Το σκέφτομαι μέρες, αλλά σήμερα βρήκα τη διάθεση να γράψω για κάτι όμορφο. Τείνω να συμβιβαστώ στο γεγονός ότι η ευτυχία είναι στιγμές, μιας και η πραγματικότητα το επιβεβαιώνει συχνά. Μπορεί να υπάρχουν παρατεταμένες περίοδοι με καλές στιγμές, αλλά δεν είναι ο κανόνας, τουλάχιστον στον τρόπο που βιώνει ο γράφων τη ζωή.
Αφορμή περισσότερο ήταν το υπέροχο σαββατοκύριακο πριν από δύο εβδομάδες μέρες, αλλά ακολούθησαν και άλλα μικρά όμορφα γεγονότα που μου έδειξαν ότι μπορείς να διεκδικήσεις όμορφες στιγμές και κυρίως να ονειρεύεσαι για τις επόμενες, παίρνοντας δυνάμεις για τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Προγραμματισμένη αλλαγή λαδιών για την Ισμήνη, οπότε πήγα στην αντιπροσωπεία για το service.
- Η μοτοσυκλέτα είναι ζεστή ακόμη φίλε. Θα πρέπει να περιμένουμε να κρυώσει για να κάνουμε την αλλαγή λαδιών.
Τάδε έφη ο μηχανικός, κάτι το οποίο ήξερα. Με είχε πιάσει η κίνηση και τα φανάρια, είχα και κάμποσα χιλιόμετρα μέχρι να φθάσω, οπότε κατέληξα με ζεστό τον κινητήρα και, όπως πάντα, υπήρχε χρόνος αναμονής καμιά ώρα μέχρι να κρυώσει.
Κάθομαι λοιπόν στην έκθεση της αντιπροσωπείας και κάνω βόλτες, χαζεύοντας κράνη, μπουφάν και κυρίως τις μοτοσυκλέτες. Μου αρέσουν σχεδόν όλες, διότι ξέρω τι συγκινήσεις σου προσφέρουν και τι ευκολία είναι μέσα στην πόλη. Από παπιά, μέχρι μοτοσυκλέτες τουρισμού. Η Ισμήνη παραμένει μία από τις ομορφότερες. Ακόμα και τα νέα μοντέλα, δε μου αρέσουν τόσο όσο εκείνη, είναι προφανές ότι την έχω ερωτευτεί.
Γενικά δεν πηγαίνω σε εκθέσεις αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών ή ποδηλάτων. Δε θέλω να εκθέτω τον εαυτό μου σε σαγηνευτικά αντικείμενα και να αποκτώ υλικά όνειρα. Προτιμώ να εστιάζω στα πολλά που μπορώ να κάνω με τα μέσα που ήδη έχω, παρά να βάζω υλικούς στόχους, ιδίως άφθαστους. Πριν από πολλά χρόνια πήγαινα σε εκθέσεις αυτοκινήτων και έμπαινα μέσα σε όλα τα αυτοκίνητα και τα παρατηρούσα λεπτομερώς. Περνούσα καλά, αλλά έμενα με την αίσθηση του ανικανοποίητου ονείρου. Σχολίαζα με φίλους ιπποδυνάμεις, επιδόσεις, δυνατότητες, αντί να εστιάζω σε πιο ουσιώδη και ταυτόχρονα όμορφα πράγματα. Καλό είναι να έχουμε όνειρα, αλλά κάποια πρέπει να τα φθάνουμε πού και πού.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με παρότρυναν πολλοί φίλοι να πάμε σε εκθέσεις ποδηλάτων για να δούμε τα νέα μοντέλα. Δεν πήγα ποτέ. Η απάντησή μου ήταν σε γενικές γραμμές, ό,τι και η στάση ζωής μου:
- Στην ποδηλασία η ομορφιά έρχεται από τις δικές σου δυνάμεις, από τα μέρη που βλέπεις και τον κόσμο που γνωρίζεις. Είναι ωραίο ένα καλό ποδήλατο, αλλά παίζει μικρό ρόλο στο τι θα βιώσεις. Αγόραζε λιγότερο και ποδηλάτισε περισσότερο.
Όμως με τις μοτοσυκλέτες το αντιμετωπίζω διαφορετικά. Σίγουρα μετράνε πολύ οι δυνατότητες του αναβάτη και η διάθεση, αλλά μετράει πάρα πολύ και το όχημα.
