Ο καλύτερος μήνας του χρόνου

...είναι με διαφορά ο Απρίλιος.

Είναι ο μήνας που έχει ιδανικές θερμοκρασίες για εξωτερικές δραστηριότητες. Δε χρειάζεται να κουβαλάς βαριά ρούχα, δεν αφυδατώνεσαι από ζέστη και έχεις περισσότερη αντοχή. Ο καιρός είναι τέλειος για ολοήμερες αποδράσεις, σε σημείο που μετανιώνεις για κάθε μέρα του που δεν αξιοποιείς. Αραιές βροχοπτώσεις, ίσα για να κάθεται το χώμα και να καθαρίζει η ατμόσφαιρα, αρκετά καλή φωτοπερίοδος για να έχεις περισσότερο χρόνο με φως ημέρας τα απογεύματα των καθημερινών. Περιστασιακή συννεφιά για να μη σε καίει ο ήλιος, μεστά χρώματα. Ποικιλία από μυρωδιές λουλουδιών και το τοπίο πρασινίζει παντού. Ακόμα και η γύρη έχει την πλάκα της όταν κιτρινίζει τα πεζοδρόμια.

Πριν από μερικά χρόνια, είχα νιώσει ότι για πρώτη φορά απολαμβάνω τον Απρίλιο σε όλο του το μεγαλείο, με συστηματικές νυχτερινές ποδηλατοβόλτες με παρέες. Σε κάθε γειτονιά μυρωδιές, ευχάριστη δροσιά τα βράδια, ο κόσμος να αρχίσει δειλά να βγαίνει στα μπαλκόνια και τις αυλές για να χαρεί τον καιρό. Έκτοτε, προσπαθούσα να μη χάνω μέρες από αυτόν τον απίστευτο μήνα του χρόνου.

Επίσης τον Απρίλιο ξεκινούν τα όμορφα δειλινά. Το σούρουπο,  είναι η αγαπημένη μου ώρα της ημέρας. Αφού δύσει ο ήλιος, απαλύνεται το φως, χαλαρώνει το βλέμμα, ηρεμεί το πνεύμα. Το λυκόφως με αναζωογονεί, ακόμα κι αν όλη τη μέρα νιώθω κουρασμένος. Αντίστοιχα μου αρέσει και ο χρόνος από το χάραμα μέχρι την ανατολή του ηλίου, αλλά είναι ελάχιστες οι φορές που εκείνη την ώρα νιώθω ξεκούραστος. Συνήθως βρίσκομαι είτε από ξενύχτι, είτε από λίγο ύπνο και το έχω συνδυάσει με νύστα, παρόλο που έχει το ίδιο απαλό φως και μάλιστα την αισιοδοξία της νέας ημέρας.

Ας γυρίσουμε όμως στο βασικό θέμα του ιστολογίου...

Η Πεντέλη έχει αρχίσει ήδη από το Μάρτιο να πρασινίζει και όλα μαρτυρούν ότι θα είναι στην καλύτερή της φάση σε κανένα μήνα. Έστω και με χαμηλή βλάστηση, δείχνει να ξαναζωντανεύει και να μην πτοείται από τις καταστροφές του παρελθόντος. Ο κόσμος στο βουνό έχει αυξηθεί. Ελάχιστοι ποδηλάτες, αλλά αρκετοί άλλοι με αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, καθώς και πεζοπόροι, δείχνουν ότι έχει αρχίσει να γίνεται δημοφιλής προορισμός. Ενδεχομένως τους έδιωχνε η μαυρίλα και η ξεραΐλα του παρελθόντος.

Την περασμένη εβδομάδα πέτυχα στα μισά της ανάβασης έναν πεζοπόρο:
- Ε, ποδηλάτη! Καλημέρα! Ποιο βουνό είναι αυτό;
- Η Πεντέλη. Από πού έρχεσαι;
- Από την Κρήτη.
- Έχεις δρόμο οδοιπόρε.
- Αχαχαχαχαχα

Η ανάβαση, όπως πάντα, δίνει ικανοποίηση, ευεξία, χαλάρωση. Είναι στιγμές που νιώθω ότι βαριέμαι να ξεκινήσω, καθώς και άλλες που ξεκινάω και σκέφτομαι να επιστρέψω στο σπίτι. Όμως πάντα πιέζω τον εαυτό μου, διότι ξέρω ότι μετά τα 800 μέτρα υψομέτρου, γαληνεύει η ψυχή στο ήσυχο και συνάμα άγριο τοπίο και η δυσκολία ποδηλατικής ανάβασης κάνει τη δουλειά της με τις ενδορφίνες. Το πείραμα αντικατάστασης της κοινωνικοποίησης με την απομόνωση του βουνού, προς το παρόν έχει θετικά αποτελέσματα. Μέσα στον πανικό της καθημερινότητας, ξεχνάμε πόσο σημαντικός είναι ο προσωπικός χρόνος και χάνουμε τον εαυτό μας.

