, με τον κόσμο είτε να κοιμάται, είτε να έχει φύγει για διακοπές. Σε κάποια πάρκα, το αυτόματο πότισμα του γρασιδιού έκανε την εικόνα πιο ειδυλλιακή με τις μυρωδιές να με πηγαίνουν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Πηγαίνοντας σε πρωτόγνωρα αργό ρυθμό για τα δεδομένα μου, αναλογιζόμουν το μέλλον της σχέσης. Η λογική έλεγε ότι δεν υπάρχει, ο έρωτας όμως της έλεγε να το βουλώσει. Ένιωσα ότι η μία ώρα της επιστροφής ήταν από τα πιο όμορφα πράγματα που έκανα για τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες.

Αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά της σύντομα, πρέπει να βρω τη δύναμη να διακόψω τη σχέση. Για την ώρα πρέπει να κάνω κάτι να ξεχαστώ. Μου λείπει η Πάρνηθα με τη δροσιά της και τον ξηρό βουνίσιο αέρα. Και τι δε έδινα για μία βόλτα με την Ισμήνη εκεί πάνω.