Κοιτάζω λοιπόν και ξανακοιτάζω διάφορα μηχανάκια, ενώ το βλέμμα μου έχει κολλήσει στο καινούριο MT-09. Έχω διαβάσει πολλές κριτικές γι' αυτό και ξέρω πόσο καλό είναι. Δεν είναι τόσο όμορφο όσο η Ισμήνη, αλλά σε κινητήρα, αναρτήσεις, φρένα είναι πολύ καλύτερο.
Στο μεταξύ οι ώρες περνάνε και η Ισμήνη είναι έτοιμη με νέο λάδι και με κάποιες εργασίες συντήρησης. Ο υπεύθυνος στην έκθεση της αντιπροσωπείας με έχει δει να μου τρέχουν τα σάλια και χαμογελάει, όπως επίσης και η υπάλληλος με την οποία έχουμε πιάσει κουβέντα για μηχανές.
- Σου αρέσει το MT-09, ε;
- "Κάποια στιγμή θα ήθελα να οδηγήσω ένα τέτοιο, για να διαπιστώσω αν είναι αλήθεια όσα λένε οι κριτικές", του λέω.
- Ορίστε το κλειδί, έχουμε ένα για test drive.
Ένιωσα μία αναστάτωση μέσα μου. Μία εσωτερική μάχη πάλης ή φυγής. Δεν είμαι άνθρωπος των test drive, δε θέλω την ευθύνη ενός ξένου οχήματος στα χέρια μου. Προσπαθώ να το γλιτώσω:
- Δε θέλω να σας κοροϊδέψω. Δε σκοπεύω να αλλάξω τη μοτοσυκλέτα μου. Μου αρέσει πάρα πολύ.
Ο τύπος επιμένει:
- Το κλειδί είναι εδώ και σε περιμένει όποτε θέλεις. Έχεις χρόνο τώρα;
Κοιτάζω την Ισμήνη που με περιμένει, κοιτάζω το κλειδί ...σκέφτομαι λίγο ακόμα.
- Έλα, αυτό στο μπροστινό πεζοδρόμιο είναι, υπογράφεις ένα έγγραφο και είναι δικό σου.
- Για πόσο μπορώ να το οδηγήσω; Μισή ώρα;
- Βρε πάρε το και για μία ώρα αν θέλεις.
Ο τύπος ξέρει ότι είμαι καλός πελάτης. Άλλωστε από εκεί είχε αγοραστεί η Ισμήνη.
Υπογράφω την αποποίηση ευθύνης για υλικές και ατομικές μου ζημιές, καθώς και για ...θάνατο, φοράω μπουφάν, γάντια κράνος και πάω για τη μεγαλύτερη αδελφούλα της Ισμήνης. Ανεβαίνω πάνω της και νιώθω παράξενα. Φοβισμένος, αλλά συνάμα ενθουσιασμένος.
Ξεκινάω τον κινητήρα, πανδαισία ήχων. Ανοίγω απαλά το γκάζι, μάλλον τρομαγμένος. "ΟΚ, προοδευτικό είναι, κακώς είμαι διστακτικός." Μπαίνω επιτέλους στο δρόμο. Η μοτοσυκλέτα είναι πολύ καλύτερη οδηγικά από ό,τι φανταζόμουν. Απίστευτη ροπή χαμηλά και γραμμική λειτουργία. Ομαλές αλλαγές ταχυτήτων και ασύλληπτη δύναμη.
Ανεβαίνω την Κατεχάκη με ταχύτητες που δε θα έπρεπε. Όνειρο! Επιστρέφω στο ύψος της Καισαριανής και σκέφτομαι τον επόμενο προορισμό μου. Να ανέβω στην κορυφή του Υμηττού; Μπα, θα πάρει πολύ χρόνο και ήθελα κυρίως να τη δω σε συνθήκες αστικής κυκλοφορίας και όχι απλά να δω την ταχύτητα στον άδειο περιφερειακό ή στο βουνό. Μπαίνω στου Παπάγου και πάω προς Χολαργό. "Όπα, ποδηλάτη, γύρνα πίσω. Πλησιάζεις στα λημέρια της Ιωάννας. Δε θέλεις να χαλάσεις ένα υπέροχο test drive με τη θέα της πρώην." Αναστροφή άμεσα, "Μα πόσο ευέλικτη είναι πια, πόσο θεϊκή;" Την οδηγώ πιο άνετα και με περισσότερη σιγουριά απ' ό,τι την Ισμήνη.