Είναι μερικές εβδομάδες τώρα, που έχω αρχίσει να μην ευχαριστιέμαι την κύρια εργασία μου. Δεν ξέρω τι θα κάνω, αν θα αλλάξω, αν θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο Καστελλόριζο, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι πιεσμένος και δεν είναι κατάλληλη περίοδος για αποφάσεις. Κρατάω αποστάσεις από φίλους, μέχρι να τα βρω με τον εαυτό μου, γιατί δε φταίνε σε κάτι να με ακούνε να παραπονιέμαι και να βγάζω άσχημο εαυτό. Έτσι κι αλλιώς, αν αναμοχλεύεις τις σκέψεις που σε ενοχλούν, εντείνεις την πίεση και δεν ξεχνιέσαι.

Αμφισβητώντας συστηματικά το νόμο του Murphy, προσπαθώ να εντυπώνω τις τυχερές στιγμές που βιώνω και όχι να κακομοιριάζω με τις ατυχίες. Όπως έχω ξαναγράψει, ο νόμος του Murphy μαρτυρά την επιλεκτικότητα της μνήμης μερικών ανθρώπων, που θυμούνται μόνο τις πραγματικά άσχημες στιγμές και ξεχνούν τις τυχερές ή τις άσχημες που τη γλίτωσαν. Επιπλέον, ο όρος "τύχη", αποτελεί περιγραφή του παρελθόντος και όχι του μέλλοντος. Ο τυχερός άνθρωπος είναι εκείνος που είχε πολλές φορές την τύχη με το μέρος του, εξαιτίας συμπτώσεων (ενδεχομένως σε συνδυασμό με σωστές επιλογές και διορατικότητα), αλλά αυτό το χαρακτηριστικό δεν επεκτείνεται στο μέλλον. Ναι λοιπόν στο "στάθηκα τυχερός", αλλά όχι στο "θα είμαι τυχερός", με μόνο αντίλογο το γεγονός ότι το τελευταίο οδηγεί στην αισιοδοξία που έχει αξία (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση).

Αν λοιπόν θεωρώ ότι η μοτοσυκλέτα είναι από τα λίγα πράγματα που μου δίνουν συνεχώς ευχαρίστηση τον τελευταίο καιρό, απείχε μερικά κλικ από το να με στείλει κατευθείαν στο νοσοκομείο την περασμένη εβδομάδα. Λίγα λεπτά πριν γυρίσω στο σπίτι, χαρούμενος που οδηγούσα το ονειρεμένο μου όχημα, χωρίς να τρέχω ιδιαίτερα, είδα τα αμάξια δεξιά μου να φρενάρουν. Κοιτάζω και βλέπω μία γάτα να διασχίζει τη λεωφόρο. Οι δυνατότητες αντίδρασης ήταν σχεδόν μηδενικές. Απλά η γάτα κώλωσε και σταμάτησε μπροστά από το αμάξι που ήταν δίπλα μου, σαν να μου λέει: "Σήμερα προτιμώ να με πατήσει αμάξι και όχι μοτοσυκλέτα." Το αμάξι πρόλαβε και σταμάτησε, εγώ απλά πέρασα απορημένος πώς δεν βρίσκομαι να σέρνομαι στην άσφαλτο και η γάτα έζησε. Στάθηκα τυχερός, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι για το μέλλον. Άλλη φορά μπορεί να πάω από cat στο ΚΑΤ. Κι όμως, δεν μπορώ να αφήσω τη μεγαλείο της μετακίνησης με μοτοσυκλέτα για οποιοδήποτε αυτοκίνητο, όσο η εργασία μου απέχει πολύ από το σπίτι.

Κυριακή βράδυ λοιπόν και με πειράζει που έρχεται η Δευτέρα. Όχι ότι ήταν όμορφο το σαββατοκύριακο, αλλά έχω απολέσει τον ενθουσιασμό της εργασίας. Δε μου αξίζει κάτι τέτοιο, είμαι στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής μου. Πρέπει να βρεθώ σε χώρο εργασίας που θα με γεμίζει ή να αλλάξουν κάποια πράγματα για να νιώσω τον περσινό ενθουσιασμό, σε συνδυασμό με τη δημιουργικότητα που τόσο μου έχει λείψει τα τελευταία χρόνια.