Σε κάθε μικρό άνοιγμα του γκαζιού, ζωγραφίζεται ένα χαμόγελο. Σε κάθε στροφή νιώθω ικανοποίηση, όπως επίσης και στο φρενάρισμα. Πηγαίνω σε Νέο Ψυχικό, Καισαριανή, Παπάγου, ξανά Ψυχικό. Δε θέλω να την αφήσω με τίποτα. Έχω ενθουσιαστεί, αδιαφορώ για τα πάντα γύρω μου. Ο κόσμος είναι όμορφος, πετάω στα σύννεφα. Κάθε χειριστήριο γίνεται προέκταση του χεριού μου. Δοκιμάζω τις χαρτογραφήσεις του κινητήρα, την απόκριση το γκάζι. Όλα θεϊκά!. Νιώθω ότι η στιγμή θέλω να διαρκέσει για πάντα. Πώς γίνεται ένα άψυχο αντικείμενο να σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένος και μάλιστα όταν ήδη έχεις στην κατοχή σου καλή μοτοσυκλέτα;
Γκάζι, φρένο, στροφή, πάλι γκάζι, χαμόγελο. Και ξανά! Και ξανά! Είναι απερίγραπτα ονειρική. Δε βρίσκω λέξεις να περιγράψω τις συγκινήσεις που μου προκαλούσε. Σκέφτομαι ότι πρέπει να την επιστρέψω στην αντιπροσωπεία. Δε θέλω να καταχραστώ την ευγένεια του διευθυντή και να την κρατήσω πάνω από μισή ώρα. Έτσι κι αλλιώς χρειάζομαι πάρα πολλές ώρες οδήγησης για να τη χορτάσω. Επιστρέφω με βαριά καρδιά.
- Πώς σου φάνηκε;
- Έπαθα ζημιά. Γράφτηκε ανεξίτηλα στην ψυχή μου. Είναι απίστευτη. Θα την ονειρεύομαι για καιρό.
Αφήνω το κλειδί και καβαλάω την Ισμήνη. Στα πρώτα δέκα χιλιόμετρα δε μου άρεσε. Ένιωθα ότι οδηγούσα πολύ υποδεέστερη μοτοσυκλέτα που δε με ικανοποιεί. Εχθρός του καλού, είναι το καλύτερο. Η Ισμήνη μου θυμίζει περισσότερο ποδήλατο, παρά μοτοσυκλέτα, σε σύγκριση με το MT-09. Μερικά κυβικά παραπάνω κάνουν τη διαφορά. Ξέρω ότι αυτό το πάθος δεν τελειώνει ποτέ. Πριν δύο χρόνια ήταν με την Ισμήνη, τώρα με το MT-09, μετά με το Super Duke. Πάντα θα βγαίνει κάτι καλύτερο για να καλύπτει τη ματαιοδοξία του υλισμού.
Όμως αυτό που ένιωσα ήταν αληθινό. Αληθινά υπέροχο, όπως και τα όνειρα που έκανα τις επόμενες ημέρες. Ξυπνούσα και σκεφτόμουν με χαρά τη μοτοσυκλέτα, ξάπλωνα να κοιμηθώ και με κυρίευαν τα όνειρα γύρω από αυτή. Και μάλιστα ωραία όνειρα, όχι σαν τις σκέψεις της ερωτικής απογοήτευσης που είχα τις προηγούμενες ημέρες. Ανέβασε, έστω και για μερικές ημέρες την ποιότητα της ζωής μου. Μου έδωσε πολλές στιγμές χαράς και κάτι ακόμα να ονειρεύομαι.
Είδα πολλούς φίλους τις τελευταίες ημέρες και τους μιλούσα συνέχεια για το MT-09. Είτε ήξεραν από μηχανές, είτε όχι, εγώ εκεί, να μιλάω ενθουσιασμένος γι' αυτή. Τη θέλω πολύ και μου λείπει γλυκά.
Στο μεταξύ υπάρχει η Ισμήνη για να μου χαρίζει όμορφες στιγμές. Η Φωτεινή είχε καταλάβει σύντομα το πάθος που είχα για την Ισμήνη και ήθελε να το μοιραστούμε. Είχε πάει μόνη της να αγοράσει κράνος για το σκοπό αυτό και ζητούσε να πάμε καμιά μεγάλη βόλτα. Μία από τις ωραίες εικόνες, που έχουν αποτυπωθεί στο βιβλίο των αναμνήσεών μου, είναι η φορά που είχαμε πάει σε κάποιο βουνό, είχαμε κάνει στάση και την είχα αγκαλιά. Κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι το βλέμμα μου δεν είναι πάνω της αλλά στην Ισμήνη, οπότε μου λέει με χαμόγελο:
- Τέρας! Κοιτάς τη μηχανή σου, αντί για εμένα. Εκεί είναι το μυαλό σου. Αγοράκι γνήσιο!
- Μου αρέσετε πάρα πολύ και οι δύο. Μην τη βλέπεις ανταγωνιστικά. :p
- Θα φορέσω δύο σαμπρέλες στους ώμους, για να κοιτάζεις εμένα περισσότερο! :)
...ενώ σε κάποια άλλη φάση που είχαμε καθίσει για καφέ και κοιτούσα πάλι με θαυμασμό την Ισμήνη, μου λέει η Φωτεινή:
- Είναι ωραία μηχανή.
Για να της απαντήσω αυτό που ένιωθα:
- Δεν είναι απλά ωραία. Είναι γαμάτη!
Τις τελευταίες εβδομάδες είχα κι άλλες όμορφες στιγμές με φίλους για ποδηλασία, περπάτημα, φαγητό ή καφέ, μία φανταστική επίσκεψη στην Πάρνηθα, αλλά το άτιμο το άψυχο αντικείμενο, που οδήγησα για λίγη ώρα, έχει χαραχτεί στην καρδιά μου. Φυσικά η ζωή είναι ισορροπίες, δε μου λέει κάτι η χαλάρωση χωρίς τη δουλειά, η μοτοσυκλέτα χωρίς τους φίλους. Το ιδανικό θα ήταν να μοιράζομαι βόλτες με τη μηχανή με καλούς φίλους ή με κάποια κοπέλα.
Μιας και ανέφερα γυναίκα: Είδα ξανά στο δρόμο την κοπέλα με το MT-07 και το κράνος με τον αριθμό 93 του Marc Marquez. Ήμουν με το αμάξι αυτή τη φορά και τη θαύμασα να χάνεται σβέλτα στην κίνηση. Μία γυναίκα που δεν έχω γνωρίσει, έχει κερδίσει το θαυμασμό μου, έχοντας την αύρα της μοτοσυκλετίστριας. Υπό συνθήκες, θα ήταν καλή παρέα για μηχανόβολτες. :)
Στο μεταξύ οι ώρες περνάνε και η Ισμήνη είναι έτοιμη με νέο λάδι και με κάποιες εργασίες συντήρησης. Ο υπεύθυνος στην έκθεση της αντιπροσωπείας με έχει δει να μου τρέχουν τα σάλια και χαμογελάει, όπως επίσης και η υπάλληλος με την οποία έχουμε πιάσει κουβέντα για μηχανές.
- Σου αρέσει το MT-09, ε;
- "Κάποια στιγμή θα ήθελα να οδηγήσω ένα τέτοιο, για να διαπιστώσω αν είναι αλήθεια όσα λένε οι κριτικές", του λέω.
- Ορίστε το κλειδί, έχουμε ένα για test drive.
Ένιωσα μία αναστάτωση μέσα μου. Μία εσωτερική μάχη πάλης ή φυγής. Δεν είμαι άνθρωπος των test drive, δε θέλω την ευθύνη ενός ξένου οχήματος στα χέρια μου. Προσπαθώ να το γλιτώσω:
- Δε θέλω να σας κοροϊδέψω. Δε σκοπεύω να αλλάξω τη μοτοσυκλέτα μου. Μου αρέσει πάρα πολύ.
Ο τύπος επιμένει:
- Το κλειδί είναι εδώ και σε περιμένει όποτε θέλεις. Έχεις χρόνο τώρα;
Κοιτάζω την Ισμήνη που με περιμένει, κοιτάζω το κλειδί ...σκέφτομαι λίγο ακόμα.
- Έλα, αυτό στο μπροστινό πεζοδρόμιο είναι, υπογράφεις ένα έγγραφο και είναι δικό σου.
- Για πόσο μπορώ να το οδηγήσω; Μισή ώρα;
- Βρε πάρε το και για μία ώρα αν θέλεις.
Ο τύπος ξέρει ότι είμαι καλός πελάτης. Άλλωστε από εκεί είχε αγοραστεί η Ισμήνη.
Υπογράφω την αποποίηση ευθύνης για υλικές και ατομικές μου ζημιές, καθώς και για ...θάνατο, φοράω μπουφάν, γάντια κράνος και πάω για τη μεγαλύτερη αδελφούλα της Ισμήνης. Ανεβαίνω πάνω της και νιώθω παράξενα. Φοβισμένος, αλλά συνάμα ενθουσιασμένος.
Ξεκινάω τον κινητήρα, πανδαισία ήχων. Ανοίγω απαλά το γκάζι, μάλλον τρομαγμένος. "ΟΚ, προοδευτικό είναι, κακώς είμαι διστακτικός." Μπαίνω επιτέλους στο δρόμο. Η μοτοσυκλέτα είναι πολύ καλύτερη οδηγικά από ό,τι φανταζόμουν. Απίστευτη ροπή χαμηλά και γραμμική λειτουργία. Ομαλές αλλαγές ταχυτήτων και ασύλληπτη δύναμη.
Ανεβαίνω την Κατεχάκη με ταχύτητες που δε θα έπρεπε. Όνειρο! Επιστρέφω στο ύψος της Καισαριανής και σκέφτομαι τον επόμενο προορισμό μου. Να ανέβω στην κορυφή του Υμηττού; Μπα, θα πάρει πολύ χρόνο και ήθελα κυρίως να τη δω σε συνθήκες αστικής κυκλοφορίας και όχι απλά να δω την ταχύτητα στον άδειο περιφερειακό ή στο βουνό. Μπαίνω στου Παπάγου και πάω προς Χολαργό. "Όπα, ποδηλάτη, γύρνα πίσω. Πλησιάζεις στα λημέρια της Ιωάννας. Δε θέλεις να χαλάσεις ένα υπέροχο test drive με τη θέα της πρώην." Αναστροφή άμεσα, "Μα πόσο ευέλικτη είναι πια, πόσο θεϊκή;" Την οδηγώ πιο άνετα και με περισσότερη σιγουριά απ' ό,τι την Ισμήνη.
Σε κάθε μικρό άνοιγμα του γκαζιού, ζωγραφίζεται ένα χαμόγελο. Σε κάθε στροφή νιώθω ικανοποίηση, όπως επίσης και στο φρενάρισμα. Πηγαίνω σε Νέο Ψυχικό, Καισαριανή, Παπάγου, ξανά Ψυχικό. Δε θέλω να την αφήσω με τίποτα. Έχω ενθουσιαστεί, αδιαφορώ για τα πάντα γύρω μου. Ο κόσμος είναι όμορφος, πετάω στα σύννεφα. Κάθε χειριστήριο γίνεται προέκταση του χεριού μου. Δοκιμάζω τις χαρτογραφήσεις του κινητήρα, την απόκριση το γκάζι. Όλα θεϊκά!. Νιώθω ότι η στιγμή θέλω να διαρκέσει για πάντα. Πώς γίνεται ένα άψυχο αντικείμενο να σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένος και μάλιστα όταν ήδη έχεις στην κατοχή σου καλή μοτοσυκλέτα;
Γκάζι, φρένο, στροφή, πάλι γκάζι, χαμόγελο. Και ξανά! Και ξανά! Είναι απερίγραπτα ονειρική. Δε βρίσκω λέξεις να περιγράψω τις συγκινήσεις που μου προκαλούσε. Σκέφτομαι ότι πρέπει να την επιστρέψω στην αντιπροσωπεία. Δε θέλω να καταχραστώ την ευγένεια του διευθυντή και να την κρατήσω πάνω από μισή ώρα. Έτσι κι αλλιώς χρειάζομαι πάρα πολλές ώρες οδήγησης για να τη χορτάσω. Επιστρέφω με βαριά καρδιά.
- Πώς σου φάνηκε;
- Έπαθα ζημιά. Γράφτηκε ανεξίτηλα στην ψυχή μου. Είναι απίστευτη. Θα την ονειρεύομαι για καιρό.
Αφήνω το κλειδί και καβαλάω την Ισμήνη. Στα πρώτα δέκα χιλιόμετρα δε μου άρεσε. Ένιωθα ότι οδηγούσα πολύ υποδεέστερη μοτοσυκλέτα που δε με ικανοποιεί. Εχθρός του καλού, είναι το καλύτερο. Η Ισμήνη μου θυμίζει περισσότερο ποδήλατο, παρά μοτοσυκλέτα, σε σύγκριση με το MT-09. Μερικά κυβικά παραπάνω κάνουν τη διαφορά. Ξέρω ότι αυτό το πάθος δεν τελειώνει ποτέ. Πριν δύο χρόνια ήταν με την Ισμήνη, τώρα με το MT-09, μετά με το Super Duke. Πάντα θα βγαίνει κάτι καλύτερο για να καλύπτει τη ματαιοδοξία του υλισμού.
Όμως αυτό που ένιωσα ήταν αληθινό. Αληθινά υπέροχο, όπως και τα όνειρα που έκανα τις επόμενες ημέρες. Ξυπνούσα και σκεφτόμουν με χαρά τη μοτοσυκλέτα, ξάπλωνα να κοιμηθώ και με κυρίευαν τα όνειρα γύρω από αυτή. Και μάλιστα ωραία όνειρα, όχι σαν τις σκέψεις της ερωτικής απογοήτευσης που είχα τις προηγούμενες ημέρες. Ανέβασε, έστω και για μερικές ημέρες την ποιότητα της ζωής μου. Μου έδωσε πολλές στιγμές χαράς και κάτι ακόμα να ονειρεύομαι.
Είδα πολλούς φίλους τις τελευταίες ημέρες και τους μιλούσα συνέχεια για το MT-09. Είτε ήξεραν από μηχανές, είτε όχι, εγώ εκεί, να μιλάω ενθουσιασμένος γι' αυτή. Τη θέλω πολύ και μου λείπει γλυκά.
Στο μεταξύ υπάρχει η Ισμήνη για να μου χαρίζει όμορφες στιγμές. Η Φωτεινή είχε καταλάβει σύντομα το πάθος που είχα για την Ισμήνη και ήθελε να το μοιραστούμε. Είχε πάει μόνη της να αγοράσει κράνος για το σκοπό αυτό και ζητούσε να πάμε καμιά μεγάλη βόλτα. Μία από τις ωραίες εικόνες, που έχουν αποτυπωθεί στο βιβλίο των αναμνήσεών μου, είναι η φορά που είχαμε πάει σε κάποιο βουνό, είχαμε κάνει στάση και την είχα αγκαλιά. Κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι το βλέμμα μου δεν είναι πάνω της αλλά στην Ισμήνη, οπότε μου λέει με χαμόγελο:
- Τέρας! Κοιτάς τη μηχανή σου, αντί για εμένα. Εκεί είναι το μυαλό σου. Αγοράκι γνήσιο!
- Μου αρέσετε πάρα πολύ και οι δύο. Μην τη βλέπεις ανταγωνιστικά. :p
- Θα φορέσω δύο σαμπρέλες στους ώμους, για να κοιτάζεις εμένα περισσότερο! :)
...ενώ σε κάποια άλλη φάση που είχαμε καθίσει για καφέ και κοιτούσα πάλι με θαυμασμό την Ισμήνη, μου λέει η Φωτεινή:
- Είναι ωραία μηχανή.
Για να της απαντήσω αυτό που ένιωθα:
- Δεν είναι απλά ωραία. Είναι γαμάτη!
Τις τελευταίες εβδομάδες είχα κι άλλες όμορφες στιγμές με φίλους για ποδηλασία, περπάτημα, φαγητό ή καφέ, μία φανταστική επίσκεψη στην Πάρνηθα, αλλά το άτιμο το άψυχο αντικείμενο, που οδήγησα για λίγη ώρα, έχει χαραχτεί στην καρδιά μου. Φυσικά η ζωή είναι ισορροπίες, δε μου λέει κάτι η χαλάρωση χωρίς τη δουλειά, η μοτοσυκλέτα χωρίς τους φίλους. Το ιδανικό θα ήταν να μοιράζομαι βόλτες με τη μηχανή με καλούς φίλους ή με κάποια κοπέλα.
Μιας και ανέφερα γυναίκα: Είδα ξανά στο δρόμο την κοπέλα με το MT-07 και το κράνος με τον αριθμό 93 του Marc Marquez. Ήμουν με το αμάξι αυτή τη φορά και τη θαύμασα να χάνεται σβέλτα στην κίνηση. Μία γυναίκα που δεν έχω γνωρίσει, έχει κερδίσει το θαυμασμό μου, έχοντας την αύρα της μοτοσυκλετίστριας. Υπό συνθήκες, θα ήταν καλή παρέα για μηχανόβολτες. :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου